V CSK 566/12

Sygn. akt V CSK 566/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 grudnia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca)

SSN Irena Gromska-Szuster

w sprawie z powództwa V. L. P. S.A. z siedzibą w W.

przeciwko M. Fabryka Mebli Spółce z o.o. w G.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 12 grudnia 2013 r.,

skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 25 maja 2012 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania

oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego.

2

UZASADNIENIE

Powód – V. L. P. S.A. wniosła o wydanie nakazu zapłaty z weksla w

postępowaniu nakazowym przez stronę pozwaną M. Fabrykę Mebli Spółkę z o.o.

kwoty 403.695,22 zł z odpowiednimi odsetkami. Wypełniony przez powoda weksel

in blanco obejmował należności powoda powstałe w związku z rozwiązaniem

umowy leasingu przed terminem. Nakaz taki został wydany, a w zarzutach strony

pozwanej od nakazu zapłaty kwestionowano m.in. prawidłowość wyliczonych

należności powoda (brak ich rzetelnego wyliczenia i niemożność weryfikacji). Sąd

Okręgowy uchylił nakaz zapłaty w całości, a w pozostałym zakresie powództwo

oddalił.

Zasadnicze elementy stanu faktycznego są następujące.

W dniu 28 maja 2009 r. strona powodowa (leasingodawca) zawarł ze stroną

pozwaną (leasingobiorcą) umowę leasingu operacyjnego, obejmującego

urządzenie - okleiniarnia „Optimal Homag” o wartości 149.500 zł netto (34.435,90

euro).

W umowie tej zastrzeżono m.in., że w razie jej rozwiązania przed terminem

wysokość pozostałych do uiszczenia rat pomniejsza się o wartość netto, tj. bez

podatku od towarów i usług, uzyskaną ze sprzedaży przedmiotu leasingu, o ile

sprzedaż ta odbędzie się w terminie 60 dni od daty przejęcia przedmiotu leasingu

(§ 20 ust. 1 i 2 ogólnych warunków leasingu” - o.w.u.l.). Przedmiot leasingu został

wydany leasingodawcy w październiku 2007 r. Powołując się na naruszenie przez

leasingobiorcę postanowień umowy, strona powodowa złożyła oświadczenie

o rozwiązaniu umowy na podstawie § 20 o.w.u.l. (pismo z dnia 23 listopada 2009 r.)

i wezwała kontrahenta do zwrotu przedmiotu leasingu. Do leasingobiorcy kierowane

były informacje o niezapłaconych fakturach, leasingodawca zlecił innemu

podmiotowi (A. P. Spółka z o.o.) wyegzekwowanie części należności i odzyskanie

przedmiotu leasingu. Po przejęciu przedmiotu leasingu leasingodawca powołał

rzeczoznawcę, który dokonał wyceny przedmiotu leasingu. Od lutego 2011 r. do

listopada 2011 r. maszyna była oferowana na sprzedaż na stronie internetowej

3

powoda. Na podstawie umowy o współpracę z dnia 27 stycznia 2010 r. strona

powodowa oddała maszynę na przechowanie oraz m.in. w celu promowania jej

sprzedaży w internecie i innych środkach przekazu (maszynę tę oferowano w tym

czasie za kwotę 120.000 zł). W listopadzie 2011 r. przedmiot leasingu został

sprzedany przechowawcy (L.; podmiot ten był dostawcą maszyn na stronie

internetowej) za kwotę 28.000 zł, ale w maszynie tej brakowało jej istotnej części

w postaci komputera.

W ocenie Sądu Okręgowego, powództwo leasingodawcy okazało się

częściowo uzasadnione. W postępowaniu nie podważano skuteczności rozwiązania

umowy leasingu przed terminem na podstawie § 20 o.w.u.l. Powstała jednak

kwestia, jakich należności może dochodzić leasingodawca od leasingobiorcy na

podstawie weksla w związku z wcześniejszym zakończeniem stosunku leasingu

operacyjnego i w oparciu o jaki reżim prawny. Zdaniem Sądu Okręgowego, w grę

mógł wchodzić ogólny reżim przewidziany w art. 70915

k.c., a nie postanowienie

§ 20 o.w.u.l., ponieważ strona powodowa nie dokonała sprzedaży przedmiotu

leasingu przed upływem 60 dni, jak to przewidywano w treści tego paragrafu.

Sąd Okręgowy analizował cztery rodzaje należności zgłoszonych wobec

leasingobiorcy. Uznał za uzasadnioną należność w wysokości 100.909,21 zł,

należność w wysokości 10.584,48 zł (obejmującą opłaty leasingowe za okres

przed rozwiązaniem umowy leasingu), kwotę 2535,28 zł jako należności z tytułu

„odsetek za opóźnienie w zrealizowanych płatnościach”. Sąd nie uwzględnił

natomiast kwoty 373,75 zł z tytułu ubezpieczenia przedmiotu leasingu z racji

sformułowania § 21 ust. 1 o.w.u.l, ponieważ chodzi tu o składkę za okres po

rozwiązaniu umowy. Za podstawę dokonanych rozliczeń Sąd przyjął wartość

zwróconego przedmiotu leasingu w kwocie 120.000 zł netto, ponieważ taka była

oferta sprzedaży tego przedmiotu, a leasingodawca nie wykazał, aby maszyna

miała inną wartość rynkową. W ocenie Sądu Okręgowego, weksel in blanco został

nieprawidłowo wypełniony w odniesieniu do kwoty 114.412,72 zł.

Apelacja strony powodowej została oddalona. Sąd Apelacyjny uznał,

że strona powodowa skutecznie ograniczyła powództwa o kwotę 28.000 zł,

przy czym nie zachodziła potrzeba umarzania w tym zakresie postępowania.

4

Sąd Apelacyjny stwierdził, że do określenia należności leasingodawcy po

wcześniejszym rozwiązaniu umowy leasingu ma zastosowanie ogólny przepis art.

70915

k.c. a nie § 20 o.w.u.l. Podobnie jak Sąd Okręgowy przyjął, że w świetle art.

70915

k.c. zwrot przedmiotu leasingu oznaczał „uzyskanie korzyści’, przy czym

wysokość tej korzyści określała jej cena 120.000 zł (w związku z wystawieniem

w pełni sprawnej technologicznie maszyny do sprzedaży), a nie cena dokonanej

faktycznie sprzedaży w wysokości 28.000 zł (doszło tu bowiem do zbycia

maszyny bez jej istotnej części, tj. komputera). Według Sądu Apelacyjnego,

obowiązkiem strony powodowej (leasingodawcy) jako lojalnego kontrahenta było

wystawienie przedmiotu leasingu do sprzedaży według wartości jej oszacowania,

uwzględniającej ceny rynkowe, ponieważ miało to decydujące znaczenie dla

dokonywanego rozliczenia po rozwiązaniu umowy leasingowej. Innymi słowy,

decydujące znaczenie miała wartość przedmiotu leasingu w dniu jej przejęcia

przez leasingodawcę.

Sąd Apelacyjny rozważał także to, jakie należności mogą być pomniejszone

o wspomnianą korzyść, wyrażającą się ceną przejętego przedmiotu leasingu

(art. 70915

k.c.) i doszedł do wniosku, że w tym względzie należy brać pod uwagę

łącznie raty leasingowe należne za okres po rozwiązaniu umowy leasingu

(100.594,48 zł) oraz raty leasingowe jeszcze niezapłacone do dnia rozwiązania tej

umowy (10.594,48 zł) oraz odsetki „od nieterminowych płatności w kwocie

2.535,28 zł”. Od uzyskanej korzyści strona powodowa nie mogła jednak odliczyć

kwoty 373,75 zł, stanowiącej poniesiony przez nią wydatek na ubezpieczenie

przedmiotu leasingu za okres po rozwiązaniu umowy.

W każdym razie suma zgłoszonych przez stronę powodową należności

(114,412,72 zł) jest mniejsza niż uzyskana przez nią korzyść w rozumieniu art.

70915

k.c. (120.000 zł).

W skardze kasacyjnej strony powodowej podnoszono jedynie zarzut

naruszenia art. 70915

k.c., przez jego błędną wykładnię. Wyrok Sądu Apelacyjnego

zaskarżony został w zakresie dotyczącym oddalenia apelacji odnośnie do kwoty

86.412,72 zł. Skarżący wnosił o uchylenie tego wyroku w zaskarżonej części

i przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania.

5

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

1. Z przebiegu dotychczasowego postępowania wynika, że od strony

pozwanej na rzecz strony powodowej prawomocnie zasądzono kary umowne

przewidziane w § 35 o.w.u.l. w wysokości 58.281,02 zł. Obecnie skarżący

kwestionuje oddalenie powództwa w odniesieniu do kwoty 86.412,72 zł, która

stanowi różnicę między wysokością należności oddalonej i należnością, o którą

strona powodowa ostatecznie ograniczyła powództwo (114.142,72 zł - 28.000 zł =

86.412,72).

W postępowaniu apelacyjnym powstała kwestia postaci i wysokości

uzyskanej przez leasingobiorcę korzyści w wyniku wcześniejszego zakończenia

stosunku leasingu operacyjnego, jakie roszczenia mogą być dochodzone

wobec leasingobiorcy po takim zakończeniu (i objęte uzupełnionym wekslem

in blanco) i które z nich mogą być odpowiednio pomniejszone o uzyskaną korzyść

leasingodawcy oraz jaki reżim prawny byłby miarodajny w tym zakresie:

ogólny przepis art. 70915

k.c., czy też odpowiednie postanowienia wzorca

umownego (§ 20 o.w.u.l.).

2. Jeżeli Sądy meriti przyjęły, że w rozpoznawanej sprawie należało

zastosować jedynie ogólny reżim rozliczenia, określony w art. 70915

k.c., to -

zdaniem skarżącego - jako podstawę takiego roszczenia należało przyjąć „zarówno

art. 70915

k.c., jak i korespondujący z nim § 20 o.w.u.l.”, ponieważ w umowie

leasingu z dnia 28 maja 2009 r. (wzorcu umownym) strony doprecyzowały

kodeksowy sposób rozliczania umowy leasingu po jej rozwiązaniu.

Nie można wykluczyć tego, że strony w umowie leasingu operacyjnego

(wzorcu umownym, art. 384 k.c.) uregulują bliżej określony sposób uwzględniania

korzyści, którą leasingobiorca uzyskuje w związku z wypowiedzeniem umowy

leasingu z przyczyn leżących po stronie leasingobiorcy i wcześniejszym zwrotem

przedmiotu leasingu. W § 20 o.w.u.l. przewidziano w takiej sytuacji uprawnienie

leasingodawcy do natychmiastowego przejęcia przedmiotu leasingu oraz żądania

zapłaty wszystkich pozostałych rat leasingowych, przy czym raty te pomniejszano

o cenę uzyskaną „ze sprzedaży przedmiotu leasingu, o ile sprzedaż ta odbędzie się

w terminie 60 dni od daty przejęcia przedmiotu leasingu”. Skoro ustalono,

6

że sprzedaż nastąpiła po upływie tego okresu, to istniały jednak podstawy do

przyjęcia, że uwzględnienie uzyskanej przez leasingodawcę korzyści (niezależnie

od tego, jak ją ujmować i określić co do wysokości) i pomniejszenie o nią

należności leasingodawcy po zakończeniu stosunku leasingu, powinno odbywać

się już według reżimu przewidzianego w ogólnym art. 70915

k.c. W przepisie tym nie

uzależnia się bowiem konieczności dokonanego pomniejszenia od okresu,

w którym nastąpi sprzedaż (zbycie) przedmiotu leasingu. Nie znaczy to jednak,

wbrew sugestii skarżącego (s. 8 skargi), że późniejsza sprzedaż przedmiotu

leasingu jakoby „skutkuje rozliczeniem korzystniejszym dla leasingobiorcy”,

bowiem chodzi tu nie o zależność natury automatycznej, ale o właściwą

interpretację przepisu art. 70915

in fine k.c. (zob. pkt 5 uzasadnienia). Rzecz jasna,

że nietrafna byłaby interpretacja postanowienia § 20 o.w.u.l. w ten sposób,

że celem tego postanowienia, przewidującego czas sprzedaży przedmiotu leasingu,

było w ogóle zwolnienie leasingodawcy z konieczności pomniejszenia jego

należności o cenę uzyskaną ze sprzedaży już po tym okresie. Takie rozwiązanie

naruszałoby, oczywiście, sens regulacji prawnej zawartej w art. 70915

k.c. Należy

bowiem przyjąć, że przepis ten ma jednak charakter przepisu iuris cogentis w tym

zakresie (statuuje bowiem istotną dla leasingobiorcy zasadę pomniejszania jego

zadłużenia o wartość korzyści leasingobiorcy). Inne rozwiązanie podważałoby

wartość normatywną art. 70515

k.c.

3. W obecnym postępowaniu leasingodawca dochodził kilku należności

w związku z wcześniejszym zakończeniem stosunku leasingu operacyjnego

(łącznie 114,412,72 zł). Niewątpliwie przysługuje mu roszczenie o zapłatę

równowartości rat leasingowych, które stały się wymagalne do czasu rozwiązania

umowy leasingu (w dniu 23 listopada 2009 r.) i nie zostały dotychczas zapłacone

przez leasingobiorcę (kwota 10.584,48 zł art. 471

k.c.). To samo dotyczy

równowartości rat leasingowych za okres po rozwiązaniu umowy leasingu (art.

70915

k.c.; kwota 100.909,21 zł). Leasingobiorca mógłby też dochodzić odsetek za

opóźnienie z zapłatą tych dwóch kategorii należności. Z treści uzasadnienia

zaskarżonego wyroku nie wynika jednak jednoznacznie, czy kwota 2.535,28 zł

stanowi odsetki za opóźnienie (skapitalizowane) w zapłacie tych kategorii

7

należności, czy także jeszcze innych (np. należności odpowiadającej kosztom

ubezpieczenia przedmiotu leasingu; kwota 373,75 zł).

Brak było podstaw do uwzględnienia roszczenia o zapłatę kwoty 373,75 zł,

która obejmuje poniesiony przez stronę powodową wydatek na ubezpieczenie

przedmiotu leasingu za okres przypadający po rozwiązaniu umowy. Podstawę do

dochodzenia zwrotu tej kwoty nie stanowiły postanowienia o.w.u.l. (§§ 21 i 23).

Nie sposób też twierdzić, że chodziło tu o szkodę poniesioną przez stronę

powodową na zasadach ogólnych (art. 471 k.c.), skoro wspomniany wydatek

obejmował okres ubezpieczenia maszyny po rozwiązaniu umowy i łączył się

z ubezpieczeniem dobrowolnym. Ponadto nieuwzględnienie omawianego

roszczenia nie powiązano z naruszeniem art. 65 k.c. i art. 471 k.c. Brak też

przekonywających argumentów co do tego, że wspomniany wydatek powinien

jakoby zmniejszać uzyskaną korzyść w wyniku rozwiązania umowy leasingu.

4. Należy podzielić stanowisko skarżącego co do tego, jakie należności

leasingodawcy objęte pozwem powinny zostać odpowiednio pomniejszone

z uzyskaną przez niego korzyścią po wcześniejszym zakończeniu stosunku

leasingu operacyjnego. Chodzi tu jedynie o raty leasingowe, których obowiązek

zapłaty powstaje po rozwiązaniu umowy leasingu, ale już nie o te raty, które nie

zostały zapłacone do tej daty, mimo że stały się już wymagalne. Wprawdzie w art.

70915

k.c. wspomina się ogólnie o „niezapłaconych ratach” (co mogłoby sugerować

obie kategorie wierzytelności), jednakże w orzecznictwie Sądu Najwyższego trafnie

przyjmuje się to pierwsze rozwiązanie (tak np. uzasadnienie wyroku Sądu

Najwyższego z dnia 9 września 2010 r., I CSK 641/09, OSNC-ZD 2011, nr 2, poz.

35). Uzyskana przez b. leasingodawcę korzyść powinna pomniejszać właśnie sumę

rat leasingowych, które stały się wymagalne w wyniku rozwiązania umowy leasingu.

Do pomniejszenia powinny być przedstawione także odsetki za opóźnienie

z zapłatą tych rat (art. 481 k.c.), ponieważ odsetki dzielą los prawny należności

głównej także w omawianym zakresie. Natomiast Sądy meriti bezpodstawnie

przyjęły, że pomniejszeniem objęte są także odsetki za opóźnienie z zapłatą rat

leasingowych, przewidzianych za okres do rozwiązania umowy leasingu (pkt 3

uzasadnienia).

8

5. Unormowanie zawarte w art. 70915

k.c. nawiązuje do regulacji art. 7095

§ 3

k.c. i art. 7098

§ 5 k.c. W przepisach k.c. nie określa się bliżej pojęcia „uzyskanej

korzyści” przez leasingodawcę po zakończeniu stosunku leasingu. Dotychczasowe

wypowiedzi w piśmiennictwie i judykaturze pozwalają na bliższe jurydyczne ujęcie

tego pojęcia.

Po pierwsze, przepis art. 70915

k.c. reguluje kontaktową odpowiedzialność

odszkodowawczą leasingobiorcy po rozwiązaniu stosunku leasingu operacyjnego.

z przyczyn leżących po stronie leasingodawcy (tak np. wyrok Sądu Najwyższego

z dnia 13 stycznia 2012 r., I CSK 176/11, nie publ.). Leasingodawca jest

uprawniony domagać się tytułem odszkodowania zapłaty rat leasingowych,

obejmujących okres od chwili rozwiązania umowy do czasu pierwotnie

przewidywanego jej zakończenia, jednakże odszkodowanie to powinno być

pomniejszone o korzyść przewidzianą w art. 70915

k.c. (nawiązuje się tu niekiedy

do ogólnej formuły prawa odszkodowawczego w postaci compensatio lucri cum

damno, aczkolwiek nie bez zastrzeżeń, por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia

9 września 2010 r., I CSK 641/09, OSNC-ZD 2011, nr 2, poz. 35). W każdym razie

element konieczności takiego pomniejszenia świadczy o tym, że uzyskana korzyść

ma charakter majątkowy i może być kompensowana z powyższymi ratami

leasingowymi.

Po drugie, pod uwagę należy brać nie jakiekolwiek korzyści, ale tylko takie,

które leasingodawca uzyskał przed umówionym terminem i wskutek rozwiązania

umowy leasingu (art. 70915

in fine k.c.). Chodzi tu o czasowy i funkcjonalny związek

między uzyskaną korzyścią a tymi dwoma zdarzeniami.

Po trzecie, korzyści powinny być uzyskane przez leasingodawcę w okresie

od rozwiązania umowy do czasu, na który zawarta była umowa leasingu (korzyść

nie musi zatem powstać już w chwili rozwiązania umowy; tak np. trafnie wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 14 lipca 2010 r., V CSK 4/10, OSNC 2011, nr 3, poz. 29).

Po czwarte, korzyść może pojawić się w różnej postaci. Może ona polegać

(i tak się z reguły dzieje) na odzyskaniu (przejęcia) przedmiotu leasingu przez

leasingodawcę przed terminem i ponownym zaangażowaniu tego przedmiotu

umowy w nowy (dalszy) stosunek obligacyjny, w tym - stosunek leasingu lub

9

dokonanie tzw. sprzedaży poleasingowej (też na rzecz poprzedniego

leasingobiorcy). W grę może wchodzić także inna postać korzyści, np. może ona

polegać na zaoszczędzeniu wydatków na utrzymanie rzeczy, tj. wydatków

obejmujących koszty obsługi długu zaciągniętego na zakup przedmiotu leasingu

(tak uzasadnienie wyroku z dnia 14 lipca 2010 r., V CSK 4/10, OSNC 2011, nr 3,

poz. 29).

Po piąte, postać uzyskanej korzyści może determinować sam sposób

określenia wartości (ceny) tej korzyści, ponieważ nie sposób - w ocenie Sądu

Najwyższego - o jakieś uniwersalne twierdzenia w tym zakresie. Dlatego trafnie

w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2011 r. (I CSK 641/09, OSNC-ZD

2011, nr 2, poz. 35) zwrócono uwagę na to, że jeżeli po rozwiązaniu umowy

leasingu (art. 70915

k.c.) leasingodawca zawarł nową umowę leasingu, to określone

w tej umowie raty leasingowe „obejmują spłatę ustalonej w tej umowie wartości

rzeczy oddanej do używania nowemu korzystającemu”. Były leasingodawca

uzyskuje bowiem korzyść już z chwilą odzyskania przedmiotu leasingu

i ponownego zaangażowania go w nowy stosunek leasingowy, a ustalone raty

odzwierciedlają wartość przedmiotu leasingu (pomniejszenie sumy rat objętych art.

70915

k.c. o wartość rzeczy objętej nową umową i o raty należne na podstawie tej

umowy, zawierające spłatę tej wartości, prowadziłoby do nieuzasadnionego,

podwójnego w istocie odliczenia wartości rzeczy uzyskanej przez finansującego

w wyniku wcześniejszego rozwiązania umowy; tamże).

6. W rozpoznawanej sprawie ustalono przynajmniej kilka okoliczności, które

powinny być brane pod uwagę przy określeniu postaci uzyskanej przez

stronę powodową korzyści w rozumieniu art. 70915

k.c. i samej jej wartości.

Otóż dokonano tzw. sprzedaży poleasingowej, odzyskana rzecz miała określoną

wartość w obrocie prawnym, do sprzedaży doszło po 9-ciu miesiącach od jej

przejęcia, sprzedano ostatecznie niekompletną maszynę (bez komputera). Sądy

meriti przyjęły, że leasingobiorca uzyskał korzyść już w chwili przejęcia przedmiotu

leasingu (w wersji kompletnej - w lutym 2011 r.), a rozmiar (wartość) tej korzyści

określała cena przedmiotu leasingu (kompletnego) właśnie w chwili jej przejęcia

(120.000 zł).

10

Tymczasem w sytuacji tzw. sprzedaży poleasingowej uzyskanie korzyści

należy wiązać z realnie powstałym, a nie tylko potencjalnie możliwym do uzyskania

dochodem z rzeczy, a więc przede wszystkim - z uzyskaną przez leasingodawcę

(sprzedawcę) ceną sprzedaży. Źródłem ceny (korzyści) jest tu wprawdzie

umowa sprzedaży, jednakże umowa ta stanowi konsekwencję wcześniejszego

rozwiązania umowy leasingu i zarazem wykonanie przyjętego przez leasingodawcę

(we wzorcu umownym, § 20 o.w.u.l.) kontraktowego obowiązku sprzedaży

przedmiotu leasingu po wykonaniu uprawnienia do rozwiązania umowy,

przewidzianego w art. 70915

k.c. Do oceny Sądu należy określenie skutków

niewykonania lub nienależytego wykonania wspomnianego obowiązku

przewidzianego w interesie leasingobiorcy (art. 471 k.c. w zw. z art. 70915

k.c.)

przy założeniu, że chodzi tu o wspomniany reżim odszkodowawczej

odpowiedzialności kontraktowej, która ma doprowadzić do właściwego ustalenia

zakresu odszkodowania należnego leasingodawcy. To samo dotyczy sytuacji

sprzedaży poleasingowej przedmiotu w stanie niekompletnym. Należy też pamiętać,

że o korzyści w rozumieniu art. 70915

k.c. można mówić także w razie

sekwencyjnego zbycia, przedmiotu leasingu (np. częściami, różnym podmiotom).

Ciężar wykazania uzyskania korzyści w określony sposób i je rozmiaru obciąża

zawsze leasingobiorcę (art. 6 k.c.).

W tej sytuacji należy stwierdzić, że w skardze kasacyjnej trafnie podniesiono,

od jakich rat leasingowych możliwe jest odliczanie uzyskanej przez leasingodawcę

korzyści (pkt 6 skargi i pkt 4 uzasadnienia). Skoro sprzedaż poleasingowa nastąpiła

po upływie 9 miesięcy od chwili przejęcia przedmiotu i doszło ostatecznie jednak do

sprzedaży maszyny niekompletnej technicznie, to z pewnością Sąd Apelacyjny

przedwcześnie przyjął, po niezbyt klarownym i spójnym wywodzie jurydycznym,

że uzyskana przez stronę powodową korzyść stanowiła cenę przedmiotu leasingu

(jej wartość) już w czasie jej przejęcia. Należało zatem zaskarżony wyrok uchylić

i przekazać sprawę Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania (art. 39815

k.p.c.).