I CSK 810/14

Sygn. akt I CSK 810/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 7 października 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Barbara Myszka (przewodniczący)

SSN Wojciech Katner

SSN Anna Kozłowska (sprawozdawca)

Protokolant Ewa Krentzel

w sprawie z powództwa M. S.A. w Ł.

przeciwko Wojewódzkiemu Szpitalowi w P.

z siedzibą w P.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 7 października 2015 r.,

skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 17 kwietnia 2014 r.,

1. oddala skargę kasacyjną,

2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1800 (jeden

tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa

procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

2

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 listopada 2013 r. Sąd Okręgowy w P. oddalił powództwo

M. S.A. z siedzibą w Ł. skierowane przeciwko Wojewódzkiemu Szpitalowi w P. o

zapłatę 105.203,88 zł. W motywach rozstrzygnięcia Sąd Okręgowy ustalił, że

pozwany w ramach prowadzonej działalności leczniczej zawarł w dniu 28 grudnia

2011 r. z V. S.A. w K. umowę o wykonywanie usług badania rezonansem

magnetycznym, a w dniu 27 marca 2012 r. umowę z E. P. sp. z o.o. w W.

dotyczącą sukcesywnych dostaw jednorazowego sprzętu medycznego do

koronografii i koronoplastyki. W tej umowie strony zastrzegły, że wierzytelności

z niej wynikające nie mogą być przedmiotem przelewu i poręczenia bez zgodą

właściwego organu samorządu województwa […].

Wskazane umowy miały charakter ramowy i były realizowane przez

poszczególne zamówienia. Z kolei powód, w dniu 19 stycznia 2012 r., zawarł z E. P.

sp. z o.o. umowę o współpracy w zakresie obsługi wierzytelności i udzielania

poręczeń, na podstawie której poręczył istniejące i niewymagalne, jak również

przyszłe zobowiązania szpitali wymienianych w załączniku nr 1 do umowy, w tym

również pozwanego; poręczenie obejmowało zarówno zobowiązania z tytułu

należności głównych jak i odsetek. Takie umowy w dniach 2 marca 2011 r. i 9

marca 2012 r. powód zawarł także z V. S.A. Wobec nieregulowania przez

pozwanego należności z umów zawartych z dostawcami towarów i usług, te długi

pozwanego uregulował powód jako poręczyciel, wstępując, zgodnie z art. 518 § 1

pkt 1 k.c., w prawa zaspokojonego wierzyciela. O dokonanej zapłacie powód

informował pozwanego wzywając go do zaspokojenia roszczenia, jednakże

bezskutecznie. Dokonując oceny prawnej tak ustalonego stanu faktycznego Sąd

Okręgowy odwołał się do treści art. 54 ust. 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o

działalności leczniczej (Dz.U. z 2011 r., Nr 112, poz. 654 ze zm.) stanowiącego o

nieważności czynności prawnej mającej na celu zmianę wierzyciela dokonanej bez

zgody podmiotu tworzącego publiczny zakład opieki zdrowotnej. Za taką czynność

Sąd uznał również umowę poręczenia biorąc pod uwagę, że umowy zawarte przez

powoda z dostawcami pozwanego miały na celu doprowadzenie do zmiany

wierzyciela. Jednocześnie, w ocenie Sądu Okręgowego, umowy zawarte przez

3

powoda z dostawcami były pozorne ze skutkami z art. 83 § 1 k.c., zmierzały do

obejścia prawa i ukrycia przelewu wierzytelności.

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2014 r. oddalił apelację powoda

od wyroku Sądu Okręgowego aprobując ustalenia faktyczne tego Sądu i ich ocenę

prawną. Uznał, że istotnie, rzeczywistym celem zawartych przez powoda z

dostawcami pozwanego umów poręczenia nie było poręczenie, ale przelew

wierzytelności, a taka umowa jest umową mającą na celu zmianę wierzyciela;

zawarta zaś bez wymaganej ustawą zgody, co miało miejsce w sprawie, jest

nieważna. Tak więc nieważność umowy pozornej wynika z art. 83 § 1 k.c.

W skardze kasacyjnej opartej na obu podstawach z art. 3983

§ 1 k.p.c.,

powód, w ramach podstawy naruszenia prawa materialnego zarzucił naruszenie

art. 65 § 2 i art. 83 § 1 k.c. oraz art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r.

o zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U z 2007 r., Nr 14, poz. 89 ze zm.) i art. 54 ust. 5

ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz.U. z 2013 r.,

poz. 217). W ramach podstawy z art. 3983

§ 1 pkt 2 k.p.c. skarżący zarzucił

naruszenie art. 328 § 2 w związku z art. 391 k.p.c.

We wnioskach kasacyjnych skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego

wyroku i przekazania sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania

ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i orzeczenia co do istoty przez

uwzględnienie powództwa.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Biorąc pod uwagę, że uzasadnienie wyroku sporządzane jest po jego

wydaniu, naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. z reguły nie ma wpływu na jego treść,

a więc w rzeczywistości na wynik sprawy, jak wymaga tego sformułowana w art.

3983

§ 1 pkt 2 k.p.c. podstawa kasacyjna. Wyjątkowo, jak wielokrotnie wskazywał

Sąd Najwyższy, zarzut naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. może stanowić

usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, jednak tylko wówczas,

gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera wszystkich koniecznych

elementów bądź zawiera tak oczywiste braki, że nie jest możliwa kontrola

kasacyjna. Taka sytuacja w sprawie nie zachodzi. Sądy obu instancji ustaliły,

że umowa poręczenia była pozorna, ukrywała umowę przelewu, która z racji

naruszenia przepisów ustawy, była nieważna. Jeżeli, w ocenie skarżącego,

4

ustalenie staniu pozorności (jako niewątpliwie okoliczności faktycznej - por. wyroki

Sądu Najwyższego: z dnia 2 kwietnia 2014 r. IV CSK 399/13; z dnia 23 stycznia

1997 r., I CKN 51/96, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 79; z dnia 27 lipca 2000 r., IV CKN

91/00, niepubl.; z dnia 8 grudnia 2000 r., I CKN 1233/00, niepubl.; z dnia

9 listopada 2007 r., V CSK 278/06, niepubl.) nastąpiło z naruszeniem przepisów

postępowania, zarzut naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. (w związku z art. 391 k.p.c.)

nie był w takiej sytuacji zarzutem ani odpowiednim ani wystarczającym, a jest przy

tym nietrafny.

Powyższe pozostaje w związku z zarzutem naruszenia prawa materialnego,

to jest naruszenia art. 83 § 1 k.c. Strona może kwestionować prawidłowość

zastosowania tego przepisu w ustalonych przez sąd okolicznościach faktycznych

i kwalifikację tych okoliczności w kategoriach pozorności, jednakże

w okolicznościach sprawy nieprawidłowość/prawidłowość takiej kwalifikacji umowy

zawartej przez skarżącego ostatecznie na ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Za nietrafne uznać też należy pozostałe zarzuty naruszenia prawa materialnego,

a więc naruszenia art. 65 § 2 k.c. oraz art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia

1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U z 2007 r., Nr 14, poz. 89 ze zm.- dalej

jako ustawa o z.o.z.) i art. 54 ust. 4 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności

leczniczej (Dz.U. z 2 2013 r., poz. 217- dalej jako ustawa o dz.l.). Przepis art. 53

ust. 6 ustawy o z.o.z. obowiązujący od 22 grudnia 2010 r. do dnia 30 czerwca

2011 r. nie miał w sprawie zastosowania z tej przyczyny, że stosunki

zobowiązaniowe, będące źródłem zaspokojonych przez powoda roszczeń, łączące

pozwanego z dostawcami (z V. S.A. i z E. P. sp. z o.o.) powstały w następstwie

wykonywania zawartych z tymi podmiotami umów cząstkowych, co miało miejsce

już po dniu 1 lipca 2011 r., a więc po wejściu w życie ustawy o dz.l. Oznacza to, że

w sprawie mają zastosowanie przepisy tej ustawy. Tak więc Sąd nie mógł naruszyć

powołanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy poprzedniej, z dnia 30 sierpnia

1991 r. - o z.o.z., w tym obowiązującego w okresie od 22 grudnia 2010 r. do 30

czerwca 2011 r. art. 53 ust. 6 tej ustawy, nie tylko dlatego, że ustawa ta przestała

obowiązywać z chwilą wejścia w życie ustawy o dz.l., ale również dlatego, że Sąd

jej nie stosował. Powołany przez skarżącego art. 53 ust. 6 ustawy o z.o.z. ma więc

w okolicznościach sprawy znaczenie historyczne. Uwzględniając jego analogiczną,

5

jak art. 54 ust. 5 obecnie obowiązującej ustawy, treść oraz wynikający z tych

regulacji niewątpliwie zamierzony cel ustawodawcy udzielania wierzytelnościom

publicznych zakładów opieki zdrowotnej coraz szerszej ochrony, kształtujący się

kolejno stan prawny wymaga przypomnienia.

W pierwotnym brzmieniu art. 53 ustawy o z.o.z. nie przewidywał

konieczności uzyskania zgody organu założycielskiego na dokonanie czynności

prawnej, która miała na celu zmianę wierzyciela zadłużonego z.o.z. Do dnia

22 grudnia 2010 r. przepisy ustawy o z.o.z. wymieniały konkretne umowy, to jest

zbycia, dzierżawy, najmu, użytkowania oraz użyczenia aktywów trwałych

samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej, które, jeżeli zostały zawarte

z naruszeniem wymogów wynikających z ust. 2-5 art. 53, były nieważne z mocy

prawa (ust.6). Kategorię „czynności prawnej mającej na celu zmianę wierzyciela”

ustawodawca wprowadził do ustawy z dniem 22 grudnia 2010 r., dokonując ustawą

z dnia 22 października 2010 r. o zmianie ustawy o zakładach opieki zdrowotnej

(Dz.U. z 2010 r. Nr 230, poz. 1507) zmian ustępu 6 art. 53, a także ust. 7. Zmiany

dokonano w ten jednak sposób, że w ust. 7, zachowując wyliczenie umów

z uchylonego ust. 6, dodano umowę przelewu; mogło to wskazywać, że w kategorii

„czynności prawnej mającej na celu zmianę wierzyciela” ujętej w ust. 6 w nowym

brzmieniu, mieści jedynie przelew. Ta nowa regulacja miała zastosowanie

do zobowiązań z.o.z. powstałych po dniu 22 grudnia 2010 r. (art. 4 ustawy z dnia

22 października 2010 r.). Mimo takiego brzmienia znowelizowanego przepisu

zamysłem ustawodawcy już wówczas najwyraźniej było objęcie zmienionymi

przepisami wszystkich czynności prawnych, których skutkiem była zmiana

wierzyciela z.o.z. Wynikało to z uzasadnienia projektu ustawy (por. druk sejmowy nr

2138, sejm RP VI kadencji), w którym wskazano cele regulacji w postaci

ograniczenie „handlu wierzytelnościami” poprzez konieczność uzyskania zgody

przez podmiot, który utworzył zakład oraz wskazano, że intencją ustawodawcy jest

objęcie powyższym ograniczeniem wszystkich czynności prawnych, które w efekcie

doprowadziłyby do zmiany wierzyciela.

Art. 54 ust. 5 obecnie obowiązującej ustawy o dz.l., zawiera identyczną

regulację prawną jak w art. 53 ust. 6 ustawy o z.o.z., powtarza bowiem kategorię

„czynności prawnej mającej na celu zmianę wierzyciela samodzielnego publicznego

6

zakładu opieki zdrowotnej”. Jak uprzednio tak i w tej ustawie przewidziano

konieczność udzielenia zgody przez organ założycielski (podmiot tworzący z.o.z.)

na dokonanie takiej czynności, wskazano na skutki braku zgody (nieważność

czynności prawnej), wprowadzono legitymację czynną organu nadzorczego

w procesie o ustalenie nieważności omawianej czynności prawnej. W nowej

ustawie nie wymienia się już żadnych konkretnych umów, ustawa nie zawiera

uregulowania analogicznego do ust. 7 art. 53 ustawy o z.o.z. w brzmieniu

obowiązującym od 22 grudnia 2010 r.

Problem oceny skutków prawnych zawarcia i wykonania umowy poręczenia,

zabezpieczającej wierzytelności do zakładu opieki zdrowotnej, pojawił się

w orzecznictwie Sądu Najwyższego już w poprzednio obowiązującym stanie

prawnym. W tym okresie do umów zawieranych przez z.o.z. wprowadzano z reguły

postanowienia o zakazie przelewu wierzytelności przysługujących wobec szpitali,

bez wiedzy i zgody szpitala, a czyniono to w celu ewentualnego ograniczenia

obrotu wierzytelnościami, w interesie zadłużonych jednostek leczniczych. Przed

roszczeniami subrogacyjnymi poręczycieli (art. 518 § 1 pkt 1 k.c.) szpitale broniły

się m.in. zarzutem, że zawierane przez ich wierzycieli umowy poręczenia były

w istocie umowami faktoringu lub umowami o zbliżonych skutkach prawnych. Miało

to prowadzić do nieskuteczności poręczenia z racji naruszenia odpowiedniego

pactum de non cedendo (art. 509 k.c.). W uzasadnieniu wyroku z dnia 24 kwietnia

2008 r., IV CSK 39/08 (nie publ.) Sąd Najwyższy wyjaśnił, że zawarcie przez

wierzyciela szpitala umowy poręczenia z innym podmiotem, mimo umieszczenia

w umowie ze szpitalem postanowienia pactum de non cedendo, „było wprawdzie

działaniem zgodnym z treścią zobowiązania, ale nie da się pogodzić z zasadą

rzetelności i lojalności w wykonaniu zobowiązania względem kontrahenta, bowiem

naruszało jego uzasadniony interes”. Taka sytuacja mogła prowadzić do uznania

poręczenia za nieważne w świetle art. 3531

k.c. jako naruszającego zasady

współżycia społecznego. Z kolei, w uchwale z dnia 20 kwietnia 2012 r., III CZP

10/12 (OSNC 2012, nr 10, poz. 117) Sąd Najwyższy przyjął, że umowa poręczenia

może być uznana za umowę pozorną (art. 83 § 1 k.c.), zawartą w celu ukrycia

przelewu wierzytelności wykluczonego w pactum de non cedendo (art. 509 k.c.).

7

Kształtujące się orzecznictwo doprowadziło do wypracowania w zasadzie

zgodnej linii orzeczniczej, której rezultatem jest pogląd o nieważności poręczenia

udzielonego za zobowiązania publicznego zakładu opieki zdrowotnej bez

wymaganej zgody podmiotu tworzącego z.o.z. (por. wyroki: z dnia 6 czerwca 2014 r.

I CSK 428/13, OSNC z 2015 r., nr 4, poz. 53; z dnia 19 listopada 2014 r. II CSK

9/14, niepubl.; z dnia 9 stycznia 2015 r. V CSK 111/14, Biul.SN z 2015 r., nr 2,

poz.13; z dnia 6 lutego 2015 r. II CSK 319/14 i II CSK 238/14; z dnia 18 lutego

2015 r. I CSK 110/14; z dnia 24 kwietnia 2015 r.: II CSK 546/14, II CSK 797/14,

II CSK 664/14, II CSK 546/14, II CSK 830/14, II CSK 788/14, niepubl.).

Biorąc pod uwagę, że wymienione wyroki Sądu Najwyższego i zaskarżony

wyrok dotyczą tego samego powoda a okoliczności faktyczne stanowiące podstawę

żądań były analogiczne, tylko przypomnieć należy, że w powołanych orzeczeniach

przyjęto, iż „czynność prawna mająca na celu zmianę wierzyciela” w rozumieniu

art. 53 ust. 6 i 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej

w brzmieniu obowiązującym od dnia 22 grudnia 2010 r. i art. 54 ust. 5 ustawy

z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, obejmuje nie tylko

umowy bezpośrednio dotyczące zmiany wierzyciela, lecz także takie, których

skutkiem jest wskazana zmiana. W szczególności uznano, że nie można zakładać,

iż doszło do oznaczenia czynności prawnych, których musi dotyczyć zgoda organu

założycielskiego, gdyż zamierzeniem ustawodawcy było wskazanie ogólnie na takie

czynności prawne z punktu widzenia ich celu jurydycznego, przewidywanego przez

strony, niezależnie od ich konstrukcji dogmatyczno-prawnej oraz typowej dla nich

funkcji. Chodziło zatem o wszystkie czynności, które w łańcuchu zdarzeń prawnych

doprowadzą do zmiany wierzyciela. Nie ma żadnych jurydycznych argumentów,

aby wykładni tej nie zaaprobować. Uwzględnia ona wyniki zarówno wykładni

językowej, jak i wykładni funkcjonalnej, celowościowej, a także historycznej. Dodać

bowiem należy, że kształtowanie przez ustawodawcę ochrony wierzytelności z.o.z.

w kolejno obowiązujących przepisach wyraźnie wskazuje, nie tylko na jej

doprecyzowanie ale i rozszerzanie, co stanowi niewątpliwie odpowiedź zarówno na

pojawiające się wątpliwości interpretacyjne jak i odpowiedź na stosowanie przez

podmioty profesjonalnie zajmujące się obrotem wierzytelnościami takich konstrukcji

8

prawnych, które umożliwiają unikanie konieczności uzyskania zgody podmiotu

tworzącego z.o.z. na nabycie wierzytelności do niego.

Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym skargę kasacyjną podziela

stanowisko, że czynnością prawną, wymagającą zgody organu założycielskiego

jest również poręczenie za zobowiązania zakładu opieki zdrowotnej. Skoro bowiem

skutkiem zawarcia umowy poręczenia może być (jest) wstąpienie w prawa

zaspokojonego wierzyciela (art. 518 § 1 pkt 1 k.c.), a więc zmiana wierzyciela,

co jednak nie następuje przez czynność prawną, ale ex lege, z chwilą spłacenia

wierzyciela przez poręczającego, były podstawy do przyjęcia, że umowa

poręczenia zawarta bez zgody podmiotu tworzącego, wywołująca wszak

w łańcuchu zdarzeń zmianę wierzyciela, jest tą czynnością prawną, z którą należy

wiązać, w myśl powołanych przepisów, skutek nieważności.

W odniesieniu do nabycia wierzytelności z mocy samego prawa (cessio legis)

przez osobę trzecią (poręczyciela), z chwilą spłacenia przez nią wierzyciela

(art. 518 § 1 pkt 1 k.c.), można nadto zauważyć, że do cessio legis stosuje się

w drodze analogii przepisy o przelewie, co jest uzasadnione z uwagi na

podobieństwa konstrukcyjne i funkcjonalne. Z tej przyczyny istnieją uzasadnione

podstawy do przyjęcia, że zakazy ustawowe przelewu, wynikające z przepisów

prawa, dotyczą także nabycia wierzytelności w drodze cessionis legis. W związku

ze ścisłym powiązaniem przez ustawodawcę pewnych kategorii wierzytelności

z podmiotami tych praw, dopuszczenie w tym zakresie zmiany podmiotu w drodze

podstawienia byłoby działaniem zmierzającym do obejścia prawa. Tak więc skoro

obowiązuje ustawowy zakaz obrotu, bez zgody podmiotu tworzącego, w odniesieniu do

wierzytelności wynikających z zobowiązań samodzielnych publicznych zakładów opieki

zdrowotnej, to wyłącza on również subrogacyjne nabycie wierzytelności na podstawie art.

518 § 1 pkt 1 k.c. (wyroki Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2014 r. II CSK 9/14 i z dnia

24 kwietnia 2015 r. II CSK 830/14 - niepubl.).

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814

k.p.c.

orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1

i 3 k.p.c. w związku z § 6 pkt 6 i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców

9

prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej

udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn.: Dz.U.

z 2013 r., poz. 490).

eb