III CSK 87/05

Sygn. akt III CSK 87/05

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 grudnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)

SSN Maria Grzelka

SSN Zbigniew Strus (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Zespołu Opieki Zdrowotnej w D.

przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia (…) Oddziałowi Wojewódzkiemu o

zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 grudnia

2005 r., skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w K. z dnia

5 maja 2005 r., sygn. akt I ACa (…),

oddala skargę kasacyjną i zasądza od powoda na rzecz pozwanego 1000 (jeden

tysiąc) złotych tytułem kosztów procesu w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie

Domagając się zasądzenia kwoty 379 104 zł powodowy Zakład Opieki

Zdrowotnej twierdził, że z rozliczenia kontraktu w sprawie leczenia stacjonarnego w roku

1999 wynikała różnica – przyznana przez (…) Regionalną Kasę Chorych - nie

wyrównana dotychczas, poza kwotą odpowiadającą 5% wartości kontraktu bezspornie

wypłaconą. Powoływał również zobowiązanie Kasy do zwiększenia uznanej kwoty z

2

tytułu przekroczenia umownej granicy finansowania oraz dodatni wynik gospodarki

finansowej Kasy w roku 1999. Sąd Okręgowy zasądził żądaną kwotę wyrażając

zapatrywanie, że ostatnio wskazaną okoliczność rodziła obowiązek zapłaty dalszych

kwot za wykonane świadczenia ponad maksymalna kwotę zobowiązania Kasy Chorych.

Stwierdził, że strona pozwana nie wykazała przyczyn arbitralnego zwiększenia tej

granicy tylko o 5%.

Sąd Apelacyjny po ponownym rozpoznaniu sprawy rozpoznaniu sprawy na

skutek apelacji strony pozwanej wyrokiem z 5 maja 2005 r. zmienił zaskarżony wyrok,

oddalając powództwo bez obciążania strony powodowej kosztami procesu. Podstawę

rozstrzygnięcia stanowiły wnioski wypływające ze zgromadzonego materiału. Sąd

Apelacyjny przytoczył następujące konkluzje:

1. Treść stosunku zobowiązaniowego miedzy stronami określała umowa o

udzielanie świadczeń zdrowotnych, a strony były obowiązane współdziałać w jej

wykonaniu, uwzględniając postanowienia umowy oraz jej cel społeczno-gospodarczy.

Powodowy zakład wykonując umowę winien był zatem uwzględniać ograniczenia

finansowe przejawiające się w ograniczonej liczbie świadczeń, tym bardziej, że aneks

do umowy z połowy 1999 r. uwzględniał prognozy wykorzystania tzw. limitów.

2. Porozumienie w sprawie rozliczenia umowy zawartej na rok 1999 nie

zawierały obowiązku świadczenia przez Kasę Chorych a jedynie stwarzało możliwość

rozszerzenia zakresu świadczeń. Również dodatni wynik finansowy Kasy Chorych nie

uzasadnia roszczenia o wypłatę stronie powodowej za świadczenia udzielone poza

granicami umowy, ponieważ o przeznaczeniu wolnych środków decyduje ogólny stan

zobowiązań uwzględniający roszczenia innych podmiotów.

3. Postanowienia umów odnośnie do liczby i ceny świadczeń zdrowotnych

wiążą strony, z wyjątkiem sytuacji określonych w art. 7 ustawy o zakładach opieki

zdrowotnej i art. 30 ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty, jednak Sąd

Apelacyjny stanowczo stwierdził, że większa niż zakontraktowana liczba wykonanych

świadczeń nie wynikała z natury przypadków objętych ustawowym przymusem opieki

zdrowotnej.

W skardze kasacyjnej opartej na obydwu podstawach (art. 3983

§ 1 pkt 1 i 2

k.p.c.) strona powodowa zarzuciła naruszenie art. 233 § 1 k.p.c., art. 229 i 230 k.p.c.

oraz art. 65 k.c. Skarżący wnosił o uchylenie lub o zmianę zaskarżonego wyroku i

oddalenie apelacji pozwanego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

3

Zarzucając uchybienie przepisom postępowania skarżący wskazuje jedno zdanie

z pisma procesowego z dnia 4 grudnia 2002 r . zawierające twierdzenie, że powód ma

obowiązek dołożenia należytej staranności w prowadzeniu działalności medycznej, a

niewykonanie tego obowiązku z powodu limitu świadczeń spowodowałoby zagrożenie

życia i zdrowia ludzkiego oraz jego odpowiedzialność karną

Tego rodzaju ogólne zwroty wyrażające oceny autora pisma procesowego nie

stanowią dowodu, którego pominiecie naruszałoby swobodę sędziowskiej oceny

materiału przyjmowanego za podstawę stanu faktycznego wyroku. W żaden sposób nie

zostało wykazane, że strona pozwana przyznała w sposób milczący lub wyraźny

spełnienie świadczeń w warunkach przymusu ustawowego, skoro strona powodowa nie

skonkretyzowała tych wypadków w sposób pozwalający na ich identyfikacje i ocenę w

razie istnienia sporów co natury tych przypadków leczniczych.

Zarzut naruszenia prawa materialnego nie wskazuje jednoznacznie, czy intencją

skarżącego jest podważanie treści ustalonych oświadczeń woli, czy wykładnia umowy.

Sąd Najwyższy nie jest uprawniony do snucia przypuszczeń, które mogłyby się okazać

niezgodne z zamiarem skarżącego. Należy jednak zwrócić uwagę, na zastrzeżenie

zawarte w § 3 porozumienia w sprawie rozliczenia kontraktu dotyczące uzyskania

dodatkowych środków finansowych. Formułując zarzuty odmowy zwiększenia w roku

2000 zakresu rozliczenia skarżący winien był wykazać spełnienie tego warunku,

Z przyczyn wskazanych Sąd Najwyższy uznał, że skarga kasacyjna nie jest

oparta na usprawiedliwionej podstawie i z mocy art. 39814

k.p.c. oddalił ją oraz na

podstawie art. 99 k.p.c. zasądził na rzecz pozwanego koszty procesu w postępowaniu

kasacyjnym.