IV CSK 443/14

Sygn. akt IV CSK 443/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 marca 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Anna Kozłowska (przewodniczący)

SSN Krzysztof Pietrzykowski (sprawozdawca)

SSA Jacek Grela

Protokolant Bogumiła Gruszka

w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji spółki

z ograniczoną odpowiedzialnością w G.

o uchylenie wyroku Sądu Arbitrażowego przy Krajowej Izbie Gospodarczej

w W.

z dnia 30 kwietnia 2012 r.,

w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa Wielobranżowego W.-K.-G. spółki z

ograniczoną odpowiedzialnością

z siedzibą w K.

przeciwko Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji spółce z ograniczoną

odpowiedzialnością w G.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej

w dniu 19 marca 2015 r.,

skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. w G.

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 28 listopada 2013 r.,

1. oddala skargę kasacyjną;

2

2. zasądza od Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji sp.

z o.o. w G. na rzecz Przedsiębiorstwa Wielobranżowego W.-K.-G.

sp. z o.o. w K. kwotę 900 (dziewięćset) zł tytułem kosztów

postępowania kasacyjnego.

3

UZASADNIENIE

Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. w G. wniosło skargę o

uchylenie wyroku Stałego Sądu Arbitrażowego przy Krajowej Izbie Gospodarczej w

W. (dalej: „SAKIG”) z dnia 30 kwietnia 2012 r., zarzucając wykroczenie poza

granice zapisu na sąd polubowny i naruszenie klauzuli porządku publicznego.

Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2013 r. uchylił w całości

wyrok SAKIG z dnia 30 kwietnia 2012 r. oraz orzekł o kosztach postępowania.

Sąd Okręgowy ustalił, że w dniu 4 października 2006 r. Przedsiębiorstwo

Wielobranżowe W.-K.-G. sp. z o.o. w K. jako wykonawca zawarło z

Przedsiębiorstwem Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. w G. jako zamawiającym

kontrakt "Budowa sieci wodociągowych i kanalizacyjnych w […]". Integralną część

kontraktu stanowią m.in. akt umowy, warunki kontraktowe dla budowy dla robót

inżynieryjno-budowlanych projektowanych przez zamawiającego, pierwsze wydanie

w języku angielskim z 1999 r. przygotowane i opublikowane przez

Międzynarodową Federację Inżynierów Konsultantów oraz drugie wydanie polsko-

angielskie z 2004 r. wydane przez SIDIR (Stowarzyszenie Inżynierów Doradców i

Rzeczoznawców) w W. (dalej: "warunki FIDIC") zmodyfikowane i uzupełnione

przez uzgodnione przez strony i stanowiące integralną część warunki szczególne

kontraktu (warunki szczególne) oraz specyfikacja techniczna wykonania i odbioru

robót budowlanych (specyfikacja techniczna). Zamówienie zostało udzielone

w trybie zamówienia publicznego.

W klauzuli 20 warunków FIDIC uregulowano postępowanie dotyczące

sporów i arbitrażu. Uzależniono możliwość dochodzenia roszczenia przez

wykonawcę od właściwego zgłoszenia inżynierowi kontraktu wydarzenia lub

okoliczności dających podstawę do takiego roszczenia oraz wskazano na

konieczność przesłania przez wykonawcę inżynierowi kompletnego roszczenia.

Wskazano, że spory będą rozstrzygane przez komisję rozjemczą zgodnie

z klauzulą 20.4, a strony wspólnie powołają komisję rozjemczą w terminie 42 dni

po tym, jak jedna strona zawiadomi drugą o zamiarze wniesienia sporu do komisji

rozjemczej. W załączniku do oferty uzgodniono jednoosobowy skład komisji

4

rozjemczej. Klauzula 20.3 stanowi, że jeżeli strony nie uzgodnią jednoosobowej

komisji rozjemczej w terminie ustalonym w klauzuli 20.2, to na wniosek jednej lub

obu stron jednostka wyznaczająca wymieniona w szczególnych warunkach (Prezes

SIDIR lub Prezes Naczelnej Organizacji Technicznej - NOT) lub jej przedstawiciel

powinien, po konsultacjach z obiema stronami, wyznaczyć członka komisji

rozjemczej. W klauzuli 20.4. przewidziano tryb uzyskiwania decyzji komisji

rozjemczej wskazując, że jeżeli powstanie spór między stronami związany lub

wynikający z Kontraktu lub wykonania robót, każda ze stron może przedłożyć na

piśmie spór do decyzji komisji rozjemczej. Decyzja komisji rozjemczej jest wiążąca

dla stron, które powinny niezwłocznie wprowadzić ją w życie. Spory, w stosunku do

których decyzja komisji rozjemczej nie stała się ostateczna i wiążąca ani które nie

zostały rozstrzygnięte polubownie, będą ostatecznie rozstrzygnięte przez

międzynarodowy arbitraż (według warunków szczególnych kontraktu - przez

SAKIG). W klauzuli 20.8 warunków FIDIC postanowiono, że jeżeli między stronami

powstanie spór w związku z kontraktem, w jego następstwie lub w związku

z wykonaniem robót w czasie, kiedy nie ma na miejscu komisji rozjemczej

z powodu wygaśnięcia umowy z komisją rozjemczą lub innego powodu, klauzula

20.4 nie będzie miała zastosowania, a spór może być skierowany bezpośrednio do

arbitrażu na mocy klauzuli 20.6.

W toku wykonywania robót budowlanych wykonawca przedstawił

zamawiającemu trzy wnioski dotyczące konieczności przeprowadzenia

dodatkowych robót odwodnieniowych. W związku z wykonaniem robót objętych

tymi wnioskami powstał między stronami spór o zapłatę wynagrodzenia. W dniu

3 czerwca 2009 r. wykonawca zaproponował zamawiającemu poddanie tego sporu

rozjemcy W. B. znajdującemu się na liście rozjemców FIDIC i wskazał, że w razie

sprzeciwu zamawiającego powinien on wskazać inną osobę jako rozjemcę.

Wykonawca zastrzegł możliwość zgłoszenia zastrzeżeń do zgłoszonego przez

zamawiającego kandydata na rozjemcę oraz wskazał, że w takim wypadku

skieruje spór na drogę postępowania arbitrażowego. W odpowiedzi zamawiający

stwierdził, że nie wyraża zgody na rozjemcę zaproponowanego przez wykonawcę.

Potwierdził swoje zainteresowanie polubownym rozwiązaniem sporu. W wypadku

braku porozumienia zamawiający wyraził gotowość poddania się rozstrzygnięciu

5

sprawy w postępowaniu prowadzonym przez wskazany sąd arbitrażowy. Po

otrzymaniu pisma zamawiającego wykonawca nie zwracał się do Prezesa SIDIR

ani Prezesa NOT o wyznaczenie rozjemcy, zgodnie z klauzulą 20.3 warunków

FIDIC, a w dniu 26 kwietnia 2010 r. złożył do SAKIG przeciwko zamawiającemu

pozew o zapłatę kwoty 1.520.149,12 euro tytułem wynagrodzenia za prace

odwodnieniowe wraz z odsetkami ustawowymi.

SAKIG w wyroku z dnia 30 kwietnia 2012 r. uwzględnił powództwo w całości.

Podkreślił, że w niniejszej sprawie komisja rozjemcza nie została powołana. Skoro

jednak zamawiający nie zwrócił się o wyznaczenie rozjemcy do SIDIR, to

nieuzasadnione jest powoływanie się przez niego ma niewyczerpanie drogi

polubownego zakończenia sporu. Ponadto strony nie ustaliły, aby rozstrzygnięcie

sporu przez komisję rozjemczą było obligatoryjne. Klauzule kontraktu wskazują

jedynie, że komisja rozjemcza może zostać powołana. Na podstawie klauzuli 20.8

warunków ogólnych należało uznać, że brak uprzedniej decyzji komisji rozjemczej

nie stanowi przeszkody do rozpoznania sprawy przez sąd arbitrażowy. SAKIG

uznał, że wykonawca wykonał dodatkowe odwodnienie, po czym strony

kontynuowały wykonywanie obowiązków umownych. Wykonawca skutecznie

zawiadomił inżyniera kontraktu o tym, że uważa się za uprawnionego do

dodatkowej zapłaty w myśl klauzuli 20.1 warunków ogólnych FIDIC. Stosując

postanowienia tej klauzuli, SAKIG stwierdził, że wykonawca spełnił zawarte w nim

wymagania dotyczące "wstępnego" zawiadomienia inżyniera kontraktu o tym,

że wykonawca uważa się za uprawnionego do dodatkowej zapłaty. SAKIG przyjął,

że zamawiający prawidłowo obliczył wysokość roszczenia.

Sąd Okręgowy, rozpoznając skargę o uchylenie wyroku SAKIG, uznał za

zasadny zarzut wykroczenia poza zakres zapisu na sąd polubowny. Przyjął,

że zamieszczone w klauzuli 20.4. sformułowanie "każda ze stron może przedłożyć

na piśmie spór do komisji rozjemczej do decyzji" nie oznacza fakultatywności

w zakresie rozpoznawania sporów przez komisję rozjemczą. Fakultatywne jest

samo zgłoszenie roszczenia, a nie tryb postępowania w tej materii. Podkreślił,

że jeżeli któraś ze stron nie zastosuje się do procedury określonej w klauzuli

rozwiązywania sporów, jej roszczenie nie może być skutecznie dochodzone

w arbitrażu. Warunki FIDIC przewidują wyjątek, kiedy postępowanie może być

6

wszczęte bezpośrednio przed sądem polubownym, m.in. gdy np. nie można

powołać komisji na skutek braku współdziałania drugiej strony. Konieczne jest

jednak zachowanie wszystkich procedur poprzedzających zgłoszenie wniosku do

komisji rozjemczej. W sytuacji gdy zamawiający nie zgodził się na proponowanego

przez wykonawcę członka komisji rozjemczej, wykonawca powinien zwrócić się do

właściwego organu o wyznaczenie członka komisji rozjemczej. Zamawiający jako

odmawiający zapłaty nie był zainteresowany rozstrzygnięciem sporu, trudno więc

od niego wymagać, aby uruchamiał procedurę rozstrzygnięcia sporu.

W konsekwencji SAKIG nie był uprawniony do rozpoznania sprawy na podstawie

klauzuli 20.8 warunków FIDIC. W ocenie Sądu Okręgowego, wyrok SAKIG narusza

także podstawowe zasady porządku prawnego przez całkowite pominięcie

odniesienia się do zasad wynikających z prawa zamówień publicznych.

Przeciwnik skargi (wykonawca) wniósł apelację od wyroku Sądu

Okręgowego.

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 28 listopada 2013 r. zmienił zaskarżony

wyrok w pkt I i II w ten sposób, że oddalił skargę i zasądził od skarżącego na rzecz

przeciwnika skargi kwotę 7.217 zł tytułem kosztów postępowania za pierwszą

instancję oraz zasądził od skarżącego na rzecz przeciwnika skargi kwotę 105.417

zł tytułem kosztów postępowania apelacyjnego.

Sąd Apelacyjny podkreślił, że warunki FIDIC nie są aktem prawnym, lecz

jedynie propozycją przydatną przy zawieraniu umowy. Do umowy zawartej przy

wykorzystaniu tych warunków ma zatem zastosowanie reguła interpretacyjna

zamieszczona w art. 65 § 2 k.c. Zgodnie z klauzulą 20.6, spory, które nie zostały

rozstrzygnięte polubownie, będą ostatecznie rozstrzygnięte przez SAKIG. Spór

między stronami spełnia te kryteria. Nie został w sposób wiążący rozstrzygnięty

przez komisję rozjemczą ani w inny polubowny sposób. Umowa łącząca strony

przewidywała możliwość powołania komisji rozjemczej, jednak strony takiej komisji

nie powołały. Nie można podzielić poglądu Sądu Okręgowego, jakoby w związku ze

sporem wykonawca powinien doprowadzić do powołania komisji rozjemczej

i przedstawić jej spór, a konsekwencją zaniechania tych działań jest utrata

możliwości skutecznego dochodzenia roszczenia. Postanowienia rozdziału 20

7

FIDIC nie przewidują takiej sankcji. Nawet gdyby strona nie złożyła przewidzianego

w umowie protestu, a do decyzji komisji rozjemczej się nie zastosowała, decyzja

komisji rozjemczej nie podlega przymusowemu wykonaniu. Zgodnie z klauzulą

20.7, strona może wtedy wnieść pozew do sądu polubownego, powołując się na

niezastosowanie się do decyzji komisji rozjemczej, w stosunku do której druga

strona nie złożyła protestu. Decyzja komisji rozjemczej nie może być traktowana

w sposób analogiczny jak wyrok sądu polubownego, a postępowanie przed taką

nią nie jest częścią postępowania przed sądem polubownym.

Nie ma też, zdaniem Sądu Apelacyjnego, podstaw do tego, aby wyrok

SAKIG z dnia 30 kwietnia 2012 r. uznać za sprzeczny z podstawowymi zasadami

porządku prawnego w Rzeczypospolitej Polskiej. W okolicznościach sprawy nie ma

żadnego uzasadnienia zarzut naruszenia zasady autonomii woli stron oraz

zasądzenia świadczenia objętego nieistniejącym roszczeniem. Nie jest również

uzasadniony zarzut naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego

w Rzeczypospolitej Polskiej przez pominięcie regulacji zamieszczonych w ustawie

z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych (jedn. tekst: Dz. U.

Z 2013 r., poz. 907 ze zm.; dalej: "p.z.p."). Zdaniem Sądu Apelacyjnego, art. 15

ust. 1 p.z.p. nie ma związku z istotą sprawy. Stanowi on bowiem, że postępowanie

o udzielenie zamówienia przygotowuje i przeprowadza zamawiający. Artykuł 29

p.z.p. dotyczy obowiązków zamawiającego przy przygotowywaniu zamówienia.

Artykuł 139 ust. 2 p.z.p. stanowi, że umowy w sprawie zamówień publicznych

wymagają zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności. W takiej też

formie została zawarta umowa między stronami. Nie ma też podstaw do przyjęcia,

że orzeczenie sądu polubownego naruszało art. 140 ust. 1 i art. 144 ust. 1 i 2 p.z.p.

Skarżący (zamawiający) wniósł skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok

Sądu Apelacyjnego w całości, zarzucając naruszenie przepisów prawa

materialnego, mianowicie art. 65 § 1 i 2 k.c. samodzielnie oraz w związku z art. 56

k.c. albo art. 1161 § 1 k.p.c., a także naruszenie przepisów postępowania,

mianowicie art. 1206 § 1 pkt 3 k.p.c., art. 1206 § 2 pkt 2 k.p.c. w związku z art. 15

ust. 1, art. 29 ust. 1 i 2, art. 139 ust. 2, art. 140 ust. 1 i art. 144 ust. 1 i 2 p.z.p.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

8

Zarzuty naruszenia prawa materialnego dotyczą niewłaściwego

zastosowania art. 65 § 1 i 2 k.c. w różnych konfiguracjach, samodzielnie albo

w związku z art. 56 k.c. lub art. 1161 § 1 k.p.c. Zdaniem skarżącego, po pierwsze,

Sąd Apelacyjny niewłaściwie przyjął, że treść umowy stron nie przewidywała

obowiązkowego powołania komisji rozjemczej do rozstrzygania sporów

wynikających z tej umowy, mimo iż prawidłowa wykładnia oświadczeń woli stron

w połączeniu z kontekstem i celem ich złożenia wskazuje, iż udział komisji

rozjemczej pozostaje obligatoryjnym elementem procedury rozstrzygania sporu. Po

drugie, skarżący twierdzi, że naruszenie art. 65 § 1 i 2 k.c. wyraża się w przyjęciu,

iż konsekwencją ustalenia przez Sąd Apelacyjny dalszego istnienia roszczenia

przeciwnika skargi niezależnie od braku powołania komisji rozjemczej jest

możliwość dochodzenia tego roszczenia przed sądem polubownym z pominięciem

obowiązku powołania tej komisji i poddania sporu pod jej rozstrzygnięcie, podczas

gdy czym innym jest kwestia istnienia roszczenia, a czym innym możliwość jego

realizacji przed sądem polubownym. Po trzecie, naruszenie art. 65 § 1 i 2 k.c. ma

się też przejawiać w przyjęciu, że zgodnie z umową stron nie ciążył na stronie

inicjującej spór (tj. przeciwniku skargi) obowiązek wyczerpania możliwości

powołania komisji rozjemczej i żądania powołania składu komisji rozjemczej przez

jednostkę wyznaczającą, a brak wyrażenia przez skarżącego żądania powołania

komisji rozjemczej przez jednostkę wyznaczającą powoduje, iż skarżącego mogą

obciążać negatywne skutki niewyczerpania tej drogi. Po czwarte, skarżący zarzuca

Sądowi Apelacyjnemu przyjęcie, że zgodnie z treścią umowy przeciwnik skargi miał

możliwość wszczęcia postępowania arbitrażowego w sytuacji, w której nie doszło

do powołania komisji rozjemczej, a jednocześnie nie istniały przeszkody

obiektywnie wyłączające możliwość jej powołania i wydania decyzji, podczas gdy

prawidłowa wykładnia treści oświadczeń woli stron powinna prowadzić do wniosku,

iż wszczęcie postępowania arbitrażowego mogło nastąpić wyłącznie w sytuacji,

w której postępowanie przed komisją rozjemczą zostałoby zakończone lub

z przyczyn obiektywnych nie mogło się rozpocząć albo zakończyć. Po piąte,

w ścisłym związku z zarzutami naruszenia prawa materialnego pozostaje zarzut

naruszenia art. 1206 § 1 pkt 3 k.p.c. przez wadliwe przyjęcie, że brak powołania

przez strony komisji rozjemczej przy jednoczesnym braku przyczyn

9

uniemożliwiających jej powołanie nie ogranicza możliwości wystąpienia przez

przeciwnika skargi z powództwem do sądu polubownego i będące tego

następstwem uznanie, że roszczenie przeciwnika skargi mieściło się w zakresie

uzgodnionej przez strony klauzuli arbitrażowej pomimo niezachowania

przewidzianego umową stron trybu rozwiązywania sporów i w konsekwencji

wadliwe uznanie, iż nie istniała przesłanka do uchylenia wyroku SAKIG określona

w art. 1206 § 1 pkt 3 k.p.c., chociaż spór nie był objęty zakresem klauzuli

arbitrażowej albo wykraczał poza jej zakres.

W pierwszej kolejności wymaga rozważenia charakter prawny stanowiących

integralną część umowy wiążącej strony ogólnych i szczególnych warunków

kontraktu FIDIC. Skrót "FIDIC" oznacza Fédération Internationale Des Ingénieurs-

Conseils, czyli Międzynarodową Federację Inżynierów Konsultantów. Warunki Fidic

są zbiorem procedur i warunków opisujących przebieg inwestycji budowlanych.

Zostały w nich opisane m.in. prawa i obowiązku uczestników procesu budowalnego,

w tym w klauzuli 20 postępowanie dotyczące sporów i arbitrażu. Strony w niniejszej

sprawie, zgodnie z zasadą swobody umów, włączyły warunki FIDIC do łączącego je

stosunku obligacyjnego, w wyniku czego stały się one dla stron wiążące (zob.

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2015 r., II CSK 327/14, niepubl.).

Związanie to ma zatem charakter autonomiczny, a nie heteronomiczny, warunki

FIDIC bowiem w żadnym wypadku nie mogą być traktowane jako mające walor

norm prawa międzynarodowego. Oznacza to, że wykładnia zamieszczonych w nich

postanowień, włączonych do treści wiążącej strony umowy, jest dokonywana

zgodnie z regułami wykładni oświadczeń woli (umów) określonymi w art. 56 oraz 65

§ 1 i 2 k.c.

Ze względu jednak na międzynarodowy charakter warunków FIDIC,

zamieszczone w nich (oraz innych podobnych wzorcach umów) postanowienia są

przedmiotem wypowiedzi sądów różnych państw oraz piśmiennictwa. W skardze

kasacyjnej i w odpowiedzi na skargę zostało przedstawione wybrane orzecznictwo

sądów francuskich, niemieckich, rosyjskich i szwajcarskich oraz literatury polskiej

i zagranicznej. Analiza tych wypowiedzi prowadzi do wniosku, że diametralnie

różnią się one między sobą m.in. w zasadniczej kwestii, czy wyczerpanie procedur

przedarbitrażowych stanowi przesłankę wniesienia powództwa do sądu

10

polubownego, a w konsekwencji - czy ich niewyczerpanie powoduje oddalenie

powództwa jako przedwczesnego.

Z klauzuli 20.1 warunków FIDIC wynika, że obligatoryjne jest zgłoszenie

przez wykonawcę roszczenia inżynierowi kontraktu, a niezachowanie przewidzianej

tam procedury prowadzi do zwolnienia zamawiającego od odpowiedzialności.

W okolicznościach niniejszej sprawy jest bezsporne, że wykonawca skutecznie

zawiadomił inżyniera kontraktu o swoim roszczeniu.

Wykładnia klauzul 20.2 i 20.3 warunków FIDIC prowadzi do wniosku,

że powołanie komisji rozjemczej jest obligatoryjne. W szczególności zaś, jeżeli

strony nie potrafią uzgodnić powołania członka komisji rozjemczej, wówczas na

wniosek jednej lub obu stron jednostka wyznaczająca (tu: Prezes SIDIR lub Prezes

NOT) wyznacza takiego członka po konsultacjach z obiema stronami. W niniejszej

sprawie nie ulega wątpliwości, że nieuzgodnienie powołania członka komisji

rozjemczej obciąża zamawiającego. Wykonawca zaproponował bowiem swojego

kandydata na członka komisji rozjemczej, z czym zamawiający się nie zgodził, ale

nie zgłosił własnego kandydata. Niewystąpienie do Prezesa SIDIR lub Prezesa

NOT z wnioskiem o powołanie członka komisji rozjemczej w równym zaś stopniu

obciąża obie strony. Nie można twierdzić, że zamawiający nie miał interesu do

wystąpienia z takim wnioskiem, bowiem skoro już powstał spór, to jest oczywiste,

że obie strony w takim samym stopniu powinny zmierzać do jego rozstrzygnięcia.

Zgodnie z klauzulą 20.4 FIDIC, "Jeżeli zaistnieje spór jakiegokolwiek rodzaju

pomiędzy stronami związany lub wynikający z kontraktu lub wykonania robót (...), to

każda ze stron może przedłożyć na piśmie spór do komisji rozjemczej". Użycie w tej

klauzuli wyrazu "może" należy rozumieć tylko w ten sposób, że dochodzenie

roszczeń jest uprawnieniem strony, a nie jej obowiązkiem. Jeżeli jednak strona

zdecyduje się na dochodzenie roszczenia, to według postanowień klauzuli 20 FIDIC

musi je przedłożyć komisji rozjemczej.

Stosownie do klauzuli 20.8 FIDIC, "Jeżeli między stronami powstanie

w związku z kontraktem, w jego następstwie lub w związku z wykonaniem robót

w czasie, kiedy nie ma na miejscu komisji rozjemczej, z powodu wygaśnięcia

umowy z komisją lub innego, to klauzula 20.4 i 20.5 nie będą miały do takich

11

przypadków zastosowania oraz spór może być bezpośrednio skierowany do

arbitrażu na mocy klauzuli 20.6". W okolicznościach niniejszej sprawy powstała

możliwość skierowania sporu bezpośrednio do arbitrażu z „innego powodu”, którym

jest nieosiągnięcie przez strony porozumienia co do składu komisji rozjemczej oraz

niewystąpienie przez żadną z nich do jednostki wyznaczającej o wyznaczenie

członka takiej komisji.

Zarzuty naruszenia prawa materialnego okazały się zatem nieuzasadnione,

a w konsekwencji nie było podstaw do żądania uchylenia wyroku sądu

polubownego jako dotyczącego sporu nieobjętego zapisem na sąd polubowny lub

wykraczającego poza zakres takiego zapisu (art. 1206 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów

postępowania, mianowicie art. 1206 § 2 pkt 2 k.p.c. w związku z art. 15 ust. 1, art.

29 ust. 1 i 2, art. 139 ust. 2, art.140 ust. 1 oraz art. 144 ust. 1 i 2 p.z.p. dotyczą, po

pierwsze, błędnego uznania, że brak oceny przez SAKIG roszczenia z punktu

widzenia przepisów prawa zamówień publicznych nie powoduje, że wyrok sądu

polubownego narusza klauzulę porządku publicznego w aspekcie proceduralnym

oraz, po drugie, że wyrok sądu polubownego nie narusza wymienionych przepisów

prawa zamówień publicznych, mimo iż doszło do istotnej zmiany treści świadczeń

stron w stosunku do treści umowy i oferty, a modyfikacja ta nastąpiła bez

zachowania formy pisemnej, co czyni zmiany bezwzględnie nieważnymi. Zarzuty te

wkraczają w merytoryczną ocenę wyroku SAKIG z dnia 30 kwietnia 2012 r.,

Zgodnie z art. 1206 § 2 pkt 2 k.p.c., uchylenie wyroku sądu polubownego następuje

także w razie stwierdzenia, że wyrok sądu polubownego jest sprzeczny

z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej (klauzula

porządku publicznego). Podstawowymi zasadami porządku prawnego są

fundamentalne reguły konstytucyjne i naczelne zasady rządzące poszczególnymi

dziedzinami prawa materialnego i procesowego (m.in. wyroki Sądu Najwyższego

z dnia 3 września 2009 r., I CSK 53/09, niepubl., z dnia 9 marca 2012, I CSK

312/11, niepubl., z dnia 13 lutego 2014 r., V CSK 45/13, niepubl. i z dnia 15 maja

2014 r., II CSK 557/13, niepubl.). Skarżący nie wykazał, aby w niniejszej sprawie

doszło do naruszenia takich zasad. W szczególności wskazane w skardze zarzuty

naruszenia powołanych w niej przepisów prawa zamówień publicznych nie

12

wskazują naruszenia podstawowych zasad, ale w istocie wkraczają w merytoryczną

ocenę wyroku SAKIG z dnia 30 kwietnia 2012 r. Podkreślić zresztą należy, że Sąd

Apelacyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przekonywająco wyjaśnił,

że w niniejszej sprawie w ogóle nie doszło do naruszenia tych przepisów.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814

k.p.c.

orzekł, jak w sentencji.