II PK 199/13

Sygn. akt II PK 199/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 lutego 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Roman Kuczyński (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Zbigniew Myszka

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

Protokolant Ewa Wolna

w sprawie z powództwa A. W.

przeciwko R. Polska Spółce Akcyjnej w W.

o odszkodowanie,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 6 lutego 2014 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 21 grudnia 2012 r.

1. oddala skargę kasacyjną,

2. zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 4.050

zł (cztery tysiące pięćdziesiąt) tytułem kosztów zastępstwa

procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Powód A. W. wnosił o zasądzenie o R. Polska S.A. w W. na swoją rzecz: -

kwoty 206.186,37 zł tytułem odszkodowania z pakietu socjalnego wraz odsetkami

2

od dnia 23 lutego 2006 r. do dnia zapłaty; kwoty 29.849,01 zł tytułem odsetek

ustawowych od dochodzonego odszkodowania za okres od 8 stycznia 2005 r. do

22 lutego 2006 r.; kwoty 4.843,6 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 23 lutego 2006

r. do dnia zapłaty tytułem premii rocznej za 2004 r.; kwoty 443,55 tytułem odsetek

ustawowych od dochodzonej premii za okres od 1 czerwca 2005 r. do dnia 22

lutego 2006 r.

Wyrokiem z dnia 20 czerwca 2012 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w W. zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę

4.843,60 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 28 marca 2006 r. do dnia zapłaty

tytułem premii rocznej za 2004 r. oraz kwotę 443,55 zł tytułem ustawowych odsetek

od wyżej wymienionej kwoty premii i oddalił roszczenie o premię w pozostałym

zakresie; oddalił powództwo o odszkodowanie wywodzone z postanowień pakietu

socjalnego; w pozostałym zakresie postępowanie umorzył; wyrokowi w części

uwzględniającej powództwo nadał rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty

4.042,73 i koszty sądowe przejął na rachunek Skarbu Państwa.

Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2012 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelacje powoda od wyżej wskazanego

orzeczenia nie znajdując uzasadnienia dla zawartego w apelacji wniosku o zmianę

wyroku w zaskarżonej części przez uwzględnienie powództwa lub uchylenie wyroku

w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W ocenie

Sądu Apelacyjnego Sąd Okręgowy przeprowadził niezbędne do rozpoznania

sprawy co do istoty sporu postępowanie dowodowe; w sposób wnikliwy,

kompleksowy i bez naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów dokonał oceny

poszczególnych dowodów; wyciągnął z niej logiczne wnioski i oparł na niej

prawidłowe ustalenia faktyczne. Sąd drugiej instancji podzielił argumentację

faktyczno-prawną przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku,

obejmującą w szczególności interpretację postanowień pakietu gwarancji

pracowniczych, na których powód oparł roszczenie i nie znalazł żadnych podstaw

do uwzględnienia zarzutów oraz nie podzielił argumentacji przedstawionej w

uzasadnieniu apelacji. Odnosząc się do podniesionych zarzutów powoda Sąd

wskazał, że w niniejszym procesie, w oderwaniu od wyników postępowania w

sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 9 października 2009 r.

3

sygn. akt II PK 114/09 (zapadłym w sprawie rozpoznanej przez Sąd Rejonowy w W.

Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych pod sygn. akt … 1103/06 i Sąd

Okręgowy w W. Wydział Pracy pod sygn. akt … 406/08) nie można było dokonać

innych ustaleń i innej oceny okoliczności oraz podstawy rozwiązania łączącej strony

umowy o pracę niż to, co zostało uczynione w powyższych postępowaniach. Sąd

wskazał, że kwestia trybu rozwiązania tej umowy i jego zgodności z prawem

została prawomocnie rozpoznana na drodze sądowej w powyższych

postępowaniach. Sądy obu instancji ustaliły, że powód rozwiązał łączący strony

stosunek pracy w trybie art. 55 § 11

k.p. i że uczynił to z przyczyn nie

uzasadniających rozwiązania stosunku pracy w tym trybie, a Sąd Najwyższy nie

znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej wywiedzionej przez powoda.

Zeznania świadków przywołanych w apelacji, w ocenie Sądu Apelacyjnego, nie

pozwalały na dokonanie odmiennych ustaleń niż powyższe - wynikające z

prawomocnych wyroków sądowych. Zatem Sąd ten dokonując ustaleń faktycznych

obejmujących ustalenie, że „W związku z niedojściem do w/w porozumienia z

pracodawcą oraz wobec - jak podnosił powód - lżenia go przez pracodawcę,

obniżania jego poczucia przydatności zawodowej 7 stycznia 2005 r. złożył

oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę z 1 października 2001 r. na podstawie

art. 55 § 11

oraz § 2 k.p. bez wypowiedzenia z uwagi na ciężkie naruszenie przez

pracodawcę podstawowych zasad prawa pracy oraz jego obowiązków tj.

naruszania godności osobistej oraz stosowania bezprawnych form nacisku w celu

zawarcia umowy o zakazie konkurencji, stosowania mobbingu, uniemożliwienie

wykonywania pracy. Powód złożył jednocześnie wniosek o odszkodowanie w

wysokości wynagrodzenia za okres 3 miesięcy, tj. okres wypowiedzenia. Sąd

Rejonowy w W. wyrokiem z 7 lutego 2008 r. oddalił powództwo powoda o

odszkodowanie za rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy

pracodawcy, jako nie zasługujące na uwzględnienie, wskazując że podniesione

przez powoda okoliczności nie mogą zostać uznane za wystarczające do

rozwiązania stosunku pracy w trybie 55 § 11

k.p. Powód złożył od wskazanego

wyroku apelację, która wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia 14 listopada 2008

r. w sprawie … 406/08 została oddalona. Wniesioną przez powoda skargę

4

kasacyjną Sąd Najwyższy w dniu 8 października 2009 r. w sprawie II PK 114/09

oddalił ze względu na brak uzasadnionych podstaw jej wniesienia”.

Sąd Apelacyjny stwierdził, że Sąd Okręgowy nie naruszył przepisów

dotyczących ciężaru dowodu, dyskryminacji i równego traktowania w zatrudnieniu.

Ustalenie, że przepisy dotyczące równego traktowania w zatrudnieniu i zakazu

dyskryminacji miały znaczenie dla rozstrzygnięcia sporu w zakresie żądanej przez

powoda premii, w ocenie sądu, nie oznaczały, że mają również znaczenie dla

rozstrzygnięcia sporu o odszkodowanie oparte na postanowieniach pakietu

socjalnego. Decydujące znaczenie dla rozpoznania sprawy w tym zakresie miało

ustalenie, czy powód spełnił przesłanki warunkujące nabycie prawa do

odszkodowania przewidzianego w § 3 pakietu. Ze złożonego do akt sprawy pakietu

socjalnego wynikało w sposób bezsprzeczny, że „W przypadku niedotrzymania

przez Spółkę zobowiązania określonego w § 3 pkt 1 i zwolnienia przez Spółkę

pracownika, przed upływem gwarancji zatrudnienia określonej w § 3 pkt 1 Spółka

zobowiązuje się do wypłaty pracownikowi odszkodowania w wysokości kwoty

odpowiadającej ilości miesięcy pozostających od dnia rozwiązania z pracownikiem

stosunku pracy do upływu gwarancji zatrudnienia określonej w § 3 pkt. 1,

pomnożonej przez jego wynagrodzenie ustalone według zasad obowiązujących

przy ustalaniu ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy”. Sąd wskazał, że w niniejszej

sprawie w sposób niebudzący żadnych wątpliwości ustalono, że powód nie został

zwolniony przez pozwaną Spółkę. Nie wystąpiła sytuacja przewidziana wprost w

wyżej wymienionym. postanowieniu pakietu socjalnego. W § 3 pkt. 5 pakietu

wymieniono pracowników, których gwarancja nie obejmuje i do nich zaliczono

pracowników:

„a) zatrudnionych na czas określony, na okres próbny lub czas wykonywania

określonej pracy, i których umowa o pracę uległa rozwiązaniu, w tym jeżeli uległa

rozwiązaniu na skutek upływu czasu, na który została zawarta lub po ukończeniu

pracy, do wykonania której została zawarta;

- których umowa o pracę została rozwiązana na skutek wypowiedzenia

złożonego przez pracownika;

5

- których umowa o pracę została rozwiązana na podstawie art. 52 lub 53

kodeksu pracy, przy czym nie dotyczy to rozwiązania z powodu choroby wywołanej

wypadkiem przy pracy lub w drodze z lub do pracy;

- których umowa o pracę wygasła na podstawie art. 66 kodeksu pracy;

- którzy uzyskali uprawnienia emerytalne na podstawie obowiązujących

przepisów, lub którzy nabyli uprawnienia do renty z tytułu niezdolności do pracy;

- którzy rozwiązali swoje umowy o pracę na mocy porozumienia stron;

- którzy nie przyjęli żadnej z dwóch równorzędnych propozycji, o których

mowa w § 3 pkt 2, po uprzednim poinformowaniu Związków Zawodowych”.

W ocenie Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy trafnie zauważył, że w

wyliczeniu tym nie umieszczono osób, które rozwiązały umowę o pracę bez

wypowiedzenia z winy zakładu pracy i prawidłowo ocenił, że dokonane zgodnie z

art. 55 § 11

k.p. rozwiązanie przez pracownika stosunku pracy nie powoduje utraty

prawa do odszkodowania z tytułu naruszenia powyższej gwarancji zatrudnienia na

gruncie § 3 pkt 1 pakietu. Zgodnie bowiem z art. 55 § 3 k.p. rozwiązanie umowy o

pracę z przyczyn określonych w art. 55 § 11

k.p. pociąga za sobą skutki, jakie

przepisy prawa wiążą z rozwiązaniem umowy przez pracodawcę za

wypowiedzeniem. Sądu Apelacyjny przyjął, że skutki przewidziane w art. 55 § 3 k.p.

należy odnieść nie tylko do przepisów prawa powszechnie obowiązujących, ale

również do przepisów wewnątrzzakładowych - w tym do pakietu socjalnego

uznawanego za źródło prawa obowiązujące u danego pracodawcy. Stąd wynika

analiza roszczenia powoda w kontekście trybu rozwiązania łączącej strony umowy i

skutków przewidzianych w art. 55 § 3 k.p. Sąd Apelacyjny podzielił w tym zakresie

stanowisko Sądu Okręgowego, że w przypadku czynności powoda rozwiązującej

łączący strony stosunek pracy skutki te nie nastąpiły. Rozwiązanie łączącego

strony stosunku pracy nie nastąpiło zgodnie z art. 55 § 11

k.p., tj. z przyczyn

określonych w tym unormowaniu - powód zastosował tryb przewidziany w tym

przepisie ale jak wynika z prawomocnie zakończonych postępowań, rozwiązał

umowę o pracę z naruszeniem art. 55 § 11

k.p., tj. z przyczyn nie uzasadniających

rozwiązania umowy w tym trybie. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, rozwiązanie umowy

o pracę na podstawie art. 55 § 11

k.p. dokonane z przyczyn nie uzasadniających

rozwiązania umowy o pracę w trybie przewidzianym w tym uregulowaniu, a zatem

6

dokonane z naruszeniem art. 55 § 11

k.p., nie wywołuje skutków przewidzianych w

art. 55 § 3 k.p. Tylko bowiem rozwiązanie umowy o pracę z przyczyn określonych w

art. 55 § 1 i 11

k.p. pociąga za sobą skutki, jakie przepisy prawa wiążą z

rozwiązaniem umowy przez pracodawcę za wypowiedzeniem. W niniejszej sprawie

to powód rozwiązał umowę o pracę. Jak ustalił Sąd Okręgowy oraz Sądy

rozpoznające tę sprawę o dochodzone przez powoda odszkodowanie z tytułu

rozwiązania stosunku pracy na podstawie art. 55 § 11

k.p., pozwany nie

podejmował czynności zamierzających do zwolnienia powoda, proponował

podwyżkę wynagrodzenia w 2004 r. i na kolejne lata by zatrzymać go w pracy oraz

pozytywnie oceniał jego pracę. Wolę rozwiązania umowy o pracę przejawiał powód

już w 2004 r., gdy chciał skorzystać z Programu Dobrowolnych Odejść, tyle że

Program ten nie miał zastosowania do jego stanowiska pracy i na skorzystanie z

Programu przez powoda nie wyraził zgody członek zarządu spółki. W ocenie Sądu

Apelacyjnego nie potwierdziły się zarzuty, że zachowanie pracodawcy naruszające

zasady współżycia społecznego uzasadniało rozwiązanie stosunku pracy w trybie

art. 55 § 11

k.p. i uzasadniało przyznanie dochodzonego odszkodowania. W tym

miejscu Sąd Apelacyjny wskazał, że Sąd Najwyższy w przywołanej wyżej sprawie

(II PK 114/09) dokonał oceny, iż ustalony w postępowaniu sposób prowadzenia

rozmów przez przełożonego powoda naruszał zasady współżycia społecznego ale

jednocześnie Sąd Najwyższy stwierdził, że naruszenie obowiązku przestrzegania

nie było ciężkie w stopniu uzasadniającym rozwiązanie przez powoda umowy o

pracę bez wypowiedzenia na podstawie art. 55 § 11

k.p. Zdaniem Sądu

Apelacyjnego, ta ocena była wiążąca, również w niniejszym postępowaniu i

powoływanie się przez apelującego na zeznania świadków inaczej interpretujące

okoliczności rozwiązania łączącego strony stosunku pracy nie dawało podstawy do

odstąpienia od niej. Sąd wskazał również, że twierdzenie przez powoda, że pakiet

socjalny miał służyć ochronie zasad współżycia społecznego nie miał istotnego

znaczenia dla podstawy jego roszczenia. Jak zauważył Sąd Okręgowy, intencją

stron pakietu, co zostało zawarte w Preambule pakietu socjalnego i co potwierdzili

przesłuchani świadkowie, była ochrona człowieka, jego życia, zdrowia, godności,

poszanowania jego dóbr osobistych. Ani zasady współżycia społecznego, ani

przywołany w apelacji nakaz równego traktowania pracowników w zatrudnieniu i

7

zakaz dyskryminacji nie stanowią podstawy prawnej do żądania przez powoda

odszkodowania wynikającego z § 3 pakietu socjalnego. Podstawę tego żądania

stanowiły wyłącznie przesłanki wymienione w § 3 pakietu socjalnego i tych

przesłanek powód nie spełnił.

Powód zaskarżył w całości skargą kasacyjną wyrok Sądu Apelacyjnego -

Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 21 grudnia 2012 r. Zaskarżonemu

wyrokowi zarzucił naruszenie prawa procesowego: - art. 365 § 1 k.p.c., poprzez

dokonanie błędnej wykładni użytego w nim sformułowania „orzeczenie

prawomocne wiąże (...) strony i sąd” i niewłaściwe zastosowanie poprzez uznanie,

że w niniejszej sprawie Sądy ją rozpoznające są związane ustaleniami faktycznymi

i ocenami prawnymi wyrażonymi przez Sądy w sprawie z powództwa skarżącego o

odszkodowanie z art. 55 § 11

k.p., a w konsekwencji powtórzenie poglądu, że brak

było uzasadnionych podstaw do rozwiązania przez powoda umowy o pracę z

pozwaną na podstawie art. 55 § 11

k.p. i stwierdzenie, że wobec tego nie można

uznać, by jego sytuacja zrównana była z sytuacją pracownika, któremu pracodawca

wypowiedział umowę o pracę, co powoduje, że nie ma on prawa do dochodzonego

w niniejszym procesie odszkodowania; - art. 55 § 11

k.p. poprzez jego błędną

wykładnię polegającą na nieuznaniu za ciężkie naruszenia przez pracodawcę jego

podstawowych obowiązków, polegającego na usiłowaniu nakłonienia pracownika

do podpisania umowy zawierającej postanowienia mniej korzystne dla niego

finansowo niż te, które gwarantowały mu obowiązujące u tego pracodawcy z

Pakietu socjalnego z dnia 15 października 2002 r. oraz układu zbiorowego pracy.

Ponadto skarżący sformułował zarzut naruszenia prawa materialnego: - art. 300 k.p.

w związku z art. 65 § 2 k.c. w związku z § 3 pkt 2 Pakietu socjalnego z 15

października 2002 r. poprzez niezastosowanie reguł interpretacyjnych

przewidzianych w art. 65 § 2 k.c. i błędną wykładnię oświadczenia woli stron

zawartego w § 3 pkt 2 tego pakietu poprzez uznanie, że sytuacja, w której

pracownik rozwiązuje umowę o pracę z winy pracodawcy w trybie art. 55 § 11

k.p. z

przyczyn, które jednak nie zostają uznane za ciężkie naruszenie podstawowych

obowiązków pracodawcy, nie jest objęta ochroną wynikającą z Pakietu socjalnego.

Mając powyższe na uwadze wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku

8

Sądu Apelacyjnego oraz o przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do

ponownego rozpoznania przy uwzględnieniu kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna okazała się nieuzasadniona. Pracownik może rozwiązać

umowę o pracę w trybie określonym w art. 55 § 11

k.p., a więc bez wypowiedzenia,

gdy pracodawca dopuścił się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków

wobec pracownika; w takim przypadku pracownikowi przysługuje odszkodowanie w

wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia, a jeżeli umowa o pracę została

zawarta na czas określony lub na czas wykonania określonej pracy - w wysokości

wynagrodzenia za okres 2 tygodni. Z przepisu tego wynika, że przesłankami

nabycia przez pracownika prawa do odszkodowania jest rozwiązanie przez

pracownika umowy o pracę w określony sposób (w określonym "trybie"), a

mianowicie bez zachowania okresu wypowiedzenia, oraz dopuszczenie się przez

pracodawcę ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków wobec pracownika.

Jedną z przesłanek roszczenia z art. 55 § 11

k.p. jest „dopuszczenie” się przez

pracodawcę ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków, to gdy tego

„dopuszczenia się” nie ma, a więc określony fakt nie miał miejsca, roszczenie po

stronie pracownika nie może powstać i wobec tego pracodawca nie ma obowiązku

wypłacenia odszkodowania. W tym stanie rzeczy, jeżeli w przekonaniu pracodawcy

brak jest przesłanek z art. 55 § 11

k.p., to może oczywiście odmówić wypłacenia

odszkodowania (jest on zobowiązany tylko do tego, co mu prawo nakazuje).

Pracownik, który jest zdania, iż pracodawca w rzeczywistości dopuścił się ciężkiego

naruszenia swoich obowiązków, może dochodzić swoich racji w sądzie pracy, a

pracodawca może wykazywać, że pracownik nie miał podstaw do rozwiązania

umowy o pracę bez wypowiedzenia, mimo iż powołuje się na to, że przyczyną

dokonanego przez niego rozwiązania było naganne (ciężkie naruszenie

podstawowych obowiązków), zachowanie się wobec niego pracodawcy. W

niniejszej sprawie ocena Sądu Najwyższego zajęta w wyroku z dnia 19 czerwca

2012 r., II PK 114/09 w pełni miała zastosowanie, bowiem te same okoliczności i

fakty występują w obu sprawach, a więc wyrok wydany w pierwszej sprawie

9

dotyczący okoliczności związanych z rozwiązaniem umowy o pracę nie mogą być

inne w następnych sprawach między tymi stronami. Okoliczność, że roszczenia

powoda dochodzone w obu sprawach wywiedzione zostały z tych samych zdarzeń

ale z odmiennych podstaw prawnych, w sytuacji gdy są oparte na tym samym

stanie faktycznym oraz potwierdzone tymi samymi dowodami, nie mogą prowadzić

do odmiennej oceny w niniejszej sprawie, skoro moc wiążąca prawomocnego

orzeczenia (art. 365 § 1 k.p.c.) zapadłego między tymi samymi stronami w nowej

sprawie o innym przedmiocie polega na zakazie dokonywania ustaleń i ocen

prawnych sprzecznych z osądzoną sprawą (art. 366 k.p.c.). Mając powyższe na

uwadze nie można uznać argumentów skarżącego, że pracownik może mieć prawo

do odszkodowania, mimo że rozwiązał umowę o pracę wbrew obowiązującym

przepisom prawnym. Gdyby nie szczególne uregulowania i konstrukcje prawa

pracy dotyczące wadliwych czynności prawnych prowadzących do rozwiązania

umowy o pracę, należałoby uważać, że rozwiązanie niezwłoczne dokonane przez

pracownika wbrew prawu jest nieważne (art. 58 § 1 k.c. w związku z art. 300 k.p.);

skoro zaś czynność prawna zmierzająca do rozwiązania umowy o pracę umowy tej

nie rozwiązuje, to jest oczywiste, że o żadnym odszkodowaniu, jako następstwie

rozwiązania umowy o pracę, mowy być nie może. Z unormowań Kodeksu pracy

wynika jednakże, że tak jak w przypadku wadliwych czynności pracodawcy

zmierzających do rozwiązania umowy o pracę, również w razie wadliwości

oświadczeń woli pracownika - zwłaszcza ze względu na obowiązywanie zasady

wolności pracy - mimo ich sprzeczności z prawem, przewidziany w nich skutek, tj.

rozwiązanie stosunku pracy, następuje. To, że wadliwa - sprzeczna z prawem

czynność prawna (rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia) pracownika

wywołuje zamierzony przez niego skutek (mimo swej wadliwości) nie może

wszakże oznaczać, że na takiej czynności pracownik nie tylko, że nic nie traci - bo

zgodnie z jego wolą umowa o pracę zostaje rozwiązana we wskazanym przez

niego terminie - ale dodatkowo jeszcze miałby na tym zyskiwać.

W takiej sytuacji nie jest uzasadnione wywodzenie kolejnych roszczeń, które

wynikają z odmiennej wykładni i oceny stanu faktycznego, który został już ustalony

w prawomocnym wyroku sądu. Sąd Najwyższy w przywołanej wyżej sprawie (II PK

114/09) dokonał oceny, iż ustalony w postępowaniu sposób prowadzenia rozmów

10

przez przełożonego powoda naruszał zasady współżycia społecznego ale

jednocześnie Sąd Najwyższy stwierdził, że naruszenie obowiązku przestrzegania

nie było ciężkie w stopniu uzasadniającym rozwiązanie przez powoda umowy o

pracę bez wypowiedzenia na podstawie art. 55 § 11

k.p. Powyższe ustalenia w

niniejszym procesie miały decydujące znaczenie, skoro skarżący dochodził prawa

do odszkodowania z tytułu naruszenia gwarancji zatrudnienia na gruncie § 3 pkt 1

pakietu. Dokonane zgodnie z art. 55 § 11

k.p. rozwiązanie przez pracownika

stosunku pracy, mając na uwadze treść art. 55 § 3 k.p., nie powodowałoby utraty

prawa do odszkodowania z tytułu naruszenia gwarancji zatrudnienia na gruncie § 3

pkt 1 pakietu. Zgodnie bowiem z art. 55 § 3 k.p. rozwiązanie umowy o pracę z

przyczyn określonych w art. 55 § 11

k.p. pociąga za sobą skutki, jakie przepisy

prawa wiążą z rozwiązaniem umowy przez pracodawcę za wypowiedzeniem.

Jednakże roszczenia powoda (co zostało prawomocnie stwierdzone w

postępowaniu sądowym) w kontekście trybu rozwiązania łączącej strony umowy i

skutków przewidzianych w art. 55 § 3 k.p. nie były uzasadnione, bowiem

rozwiązanie łączącego strony stosunku pracy nastąpiło z naruszeniem art. 55 § 11

k.p. tj. z przyczyn nie uzasadniających rozwiązania umowy w tym trybie. Zatem

rozwiązanie umowy o pracę na podstawie art. 55 § 11

k.p. dokonane z przyczyn nie

uzasadniających rozwiązania umowy o pracę w trybie przewidzianym w tym

uregulowaniu, dokonane z naruszeniem art. 55 § 11

k.p., nie mogło wywołać

skutków przewidzianych w art. 55 § 3 k.p. Tylko bowiem rozwiązanie umowy o

pracę z przyczyn określonych w art. 55 § 1 i 11

k.p. pociąga za sobą skutki, jakie

przepisy prawa wiążą z rozwiązaniem umowy przez pracodawcę za

wypowiedzeniem i tylko w takiej sytuacji roszczenie powoda o odszkodowanie z

pakietu socjalnego byłoby uzasadnione. Mając powyższe na uwadze Sąd

Najwyższy orzekł jak w sentencji.