III ZS 14/13

.

Sygn. akt III ZS 14/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 lutego 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maciej Pacuda (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Halina Kiryło

SSN Krzysztof Staryk

Protokolant Anna Pęśko

w sprawie ze skargi Ministra Zdrowia

na uchwałę Okręgowej Izby Aptekarskiej w G. Nr 862 z dnia 24 czerwca 2013 r., w

sprawie obowiązków kierowników aptek prowadzących programy lojalnościowe w

aptekach,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 12 lutego 2014 r.,

uchyla punkty: 7 i 8 zaskarżonej uchwały.

UZASADNIENIE

Minister Zdrowia wniósł skargę na uchwałę nr 862 G. Okręgowej Rady

Aptekarskiej z dnia 24 czerwca 2013 r. w sprawie obowiązków kierowników aptek

prowadzących programy lojalnościowe w aptekach (dalej jako uchwała) w części

obejmującej punkty 7 i 8 tej uchwały. Jako podstawę uchwały Rada powołała art. 7

2

ust. 1 pkt 1, 2 i 9a oraz art. 7 ust. 2 pkt 11 oraz art. 29 ustawy o izbach

aptekarskich. Zaskarżonej uchwale Minister Zdrowia zarzucił naruszenie:

1) art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich w

związku z art. 94a ust 2 i 3 Prawa farmaceutycznego (Dz.U. z 2008 r. Nr 45,

poz. 271, ze zm.), poprzez przekroczenie ustawowych kompetencji Rady

polegające na ustanowieniu norm niezgodnych z powszechnie

obowiązującymi przepisami prawa, umożliwiających ingerencję w obowiązki

należące do wyłącznej właściwości wojewódzkiego inspektora

farmaceutycznego, w zakresie jego uprawnień do prowadzenia nadzoru nad

działalnością reklamową aptek, punktów aptecznych i placówek obrotu

pozaaptecznego;

2) art. 7 ust. 1 pkt 1 i 5 oraz ust. 2 pkt 11 w związku z art. 29 w związku z art. 1

ust. 2 ustawy o izbach aptekarskich, poprzez kierowanie działalnością Izby z

przekroczeniem ustawowych kompetencji Rady, to jest przyjęcie regulacji z

zakresu wyłącznej kompetencji organu administracji publicznej -

wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego;

3) art. 17 ust. 1 w związku z art. 7 Konstytucji RP, z uwagi na podjęcie uchwały

sprzecznej z przepisami ustawowymi, wykraczającej poza ustawowe

kompetencji Rady.

Minister Zdrowia wniósł o uchylenie punktów 7 i 8 skarżonej uchwały jako

niezgodnych z prawem.

W uzasadnieniu zarzutów Minister Zdrowia podnosi, że Rada w punkcie 7

zaskarżonej uchwały odwołuje się do art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego,

zgodnie z którym zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich

działalności. Nadzór nad przestrzeganiem przepisów ustawy w zakresie

działalności reklamowej sprawuje wojewódzki inspektor farmaceutyczny. W razie

stwierdzenia naruszenia przepisów ustanawiających zakaz reklamy, wojewódzki

inspektor farmaceutyczny nakazuje w drodze decyzji zaprzestania takiej reklamy. Z

powyższego Minister Zdrowia wywodzi, że ustawodawca nie przekazał organom

samorządu aptekarskiego kompetencji do wkraczania w uprawnienia zastrzeżone

dla właściwych organów państwowych. Obowiązujące przepisy, a w szczególności

art. 7 ust. 1 pkt 1, 5 i 9a i ust. 2 pkt 11 oraz art. 29 ustawy o izbach, nie

3

upoważniają Rady do występowania do kierowników aptek o natychmiastowe

zaprzestanie prowadzenia programów, które mogą naruszać art. 94a Prawa

farmaceutycznego. Minister Zdrowia przyjmuje na tej podstawie, że okręgowa rada

nie jest uprawniona do kwalifikowania prowadzonego przez aptekę programu

lojalnościowego jako niezgodnego z prawem, naruszającego zakaz reklamy aptek i

ich działalności, a w konsekwencji jako podstawy do skierowania wniosku o

ukaranie kierownika apteki do okręgowego rzecznika odpowiedzialności

zawodowej.

G. Okręgowa Izba Aptekarska (dalej jako GOIA) wniosła bezpośrednio

odpowiedź na skargę Ministra Zdrowia, w której domaga się jej oddalenia. GOIA

wskazała, że obowiązkiem samorządu zawodowego w ramach realizacji jego

podstawowego zadania, jakim jest sprawowanie pieczy nad należytym

wykonywaniem zawodu w granicach interesu publicznego, jest kontrolowanie

respektowania przez członków samorządu zawodowego zasad etyki i deontologii

zawodowej obowiązujących członków samorządu zawodowego. Zgodnie z art. 21

ustawy o izbach, członkowie samorządu aptekarskiego są zobowiązani

przestrzegać zasad etyki i deontologii zawodowej. Zasady etyki opracowuje

Krajowy Zjazd Aptekarzy. Zgodnie z art. 19 ust. 1 Kodeksu Etyki Aptekarza

Rzeczpospolitej aptekarz nie reklamuje siebie ani swoich usług. Nie uczestniczy w

reklamie usług farmaceutycznych, jak i promocji niezgodnej z prawem lub dobrymi

obyczajami. Stosownie zaś do art. 19 ust. 2 Kodeksu aptekarz unika działalności

przyczyniającej się do zwiększania konsumpcji produktów leczniczych. W ocenie

GOIA za naruszenie zasad etyki zawodowej należy uznać uczestniczenie

aptekarza w reklamie swojej, swoich usług, usług farmaceutycznych jak i w

promocji niezgodnej z prawem lub dobrymi obyczajami. W ocenie GOIA art. 19 ust.

1 Kodeksu, stanowiąc o reklamie sprzecznej z prawem, odnosi się także do art. 94a

Prawa farmaceutycznego, czyniąc niezgodnym z zasadami etyki zawodowej

aptekarza zachowanie sprzeczne z tym przepisem.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

4

Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała została podjęta przez Radę, jak

wynika to wprost z części wstępnej uchwały, na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1, 5 i 9a i

ust. 2 pkt 11 oraz art. 29 ustawy o izbach. Decydujące znaczenie dla oceny, czy

uchwała ta jest zgodna z prawem w zakresie wyznaczonym podstawami skargi

Ministra Zdrowia ma zatem ocena, czy powołane przez Radę w podstawach

prawnych podjętej uchwały przepisy ustawy o izbach upoważniały ją do podjęcia

uchwały o treści zawartej w punktach 7 i 8, których dotyczy skarga.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o izbach zadaniem samorządu

aptekarskiego jest reprezentowanie zawodu aptekarza oraz obrona jego interesów.

Reprezentowanie zawodu aptekarza wiąże się z podejmowaniem przez organy

samorządu zawodowego różnego rodzaju działań na forum zewnętrznym,

pozakorporacyjnym. Reprezentowanie polega na występowaniu w imieniu

aptekarzy w ważkich dla tego zawodu sprawach. Analogicznie należy postrzegać

obronę interesów zawodu aptekarza. W obu przypadkach chodzi o „zawód”, co

zakłada działanie w interesie grupowym ogółu członków samorządu farmaceutów.

Nie można natomiast traktować jako „reprezentowania” zawodu i obrony interesów

zawodu działań podejmowanych „wewnątrz” samorządu poprzez określenie

pożądanych przez organ samorządu zawodowego zasad działania poszczególnych

jego członków.

Z przepisem art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy koresponduje art. 7 ust. 2 pkt 11

ustawy o izbach, zgodnie z którym zadania wymienione w art. 7 ust. 1 ustawy o

izbach samorząd aptekarski wykonuje poprzez występowanie w obronie interesów

indywidualnych i zbiorowych członków izb aptekarskich. Samorząd aptekarski jest

zatem upoważniony do podejmowania różnego rodzaju działań w sprawach

dotyczących konkretnych członków korporacji zawodowej, jak i w sprawach

dotyczących izby jako takiej, o ile tylko zagrożony lub naruszony zostanie interes, o

którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 11 ustawy o izbach. „Występowanie”, o którym

mowa w tym przepisie może przybierać różne formy, od podejmowania uchwał

udzielających poparcia bądź negujących określone inicjatywy, przez włączanie się

w różnego rodzaju inicjatywy dotyczące interesów samorządu aptekarskiego, po

czynny udział w postępowaniach dotyczących konkretnych członków izby. W tym

ostatnim przypadku organ samorządu aptekarskiego może działać zarówno na

5

rzecz członka (w obronie jego interesów), jak i przeciwko takiemu członkowi (w

obronie interesu ogólnego członków izby).

Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o izbach zadaniem samorządu

aptekarskiego jest sprawowanie pieczy i nadzoru nad wykonywaniem zawodu. W

ramach realizacji tego zadania Rada jako organ samorządu aptekarskiego może

podejmować różnego rodzaju działania służące w szczególności zapewnieniu tego,

by jej członkowie wykonywali zawód zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie

unormowaniami. Podczas gdy „sprawowanie pieczy” wskazuje na czuwanie nad

respektowaniem prawa przez farmaceutów chociażby poprzez informowanie ich o

stanowisku organów państwa (takim, jak dołączone do uchwały pismo Głównego

Inspektora Farmaceutycznego) lub orzeczeniach sądowych i ich potencjalnych

konsekwencjach dla członków samorządu aptekarskiego, „sprawowanie nadzoru”

upoważnia do występowania do członków o udzielania informacji pozwalających

Radzie na weryfikowanie zasad wykonywania zawodu. Z ogólnie pojmowanej

instytucji nadzoru wynika także, że organ nadzorujący (organ samorządu

zawodowego) nie tylko może obserwować i oceniać działalność farmaceutów, ale

także może wydawać polecenia zmiany sposobu działania podmiotu

nadzorowanego. Tym samym przepis art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o izbach upoważnia

organy samorządu aptekarskiego do podejmowania uchwał zawierających w swej

treści stanowczo sformułowane postanowienia co do określonego sposobu

zachowania członków korporacji zawodowej.

Przystępując do merytorycznej oceny zarzutów skargi Ministra Zdrowia w

pierwszej kolejności należy ustalić, jaki jest przedmiot normowania punktu 7 i 8

zaskarżonej uchwały.

Na mocy punktu 7 Rada postanowiła wystąpić do kierowników aptek, które

mogą prowadzić wymienione w punkcie 1 uchwały programy lojalnościowe, o

natychmiastowe zaprzestanie prowadzenia tych programów w kierowanych przez

nich aptekach. Jednocześnie Rada wyznaczyła termin na udzielenie przez

kierowników tych aptek informacji o nieprowadzeniu takich programów lub ich

zaprzestaniu. U podstaw punktu 7 uchwały leżało wyartykułowane wprost w jego

treści założenie, zgodnie z którym programy lojalnościowe wymienione w punkcie 1

uchwały „mogą naruszać” art. 94a Prawa farmaceutycznego. Stosownie do

6

brzmienia punktu 8 uchwały, w przypadku nieudzielenia informacji o zaprzestaniu

realizacji programów lojalnościowych bądź w przypadku potwierdzenia, że „apteka

nadal działania niezgodnie z prawem”, Rada postanowiła skierować zawiadomienia

do okręgowego rzecznika odpowiedzialności zawodowej o podejrzeniu naruszenia

obowiązujących przepisów prawa przez kierowników aptek.

Z treści punktu 7 uchwały analizowanego z uwzględnieniem pozostałych,

nieobjętych zakresem skargi Ministra Zdrowia, postanowień zaskarżonej uchwały

wynika jednoznacznie, że Rada wystąpiła do kierowników konkretnych aptek ze

stanowczym żądaniem podjęcia dwojakiego rodzaju działań: 1) natychmiastowego

zaprzestania prowadzenia programów lojalnościowych wymienionych w punkcie 1

uchwały, które w ocenie Rady naruszają art. 94a Prawa farmaceutycznego;

2) przekazania informacji o nieprowadzeniu albo zaprzestaniu prowadzenia

powyższych programów lojalnościowych. Z tak samo odczytanego punktu 8

uchwały wynika, że: 1) prowadzenie programów lojalnościowych wymienionych w

punkcie 1 uchwały Rada uznała za działanie sprzeczne z prawem; 2) o

prowadzeniu takich programów Rada postanowiła poinformować OROZ „w związku

z podejrzeniem naruszenia” obowiązujących przepisów prawa, to jest art. 94a

Prawa farmaceutycznego oraz art. 19 Kodeksu Etyki Aptekarza RP. Tak

zrekonstruowaną treść uchwały Rady należy odnieść do zarzutów skargi Ministra

Zdrowia.

Unormowania wynikającego z punktu 7 i 8 nie można traktować jako

wystąpienia w obronie interesu członków izb aptekarskich, skoro na podstawie

punktu 7 Rada domaga się od kierowników aptek zaprzestania określonych działań

w kierowanych przez nich aptekach, zaś na podstawie punktu 8 Rada zapowiada

skierowania zawiadomień do OROZ o podejrzeniu naruszenia przepisów prawa.

Takie działanie nie ma na celu obrony interesów członków izb aptekarskich w

rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 11 ustawy o izbach, chyba że pod pojęciem tego

interesu rozumieć należy interesy ekonomiczne tych członków izby, którzy

respektują zakaz reklamy i w prowadzonych przez nich (kierowanych przez nich)

aptekach nie są realizowane programy lojalnościowe prowadzące do wzrostu

sprzedaży.

7

Z punktu 7 uchwały wynika, że Rada wystąpiła do kierowników aptek DOZ, w

których realizowano określone w punkcie 1 programy lojalnościowe, z

kategorycznym żądaniem, nakazem natychmiastowego zaprzestania uczestnictwa

aptek w tych programach. Istotną treścią zaskarżonej uchwały jest nakazanie

kierownikom aptek wymienionych w punkcie 1 zaprzestania dalszego udziału

kierowanych przez nich aptek w określonych programach lojalnościowych z

powodu sprzeczności tych programów z art. 94a Prawa farmaceutycznego. Takie

uprawnienie nie wynika jednak z żadnego przepisu ustawy o izbach aptekarskich, a

w szczególności nie mieści się w zakresie uprawnień samorządu aptekarskiego

wynikających z przepisów art. 7 ust. 1 pkt 1 oraz art. 7 ust. 2 pkt 11 ustawy o

izbach, powołanych w podstawie zaskarżonej uchwały oraz podstawach skargi

Ministra Zdrowia. Z przepisów tych nie wynika także upoważnienie dla Rady do

kierowania zawiadomień do OROZ w takich sprawach, jak objęte zakresem punktu

8 uchwały.

W przekonaniu Sądu Najwyższego uprawnienia do podjęcia uchwały o treści

zawartej w punkcie 7 i 8 zaskarżonej uchwały nie można również wywieść z art. 7

ust. 1 pkt 5 ustawy o izbach. Prawidłowe kierowanie apteką przez farmaceutę jest

co prawda związane z przestrzeganiem obowiązujących przepisów i standardów, w

szczególności wynikających z ustawy Prawo farmaceutyczne, w tym zakazu

reklamy aptek. Dlatego można uznać, że w ramach sprawowania pieczy i nadzoru

nad wykonywaniem tego zawodu (art. 7 ust. 1 pkt 5) mieści się czuwanie przez

organy samorządu zawodowego nad tym, aby zawód farmaceuty był wykonywany

zgodnie z przepisami prawa, w tym z ustawowym zakazem reklamy. Udział apteki

w programie lojalnościowym uznawany jest za niedozwoloną formę reklamy (por.

wyrok WSA w Warszawie z 7 sierpnia 2013 r., VI SA/Wa 1660/13). Dlatego z

uprawnienia do sprawowanie pieczy i nadzoru nad wykonywaniem zawodu można

wyprowadzić uprawnienie do żądania przekazania Radzie stosownych informacji.

W ramach art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o izbach mieści się także niewątpliwie

występowanie z wnioskiem o wszczęcie postępowania przez organy nadzoru

farmaceutycznego (por. wyrok WSA w Warszawie z 20 września 2013 r., VISA/Wa

700/13). Podstawa ta obejmuje także poinformowanie członków samorządu

zawodowego aptekarzy o zamiarze skierowania do OROZ zawiadomień w

8

przypadku powzięcia przez Radę podejrzenia naruszenia zasad etyki zawodowej, w

szczególności zaś w przypadku uznania prowadzenia programu lojalnościowego za

zakazaną reklamę przez organy nadzoru farmaceutycznego.

W zakresie uprawnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o izbach

nie mieści się natomiast występowanie z żądaniem natychmiastowego zaprzestania

określonych działań, w tym udziału w realizacji programów lojalnościowych

kwalifikowanych przez Rade jako zakazana reklama. Z przepisu tego nie wynika

także upoważnienie dla Rady do kwalifikowania działań apteki jako niezgodnych z

prawem. Powoduje to, że zarówno punkt 7, jak i punkt 8 uchwały naruszają art. 7

ust. 1 pkt 5 ustawy o izbach.

Wprawdzie w punkcie 8 zaskarżonej uchwały mowa o tym, że

niezastosowanie się do „wystąpienia” podjętego przez Radę na podstawie punktu 7

uchwały stanowić będzie podstawę do wystąpienia do OROZ ze stosownym

wnioskiem w związku z podejrzeniem naruszenia przepisów ustawy, co może

skutkować wszczęciem postępowania dyscyplinarnego, jednakże z kontekstu

systemowego uchwały wynika jednoznacznie, że Rada określiła typ przewinienia

dyscyplinarnego, jakim jest udział apteki w realizacji programu lojalnościowego

wymienionego w punkcie 1 uchwały. W granicach pieczy samorządu zawodowego

nad należytym wykonywaniem zawodu przez jego członków nie mieści się zaś

samoistne, bez wyraźnego upoważnienia ustawowego, regulowanie przez

samorząd zawodowy podstaw odpowiedzialności dyscyplinarnej (por. wyroki Sądu

Najwyższego: z dnia 16 września 2004 r., III ZS 1/04 OSNP 2005 nr 7, poz. 104

oraz z dnia 13 lipca 2012 r., III ZS 5/12).

W orzecznictwie Sądu Najwyższego można już mówić o ugruntowanej linii

orzeczniczej, zgodnie z którą podejmowanie przez organy samorządu zawodowego

uchwał wskazujących, jakiego rodzaju zachowania członków samorządu są w

ocenie tego organu sprzeczne z przyjętymi dla danego zawodu zasadami etyki,

stanowi naruszenie kompetencji tego organu, któremu prawodawca przyznał

uprawnienie do opracowania i uchwalenia takich zasad. Przykładowo w wyroku

Sądu Najwyższego z dnia 19 września 2012 r., III ZS 8/12 za sprzeczną z prawem

uznano uchwałę, na mocy której postanowiono, że informacje teleadresowe w

systemie elektronicznym zamieszczane indywidualnie przez notariuszy poprzez

9

zawieranie umów z portalami internetowymi uznawane będą za autoreklamę,

stanowiącą nieuczciwą konkurencję w rozumieniu § 27 Kodeksu Etyki Zawodowej

Notariusza (podobnie zob. wyrok SN z 14 stycznia 2010 r., III ZS 4/09).

Uprawnienie do określenia rodzajów deliktów dyscyplinarnych członków samorządu

zawodowego przysługują tylko i wyłącznie organowi wskazanemu przez

ustawodawcę (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 26 lutego 2004 r., III SZ 2/03,

OSNP 2004 nr 22, poz. 395 oraz z dnia 13 lipca 2012 r., III ZS 5/12). Zgodnie art.

37 pkt 1 ustawy o izbach opracowania zasad etyki i deontologii zawodowej należy

natomiast do Krajowego Zjazdu Aptekarzy.

Z powyższego wynika, że Rada nie miała w powołanych w podstawie

uchwały przepisach ustawy o izbach uprawnienia do przyjęcia punktów 7 i 8 o takiej

treści. Skarga Ministra Zdrowia, zarzucająca Radzie przekroczenie ustawowych

kompetencji, jest zatem zasadna z racji swoistego uzurpowania sobie przez organ

samorządu aptekarskiego uprawnienia do nakazania kierownikom aptek

zaprzestania określonych w uchwale działań pod rygorem uruchomienia

postępowań dyscyplinarnych.

Nie można jednak podzielić argumentacji Ministra Zdrowia, zgodnie z którą

sprzeczność z prawem zaskarżonych punktów uchwały polega na ingerencji

samorządu aptekarskiego w obowiązki należące do wyłącznej właściwości

wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego w zakresie jego uprawnień

nadzorczych z art. 94a ust. 2 i 3 Prawa farmaceutycznego. Okoliczność, że z mocy

art. 94a ust. 2 i 3 Prawa farmaceutycznego organem administracji, do kompetencji

którego należy sprawowanie nadzoru nad przestrzeganiem zakazu reklamy aptek

art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego, jest wojewódzki inspektor nadzoru

farmaceutycznego, nie wyklucza możliwości podejmowania przez inne organy

administracji publicznej, w tym wykonujące zadania publiczne organy samorządu

zawodowego, działań odnoszących się do reklamy, o której mowa w art. 94a ust. 1

Prawa farmaceutycznego, w ramach uprawnień przysługujących tym organom

(podmiotom). Uchwała Rady w punktach 7 i 8 nie ogranicza w żaden sposób

kompetencji wojewódzkiego inspektora, nie wyłącza też możliwości podjęcia przez

niego działań wymienionych w art. 94a ust. 3 Prawa farmaceutycznego.

10

Za bezpodstawny należy także uznać zarzut naruszenia art. 17 ust. 1 w

związku z art. 7 Konstytucji RP jako ogólnikowy i nieuzasadniony w skardze

Ministra Zdrowia. Niewłaściwe jest stawianie zarzutu naruszenia wymienionych

przepisów Konstytucji samodzielnie, skoro kompetencje organów samorządu

zawodowego wymagają każdorazowo ustawowej konkretyzacji.

Niezależnie od wskazanego powyżej braku formalnych podstaw do podjęcia

przez organ samorządu aptekarskiego uchwały o treści zawartej w punktach 7 i 8,

Sąd Najwyższy nie może wszakże pominąć milczeniem zasadniczych wątpliwości

co do zgodności skargi Ministra Zdrowia z interesem publicznym. Ustawodawca

zakazał w art. 94a reklamy aptek. W kompetencję do egzekwowania tego zakazu

wyposażył w szczególności organu nadzoru farmaceutycznego. Organy te

dysponują dość ograniczonymi pod względem skuteczności sankcjami

administracyjnymi. Nakaz zaprzestania reklamy może zostać wydany jedynie, gdy

reklama jest prowadzona. Wszczęcie postępowania administracyjnego zachęca

przedsiębiorcę prowadzącego aptekę do zaniechania reklamy, co z kolei rzutuje na

niemożność wydania nakazu zaprzestania działań reklamowych, które w dacie

orzekania przez organ nie są już prowadzone. Z zawartych w aktach sprawy

wyroków Wojewódzkich Sądów Administracyjnych oraz dołączonego do

zaskarżonej uchwały pisma Głównego Inspektora Farmaceutycznego wynika, że

prowadzenie programów lojalnościowych uznawane jest za reklamę aptek

zakazaną przez art. 94a Prawa farmaceutycznego. Jednocześnie z dołączonych do

pisma GOIA odpisów wyroków sądów administracyjnych wynika, że organy

inspekcji farmaceutycznej bezpodstawnie odmawiają organom samorządu

aptekarskiego legitymacji czynnej w inicjowaniu postępowań administracyjnych

ukierunkowanych na zapewnienie przestrzegania zakazu reklamy przez wszystkie

podmioty prowadzące apteki. Organy samorządu aptekarskiego mają ustawowo

przewidzianą kompetencję do współdziałania z organami administracji publicznej.

W sytuacji, gdy organy te podejmują tego rodzaju działania - spotykają się z

decyzjami odmawiającymi wszczęcia postępowania. Gdy zaś starają się, w ramach

ustawowej kompetencji do współdziałania z właściwymi organami administracji,

wspierać działalność nadzoru farmaceutycznego przy wykorzystaniu możliwości

11

oddziaływania na zrzeszonych w nich farmaceutach, ich działania podważane są

przez Ministra Zdrowia.