IV CSK 22/14

Sygn. akt IV CSK 22/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 października 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Anna Kozłowska (sprawozdawca)

Protokolant Izabela Czapowska

w sprawie z powództwa Syndyka masy upadłości Przedsiębiorstwa "B." Spółki

Akcyjnej w upadłości likwidacyjnej w L.

przeciwko Własnościowej Spółdzielni Mieszkaniowej "N." z siedzibą w L.

o nakazanie przyjęcia w poczet członków,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej

w dniu 2 października 2014 r.,

skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 4 września 2013 r.,

1. oddala skargę kasacyjną,

2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 120

(sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów w postępowaniu

kasacyjnym.

UZASADNIENIE

2

Sąd Okręgowy w L. wyrokiem z dnia 22 lutego 2013 r. oddalił powództwo

Syndyka masy upadłości Przedsiębiorstwa „B.” S.A. w upadłości likwidacyjnej

skierowane przeciwko Własnościowej Spółdzielni Mieszkaniowej „N.” o nakazanie,

na podstawie art. 1718

ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 200 r. o spółdzielniach

mieszkaniowych (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r., poz. 1222), przyjęcia w poczet

członków, a Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 4 września 2013 r. oddalił apelację

powoda. Rozstrzygnięcie to zapadło po ustaleniu następującego stanu faktycznego

i przedstawionej poniżej ocenie prawnej.

W dniu 27 kwietnia 2004 r. Przedsiębiorstwo „B.” S.A. i Spółdzielnia

Budowlano - Mieszkaniowa „K.” zawarli dwa porozumienia. Pierwsze, nr 1/2004,

zawierało oświadczenia, że strony rozwiązują umowę o roboty budowlane i

zawierają porozumienie w sprawie ostatecznego rozliczenia kwot należnych

Przedsiębiorstwu z tytułu wykonanych robót budowlanych i roszczenia o zwrot

wkładu budowlanego wpłaconego na podstawie umowy z roku 1999. Z

porozumienia również wynikało, że Spółdzielnia uznaje wobec Przedsiębiorstwa

dług z tytułu należności głównej w kwocie 5.983.421, 82 zł i kwota ta wyczerpuje

roszczenia Przedsiębiorstwa z obu wymienionych umów. Spółdzielnia zobowiązała

się zapłacić Przedsiębiorstwu 2,8 mln zł do 30 września 2004 r., co miało

skutkować zwolnieniem jej z reszty długu, a w wypadku niewywiązania się z tego

obowiązku miała uiścić całą dłużną kwotę z odsetkami. W drugim porozumieniu, nr

2/2004 r. Spółdzielnia zobowiązała się w terminie do 14 maja 2004 r. przyjąć

Przedsiębiorstwo w poczet członków Spółdzielni oraz zawrzeć umowy o

ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do ośmiu lokali, z

jednoczesnym zaliczeniem długu w kwocie 5.983.421,82 zł na poczet wkładów

budowlanych oraz wszelkich opat związanych z lokalami (§ 1). Strony również

postanowiły, że umowy o ustanowienie praw do lokali będą zawierały

postanowienia o możliwości odstąpienia od nich przez Spółdzielnię w przypadku

zrealizowania przez Spółdzielnię zobowiązania zapłaty na rzecz Przedsiębiorstwa

kwoty 2,8 mln zł w terminie do 30 września 2004 r. W przypadku uchylania się

przez Spółdzielnię od wykonania zobowiązania określonego w § 1 tego

3

porozumienia traciło moc porozumienie nr 1/2004 w sprawie ostatecznego

rozliczenia.

W dniu 14 maja 2004 r. pomiędzy Spółdzielnią „K.” a Przedsiębiorstwem „B.”

doszło do zawarcia ośmiu umów o ustanowienie spółdzielczych własnościowych

praw do lokali, zgodnie z porozumieniem nr 2/2004 - celem zabezpieczenia

płatności długu określonego w porozumieniu nr 1/2004. Z umów wynikało, że z

chwilą zawarcia danej umowy Przedsiębiorstwo uzyskuje własnościowe prawo do

oznaczonego lokalu, a Spółdzielnia z chwilą podpisania umowy zobowiązuje się

przyjąć go w poczet członków.

W dniu 7 września 2004 r. w sprawie oznaczonej sygn. I C …/04

Przedsiębiorstwo „B.” wystąpiło przeciwko Spółdzielni „K.” z żądaniem przyjęcia w

poczet członków. W stosunku do Spółdzielni „K.” upadłość likwidacyjną ogłoszono

w dniu 14 lutego 2005 r., a w stosunku do Przedsiębiorstwa „B.” – w dniu 27 maja

2005 r. W toku procesu, w dniu 26 maja 2006 r., rada wierzycieli „B.” podjęła

uchwałę, z której wynikało, że wyraża zgodę na zawarcie w sprawie I C …/04

ugody na takich warunkach, że Przedsiębiorstwu zostaną przyznane spółdzielcze

własnościowe prawa do czterech lokali, a syndyk masy upadłości Spółdzielni

przyjmie Przedsiębiorstwo w poczet członków, uzyska pozwolenia na użytkowanie

lokali i zobowiąże się do wykonania prac związanych z uzyskaniem dojścia do tych

lokali. W dniu 19 grudnia 2006 r. syndycy zwarli porozumienie, z którego wynikało,

że „B.” będzie przysługiwało spółdzielcze własnościowe prawo do czterech lokali,

co nastąpi po wyrażeniu zgody na zawarcie tego porozumienia przez sędziego

komisarza lub radę wierzycieli i przyjęciu „B.” w poczet członków Spółdzielni „K.”, a

„B.” zostanie przyjęty w poczet członków z chwilą cofnięcia wszelkich pozwów

przeciwko Spółdzielni, po wypełnieniu deklaracji członkowskiej i spełnieniu

pozostałych warunków wymaganych statutem Spółdzielni. W następstwie tego

porozumienia, pozew w sprawie I C …/04 został cofnięty ze zrzeczeniem się

roszczenia, a 30 stycznia 2007 r. sąd umorzył postępowanie w sprawie. Uchwałą

z dnia 16 marca 2007 r. syndyk masy upadłości Spółdzielni „K.” przyjął

Przedsiębiorstwo „B.” w upadłości likwidacyjnej w poczet członków, a 23 marca

2007 r. syndycy powołując się na porozumienie z 19 grudnia 2006 r. zwarli umowę

o ustanowienie spółdzielczych własnościowych praw do lokali. W umowie zostało

4

wskazane, że „B.” został przyjęty w poczet członków „K.” na mocy uchwały z dnia

16 marca 2007 r. i z chwilą zawarcia umowy uzyskuje spółdzielcze własnościowe

prawa do czterech opisanych w umowie lokali.

W dniu 2 kwietnia 2009 r. syndyk masy upadłości Spółdzielni „K.” sprzedał

pozwanej Spółdzielni użytkowanie wieczyste nieruchomości wraz z prawem do

budynków, przy czym w akcie notarialnym obejmującym sprzedaż złożył

oświadczenie, że w budynkach tych są lokale, do których z tytułu spółdzielczych

własnościowych praw do lokali są uprawnione oznaczone osoby, w tym

Przedsiębiorstwo „B.”, do czterech lokali.

Syndyk masy upadłości Przedsiębiorstwa „B.” wystąpił 16 września 2009 r.

do pozwanej o przyjęcie Przedsiębiorstwa w poczet członków powołując się na art.

1718

ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych.

Ponieważ pozwana odmówiła wskazując, że członkostwo Przedsiębiorstwa „B.” w

Spółdzielni „K.” nie powstało, wobec podjęcia czynności w tym przedmiocie przez

organ nieuprawniony, doszło do wszczęcia postępowania w sprawie niniejszej.

Sądy, dokonując oceny prawnej niespornego w istocie między stronami

przytoczonego powyżej stanu faktycznego, zgodne były w jego ocenie prawnej,

prowadzącej do oddalenia powództwa i apelacji. Jak wskazał Sąd Apelacyjny,

uwzględnienie powództwa opartego na przepisach art. 1718

ustawy o spółdzielniach

mieszkaniowych i art. 64 k.c. w związku z art. 1047 k.p.c. wymagało wykazania,

że powód był członkiem Spółdzielni Budowlano - Mieszkaniowej „K.” Dowodząc tej

okoliczności powód powoływał się na dwa źródła swego członkostwa, to jest

porozumienie nr 2/2004 z 27 kwietnia 2004 r. i umowy z 14 maja 2004 r. a nadto

uchwałę syndyka z dnia 16 marca 2007 r. Żadne jednak z tych zdarzeń nie

skutkowało powstaniem członkostwa. Czynności dokonane w roku 2004 mogły, w

ocenie Sądu Apelacyjnego, prowadzić co najwyżej do powstania roszczeń

Przedsiębiorstwa o członkostwo w Spółdzielni oraz ustanowienie spółdzielczych

praw do lokali, roszczenia te jednak nigdy nie zostały skutecznie zrealizowane.

Ubiegając się o członkostwo powód miał obowiązek złożyć deklarację członkowską

w formie pisemnej pod rygorem nieważności; forma ta wyłącza możliwość

udowadniania powstania członkostwa per facta conkludentia. Po złożeniu deklaracji

zarząd Spółdzielni miał obowiązek podjąć uchwałę o przyjęciu powoda w poczet

5

członków, przy czym przyjęcie powinno być potwierdzone podpisami dwóch

członków zarządu lub osób upoważnionych przez zarząd, na deklaracji, z podaniem

daty uchwały. Podjęcie uchwały jest czynnością nieodzowną i nie można jej

zastąpić innym zdarzeniem prawnym. Powód nie udowodnił, że takie czynności

miały miejsce przed czynnościami syndyka dokonanymi w roku 2007.

Uwzględniwszy powyższe oraz, że w stanie prawnym obowiązującym do 30 lipca

2007 r. ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mogło

nastąpić wyłącznie na rzecz członka spółdzielni, za nieuprawnione uznał Sąd

stanowisko powoda, że mógł się stać członkiem Spółdzielni „K.” na podstawie

ośmiu umów z dnia 14 maja 2004 r. Do nabycia członkostwa w Spółdzielni nie

doszło również w wyniku uchwały podjętej przez syndyka masy upadłości

Spółdzielni „K.”, syndyk nie był bowiem organem właściwym do podjęcia uchwały w

przedmiocie członkostwa. Kompetencja w tym zakresie przysługiwała zarządowi

Spółdzielni; kompetencja syndyka ograniczona była do zarządu majątkiem

upadłego stanowiącym masę upadłości. W skład masy upadłości wchodzą

zbywalne prawa majątkowe służące zaspokojeniu wierzycieli, członkostwo zaś jest

prawem niemajątkowym, o charakterze osobistym, dlatego nie syndyk ale zarząd

Spółdzielni powinien był zaspokajać roszczenie powoda o członkostwo; uchwała

syndyka z dnia 16 marca 2007 r. była zatem nieważna.

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego opartej na podstawie

z art. 3989

§ 1 pkt 1 k.p.c., powód zarzucił naruszenie art. 144 § 1, art. 173 i art. 75

§ 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (tekst jedn.:

Dz.U. z 2012 r., poz. 1112 ze zm., dalej jako PrUpN), art. 171

ust. 1 ustawy

o spółdzielniach mieszkaniowych z dnia 15 grudnia 2000 r. (Dz. U. z 2003 r., Nr

119, poz.1116, dalej jako u.sp.m.) w związku z art. 134 ustawy prawo spółdzielcze

oraz naruszenie art. 65 k.c.

We wnioskach skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku

i orzeczenia co do istoty sprawy przez nakazanie pozwanej przyjęcia

Przedsiębiorstwa „B.” S.A. w upadłości likwidacyjnej w poczet jej członków

ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.

6

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 75 PrUpN, jeżeli ogłoszono upadłość obejmującą likwidację

majątku upadłego, upadły traci prawo zarządu oraz możliwość korzystania

i rozporządzania mieniem wchodzącym do masy upadłości, a uprawnienia te

i związane z nimi obowiązki przejmuje syndyk (art. 173 PrUN). Kompetencja

syndyka obejmująca zarządzanie, korzystanie i rozporządzanie mieniem upadłego

dotyczy zatem tylko tego mienia, które stanowiąc masę upadłości służy, przez jej

likwidację, zaspokojeniu tych wierzycieli, których wierzytelności zostały

umieszczone na liście. Likwidacja masy upadłości następuje co do zasady przez

sprzedaż: przedsiębiorstwa upadłego, lub jego zorganizowanych części, przez

sprzedaż nieruchomości i ruchomości, przez ściągnięcie wierzytelności (art. 311

PrUpN), a więc w sposób, który prowadzi do zebrania środków pieniężnych,

z których następuje zaspokojenie wierzycieli. Powyższe jasno wskazuje,

że kompetencja syndyka przedmiotowo wiąże się ściśle z tym, co ustawa zalicza do

masy upadłości a z punktu widzenia celu, z tym, do czego masa upadłości służy.

Stosunek członkostwa w spółdzielni jest kwalifikowany jako stosunek

cywilnoprawny regulowany przepisami prawa prywatnego oraz postanowieniami

statutu. Do jego nawiązania dochodzi na skutek dwustronnej czynności prawnej,

przy czym oświadczenie woli ze strony spółdzielni, w formie uchwały, złożyć może

ten tylko organ, którego do tej czynności uprawnia statut. Jeżeli podjęć próbę

zdefiniowana samego pojęcia członkostwa, należałoby powiedzieć, że jest

to indywidualna i osobista przewidziana przez prawo więź łącząca spółdzielnię

z członkiem. Biorąc z kolei pod uwagę, że z nawiązanego stosunku członkostwa

wynikają dla członka tak prawa organizacyjne przewidziane w ustawie i statucie jak

i prawa majątkowe, można, wiążąc je w funkcjonalne zestawy, stwierdzić

występowanie w stosunku członkostwa praw podmiotowych bezwzględnych

i względnych, te zaś mogą być majątkowe i niemajątkowe. Jeżeli danej osobie

przysługuje roszczenie o przyjęcie w poczet członków a więc roszczenie

o nawiązanie członkostwa, to roszczenie takie zgodnie jest uznawane

w orzecznictwie za niemajątkowe, osobiste. Nie sposób więc przyjąć, że tak

rozumiany stosunek członkostwa, czy też prawo do członkostwa przynależy do

masy upadłości. Art. 134 ustawy prawo spółdzielcze stanowi, że przepisy

7

o organach spółdzielni stosuje się także podczas postępowania upadłościowego,

jeżeli z przepisów prawa upadłościowego nie wynika inaczej. Oznacza to,

że statutowe organy spółdzielni zachowują kompetencje w zakresie tych czynności,

które nie są czynnościami zarządzania i rozporządzania mieniem upadłej

spółdzielni, są więc one uprawnione do dokonywania, w granicach zachowanej

kompetencji, skutecznych czynności prawnych; w odniesieniu do uchwały

o przyjęcie w poczet członków oznacza to wyłączenie kompetencji syndyka.

Dokonanie czynności prawnej przez podmiot nie mający kompetencji do tego

skutkuje nieważnością tej czynności. Zagadnienie skutków dokonania czynności

prawnej w charakterze organu osoby prawnej bez kompetencji do tego, było

przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego w uchwale składu siedmiu sędziów

z dnia 14 września 2007 r. III CZP 31/07 (OSNC 2008/2/14). W uchwale tej

wyrażono pogląd, który Sąd Najwyższy w składzie jak niniejszy podziela, że

sankcją dla działania w imieniu osoby prawnej w charakterze jej organu bez

kompetencji do tego, jest - przy zastosowaniu analogii do art. 103 § 1 i 2 k.c. -

sankcja bezskuteczności zawieszonej. Przy tego rodzaju sankcji czynność prawna

może być potwierdzona w określonym czasie przez właściwy organ tej osoby

prawnej. Brak potwierdzenia skutkuje nieważnością czynności. Jakkolwiek nie

budzi wątpliwości, że syndyk nie ma statusu organu osoby prawnej będącej

w upadłości, to jednak sytuacja w rozpoznawanej sprawie jest porównywalna

z omawianą w powołanej uchwale. Co do potwierdzenia czynności, uwzględnić

należy, że Spółdzielnia „K.” w wyniku zakończenia postępowania upadłościowego

została wykreślona z rejestru spółdzielni. Utrata bytu prawnego przez Spółdzielnię

definitywnie wykluczyła więc możliwość potwierdzenia przez właściwy organ

czynności dokonanej przez syndyka. W tej przeto sytuacji, czynność przyjęcia

powoda w poczet członków, jako dokonana przez "fałszywy organ" Spółdzielni,

wobec braku potwierdzenia (art. 103 § 1 k.c. per analogiam), musi być uznana za

nieważną.

Wywodzenie kompetencji syndyka do podjęcia uchwały w przedmiocie

przyjęcia w poczet członków z nierozerwalnego, jak dowodził skarżący, związania

członkostwa z prawem do lokalu jako prawem majątkowym, co przy przyjęciu

konstrukcji praw związanych czyni członkostwo, zdaniem skarżącego, prawem

8

majątkowym, czy też mieszanym, nie jest trafne. Jakkolwiek istotnie do dnia

31 lipca 2007 r. w obowiązującym porządku prawnym spółdzielcze własnościowe

prawo do lokalu było związane z członkostwem, obowiązujący bowiem do tego dnia

art. 171

u.sp.m. stanowił, że umowa o ustanowienie takiego prawa może być

zawarta z członkiem spółdzielni, to jednak związanie członkostwa z prawem do

lokalu nie przedstawia się analogicznie jak w konstrukcji praw związanych.

Konstrukcja związków praw dość klarownie przedstawia się przy służebności

gruntowej, a także występuje przy odrębnej własności lokalu, gdzie udział

w nieruchomości wspólnej jest prawem związanym z prawem głównym jakim jest

odrębna własność lokalu (art. 3 ustawy o własności lokali) oraz przy użytkowaniu

wieczystym gdzie własność budynków przysługująca użytkownikowi wieczystemu

jest prawem związanym z prawem głównym jakim jest użytkowanie wieczyste

(art. 235 § 2 k.c.). W tej konstrukcji oba prawa są prawami do rzeczy stąd prawa

związane z własnością (użytkowaniem wieczystym) uważa się za części składowe

nieruchomości (art. 50 k.c.), co jedynie wyłącza ich samodzielność w obrocie,

dopóty dopóki to prawne związanie istnieje. W obowiązującym porządku prawnym

konstrukcja związków praw nie przewiduje również, że prawa związane ulęgają

absorpcji, że zanika potrzeba ich dalszej indywidualizacji czy też, że połączenie

jednego prawa z innym wywiera wpływ na strukturę praw związanych.

Poczynając od 15 kwietnia 2004 r. w obrocie nie występował już związek

członkostwa ze spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu, a do 31 lipca

2007 r. związek ten występował tylko na etapie ustanawiania prawa rzeczowego.

Od tej też daty spółdzielnia nie może ustanawiać nowych spółdzielczych

własnościowych praw do lokalu (art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 2007 r. o zmianie

ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych oraz zmianie niektórych ustaw, Dz.U.

z 2007 r., Nr 125, poz. 873 ze zm.). W zakresie obrotu związek członkostwa

z własnościowym spółdzielczym prawem do lokalu został wyeliminowany w związku

z wejściem w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2004 r.

sygn. K 32/03 stwierdzającego utratę mocy obowiązującej przez art. 172

ust. 2

u.sp.m., który wiązał skuteczność zbycia tego prawa z przyjęciem nabywcy

w poczet członków. Nawet jednak ten związek a także utrzymywana do 31 lipca

2007 r. więź członkostwa i prawa do lokalu na etapie powstawania prawa

9

rzeczowego, nie usprawiedliwiają wniosku, że przez takie związanie członkostwo

stawało się prawem majątkowym czy też mieszanym, o którym mógł decydować

syndyk. Przeczy temu struktura stosunku członkostwa.

Niezależnie od poglądu o majątkowym charakterze członkostwa, którego, jak

wykazano, nie można podzielić, skarżący w skardze kasacyjnej dowodził, że jeżeli

przyjęcie w poczet członków następuje w związku z ustanowieniem spółdzielczego

własnościowego prawa do lokalu, a więc w celu rozporządzenia majątkiem

spółdzielni to ta okoliczność uzasadnia wniosek o kompetencji w tym zakresie

syndyka. Pozostawienie bowiem zarządowi uprawnienia do przyjmowania w poczet

członków (przyjmowania po to, aby skutecznie ustanowić prawo majątkowe)

oznaczać będzie, że zarząd ma prawo decydować o sposobie likwidacji składników

masy upadłości co w świetle prawa upadłościowego i naprawczego nie jest

dopuszczalne. Zdaniem skarżącego, bez ustanowienia prawa nie było możliwości

jego sprzedaży w ramach likwidacji składników masy upadłości.

Jest to pogląd nietrafny. Spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu jest

ograniczonym prawem rzeczowym, prawem na prawie cudzym. Jest zbywalne

i dziedziczne. Przez zbywalność należy rozumieć uprawnienie tego członka,

któremu prawo przysługuje, do rozporządzenia nim. Spółdzielni takie prawo (poza

szczególna sytuacją przewidzianą w art.1710

u.sp.m., bez znaczenia dla sprawy

niniejszej) nie przysługuje. Z chwilą ustanowienia spółdzielczego własnościowego

prawa do lokalu na rzecz oznaczonej osoby – członka spółdzielni, staje się ono

aktywem w majątkiem członka. W odniesieniu do majątku spółdzielni prawo to,

będąc obciążeniem nieruchomości spółdzielczej, powinno być traktowane jako

pasywo. Wynikająca z art. 75 w związku z art. 173 PrUpN kompetencja syndyka do

rozporządzania mieniem należącym do masy upadłości niewątpliwie obejmowała

również uprawnienie (do dnia 31 lipca 2007 r.) do ustanowienia spółdzielczego

własnościowego prawa do lokalu, w pojęciu rozporządzenie składnikami masy

upadłości mieści się bowiem również obciążenie nieruchomości prawem

rzeczowym. Ustanowienie własnościowego prawa do lokalu, a więc obciążenie

masy upadłości (składnika tej masy), jakkolwiek jest czynnością podjętą

„w postępowaniu obejmującym likwidację majątku upadłego” i należy do syndyka,

to jednak nie jest czynnością zmierzająca w sposób przewidziany w art. 311 PrUN

10

do likwidacji masy upadłości; syndyk, w ramach likwidacji składników masy

upadłości, nie mógłby bowiem sprzedać spółdzielczego własnościowego prawa do

lokalu należącego do członka. Sprzedaż natomiast nieruchomości spółdzielczej

obciążonej takim prawem byłaby oczywiście sprzedażą dokonaną w postępowaniu

upadłościowym, co zresztą w okolicznościach sprawy nastąpiło. W świetle

powyższego stanowisko skarżącego, że przez wyrażenie zgody na członkostwo

w spółdzielni zarząd otrzymuje uprawnienia decyzyjne w zakresie likwidacji masy

upadłości, jest nietrafne.

Nie można też zgodzić się ze skarżącym co do naruszenia przez Sąd art. 65

k.c. przez niezastosowanie i przyjęcie, że umowy z 14 maja 2004 r. nie wyrażały

zgodnego zamiaru stron, aby ich mocą dokonać przyjęcia powoda w poczet

członków i następnie ustanowić na jego rzecz spółdzielcze własnościowe prawo do

lokalu. Poddając analizie treść tych umów i towarzyszących im okoliczności, sądy

dokonały ich wykładni z uwzględnieniem wskazań wynikających z powołanego

przepisu. Za trafny poczytać należy wynikły z tych analiz wniosek, że wskazane

umowy mogły stanowić dla powoda źródło roszczenia o przyjęcie w poczet

członków, brak jednak było podstaw do przyjęcia, że zawierały one zarówno

deklarację członkowską powoda wyrażająca ofertę nawiązania stosunku

członkostwa jak i uchwałę zarządu Spółdzielni „K.” w tym przedmiocie.

Z przestawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 39814

k.p.c.), o kosztach postępowania kasacyjnego orzekając na podstawie art. 98 § 1

i 3 w związku z art. 39821

w związku z art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 10 ust. 1 pkt 2

w związku z § 5 i § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz

ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę

prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 490).