II PK 308/14

Sygn. akt II PK 308/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 stycznia 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Myszka (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Beata Gudowska

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z powództwa Stowarzyszenia "Towarzystwo L." w P. działającego na

rzecz W. B.

przeciwko H. Sp. z o.o. z siedzibą w S.

o zapłatę ryczałtu za nocleg,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 stycznia 2016 r.,

skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Okręgowego w B.

z dnia 22 maja 2014 r.,

1. oddala skargę kasacyjną,

2. zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 900

(dziewięćset) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego

w postępowaniu kasacyjnym.

2

UZASADNIENIE

Stowarzyszenie „Towarzystwo L.” działając na rzecz pracownika W. B.

wystąpiło z pozwem przeciwko H. z ograniczoną odpowiedzialności o zapłatę

27.500 zł z tytułu niewypłaconych ryczałtów za noclegi krajowe i zagraniczne w

okresie od 1 kwietnia 2010 r. do 18 lutego 2011 r. Wyrokiem z dnia 28 października

2013 r. Sąd Rejonowy oddalił powództwo i zasądził od powoda na rzecz

pozwanego zwrot kosztów zastępstwa procesowego. Sąd ten ustalił, że powód był

zatrudniony przez stronę pozwaną w okresie objętym pozwem na stanowisku

kierowcy samochodu ciężarowego i odbywał w tym czasie podróże w transporcie

międzynarodowym. Powód oprócz wynagrodzenia za pracę otrzymywał od

pozwanego dietę w kwocie 42 euro za każdy dzień pobytu za granicą. W trakcie

podróży spędzał noce w kabinie samochodu ciężarowego przystosowanej do

odbywania noclegów. U pozwanego, jako pracodawcy zatrudniającego ponad 20

pracowników obowiązywał regulamin wynagradzania, którego § 11 określał prawo

kierowców do ekwiwalentu pieniężnego na pokrycie kosztów pobytu za granicą,

który przysługiwał na pokrycie kosztów wyżywienia oraz noclegu. Pomimo

nazwania go w umowie o pracę „dietą” był rozumiany przez wszystkich kierowców

jako ryczałt na całościowe i zupełne całkowite wynagrodzenie wszelkich wydatków

na trasach kierowców transportu międzynarodowego.

W kwestii oceny prawnej zgłoszonego roszczenia Sąd Rejonowy odwołał się

do kwalifikacji podróży służbowej kierowcy w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o

czasie pracy kierowców (jednolity tekst: Dz.U. z 2012 r., poz. 1155 ze zm.) oraz

prawa do należności na pokrycie kosztów podróży służbowej na zasadach

określonych w art. 775

§ 3-5 k.p. w związku z art. 21a ustawy o czasie pracy

kierowców. Pozwany pracodawca nie jest podmiotem publicznym i może

uregulować należności pracowników związane z podróżą służbową w odmienny

sposób niż w rozporządzeniach Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19

grudnia 2002 r. w sprawie wysokości i warunków ustalania należności

przysługujących w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z

tytułu podróży służbowej na obszarze kraju i za granicą (Dz.U. Nr 236, poz. 1990 i

1991 ze zm.), z wyjątkiem diety, która nie mogła być niższa niż dieta w podróży

służbowej na obszarze kraju określona dla sfery budżetowej (art. 775

§ 4 k.p), Sąd

3

ten uznał, że ryczałty według stawki 42 euro zaspokajały wszelkie roszczenia

pracownika, zatrudnionego na stanowisku kierowcy w transporcie

międzynarodowym z tytułu kosztów podróży zagranicznej, w tym obejmowały

noclegi. Takie były bowiem postanowienia regulaminowe i umowa stron. Sporny

ryczałt był wprowadzony dla ułatwienia rozliczeń wszelkich kosztów pobytu za

granicą i był zgodny z obowiązującymi zakładowymi zasadami ustalania zwrotu

tych kosztów. Strony miały pełną świadomość tego, że ryczałt ten stanowił

całkowite zaspokojenie wszystkich należności związanych z podróżami, a nie tylko

diet.

Stanowisko takie podzielił w wyroku zaskarżonym rozpoznawaną skargą

kasacyjną Sąd Okręgowy, który oddalił apelację powoda i zasądził od powoda na

rzecz pozwanego 900 zł tytułem kosztów procesu poniesionych w postępowaniu

odwoławczym. Sąd ten w całości zaakceptował ustalenia faktyczne i rozważania

prawne Sądu pierwszej instancji. Pracodawca „pozabudżetowy” regulując

samodzielnie kwestie podróży służbowej powinien mieć na uwadze jedynie

wysokość samej diety, a ta zastrzeżona przez pozwanego w wysokości 42 euro jest

wyższa niż kwota przewidziana w rozporządzeniu o podróżach krajowych. W § 11

regulaminu wyraźnie zastrzeżono prawo pracownika do należności związanych z

pobytem za granicą, która jest świadczeniem rodzajowo odmiennym od

wynagrodzenia za pracę. Sporne postanowienie § 11 regulaminu jest czytelne,

ponieważ jego punkt 1 stanowi, że „pracownikowi przysługuje ekwiwalent pieniężny

na pokrycie kosztów pobytu za granicą w tym kosztów wyżywienia i noclegów w

wysokości określonej umową”. Dlatego nie budzi wątpliwości, że pozwany

pracodawca w regulaminie wprowadził jedno łączne świadczenie na poczet

wszelkich kosztów pobytu za granicą, obejmujące zarówno koszty noclegów, jaki i

wyżywienia. W ocenie Sądu drugiej instancji, taka regulacja pozwanego dotycząca

wypłaty pracownikom świadczeń związanych z podróżą służbową była prawidłowa,

zgodna z wymogami ustawy i respektuje minimalne zastrzeżone art. 77 § 4 k.p.

prawo powoda do „diety”.

W skardze kasacyjnej strona powodowa zarzuciła naruszenia prawa

materialnego: (-) art. 18 § 1 k.p., przez jego niezastosowanie i przyjęcie,

że wypłacana pracownikowi kwota 42 euro za dobę podróży służbowej stanowiła

4

ekwiwalent pieniężny na pokrycie kosztów pobytu za granicą określony w § 11

regulaminu wynagradzania obowiązującego u pozwanego, podczas gdy z łączącej

strony umowy (pkt 2.4) oraz z dokumentacji płacowej wynika wprost, że

pracodawca zobowiązał się i wypłacał pracownikowi jedynie samą dietę w

wysokości 42 euro za każdy dzień pobytu za granicą i takie postanowienia umowy

o pracę jako korzystniejsze dla pracownika należy traktować jako obowiązujące

strony w pierwszej kolejności; pojęcie „dieta” użyte przez pracodawcę w

sporządzonej umowie o pracę obejmuje swoim zakresem także należne

pracownikowi świadczenie tytułem ryczałtu za noclegi, gdy tymczasem pojęcie to

zdefiniowane jest w sposób wiążący w dwóch rozporządzeniach MPiPS z 19

grudnia 2002 r. w sprawie wysokości i ustalania należności przysługujących

pracownikom zatrudnionym w państwowej lub samorządowej jednostce sfery

budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju i poza granicami kraju

(ustawodawca wymienia osobno diety oraz zwrot kosztów przejazdów i dojazdów

oraz noclegów), a zatem nie ma podstaw prawnych, aby w postanowieniach umowy

podział ten nie został zachowany. Postanowienia umowy w tym zakresie, jako mniej

korzystne dla pracownika nie są ważne z mocy art. 18 § 1 k.p.; (-) art. 18 § 3 k.p.,

przez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, że w zakresie dotyczącym

przyznawania należności z tytułu podróży służbowych obowiązujący u pozwanego

regulamin wynagradzania obowiązywał pracownika, gdy tymczasem postanowienia

regulaminu wynagradzania w § 11 ust. 1 naruszają zasadę równego traktowania w

zatrudnieniu; (-) art. 65 § 2 k.c. w związku z art. 300 i w związku z art. 18 § 1 k.p.,

przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że wspólnym zamiarem stron

stosunku pracy było zgodne przyjęcie, że użyte w umowie o pracę sformułowanie

„dieta” obejmuje także ryczałt za nocleg, podczas gdy taka interpretacja zapisów

umowy jest bezsprzecznie mniej korzystna dla pracownika niż interpretacja, która

ma podstawy w ogólnych przepisach prawa pracy; (-) art. 775

§ 3 k.p., przez

niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że pracodawca mógł swobodnie uregulować

wypłatę należności z tytułu podróży służbowych częściowo w regulaminie

wynagradzania, a częściowo w umowie o pracę, podczas gdy ustawodawca

wyraźnie przewidział, że w przypadku pozwanej spółki możliwe to było wyłącznie w

regulaminie wynagradzania i wykluczone jest regulowanie tych kwestii częściowo w

5

regulaminie wynagradzania oraz częściowo w umowie o pracę; (-) art. 775

§ 1, 3 i 5

k.p. oraz § 2 ust. 2 lit. b oraz § 9 rozporządzenia z 19 grudnia 2002 r. w sprawie

wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi (...) z

tytułu podróży służbowej poza granicami kraju w związku z § 11 ust. 1 regulaminu

wynagradzania, przez zastosowanie w miejsce ogólnych przepisów prawa pracy

normy prawnej przewidzianej w § 11 ust. 1 regulaminu wynagradzania, w sytuacji

gdy: - regulamin wynagradzania w ogóle nie został podany do wiadomości

pracownika w sposób przyjęty u pracodawcy (brak potwierdzenia na piśmie przez

pracownika wymaganego przez pracodawcę w § 14 ust. 2 regulaminu

wynagradzania), a § 14 ust. 3 regulaminu wynagradzania wyraźnie stanowi, że

odmowa potwierdzenia o zapoznaniu się z regulaminem będzie traktowana na

równi z odmową przestrzegania postanowień regulaminu; - regulamin

wynagradzania w § 11 nie zawiera określenia samej wysokości należnego

pracownikowi ekwiwalentu pieniężnego na pokrycie kosztów pobytu za granicą, a

zatem Sąd Okręgowy z uwagi na znaczną ułomność regulaminu w tym zakresie

winien ustalić i zasądzić należne pracownikowi wynagrodzenie, kierując się

wskazaniami zawartymi w powszechnie obowiązujących przepisach Kodeksu

pracy; (-) § 9 ust. 2 rozporządzenia z 19 grudnia 2002 r. przez jego błędną

wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, że ryczałt za nocleg nie przysługuje

pracownikowi w sytuacji, gdy nie poniósł on żadnych kosztów w związku z

noclegiem spędzanym w zagranicznej podróży służbowej; (-) art. 8 ust. 8

rozporządzenia nr 561/2006 oraz art. 14 ustawy o czasie pracy kierowców przez ich

nieprawidłowe zastosowanie i błędną wykładnię polegające na zastosowaniu tych

przepisów do zasad rekompensowania pracownikom kosztów podróży służbowych,

podczas gdy przepisy te nie należą w ogóle do przepisów prawa pracy i nie

regulują tych kwestii, a są wyłącznie przepisami prawa administracyjnego

regulującego czas jazdy i odpoczynki kierowców.

Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uwzględnienie

powództwa w całości i zasądzenie na rzecz W. B. 27.500 zł tytułem należności za

niewypłacone pracownikowi ryczałty za noclegi w spornym okresie, wraz z

odsetkami, alternatywnie domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i

przekazania sprawy sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania, w każdym

6

przypadku o zasądzenie kosztów postępowania za wszystkie instancje i za

postępowanie kasacyjne.

Strona pozwana w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie i

zasądzenie na jej rzecz od powoda kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, co potwierdza

judykatura Sądu Najwyższego w analogicznych sprawach, którą należy uznać za

utrwaloną. Ponieważ skarżący nie zarzucił naruszenia przepisów postępowania,

Sąd Najwyższy był związany ustaleniami faktycznymi zaskarżonego wyroku przy

ocenie naruszenia prawa materialnego (art. 39813

§ 1 i 2 k.p.c.). Zgodnie z

miarodajnie ustalonym w sprawie stanem sprawy, przesądzające znaczenie miał

niebudzący wątpliwości § 11 zakładowego regulaminu wynagradzania, pozwalający

uznać, że strony w umowie o pracę uzgodniły, iż ryczałt w wysokości 42 euro

obejmuje zarówno wyżywienie podczas podróży służbowej, ale także należności za

noclegi. Ustalenie woli, celu i zamiaru stron umowy należy do stanu faktycznego,

którym Sąd Najwyższy jest związany na podstawie art. 39813

§ 2 k.p.c., co nie

podlega kontroli kasacyjnej (wyrok Sądu Najwyższego: z 26 stycznia 2011 r., I UK

281/10, LEX nr 786372; z 23 stycznia 2012 r., II UK 93/11, LEX nr 1163333; z dnia

22 czerwca 2015 r., I UK 367/14, LEX nr 1771586). Skoro w skardze kasacyjnej nie

doszło do podważenia miarodajnych faktów i regulacji prawnych, na których

podstawie ustalono określoną wolę stron, to wykluczone było na podstawie

kasacyjnego zarzutu naruszenia art. 65 § 2 k.c. stanowisko skarżącego, że wola

stron była inna niż miarodajnie i wiążąco ustalono. Wprawdzie prawidłowe jest

twierdzenie skarżącego, że wola stron nie pozwala na wprowadzenie do umowy o

pracę postanowień mniej korzystnych niż przepisy prawa pracy, ale kasacyjny

zarzut naruszenia art. 18 § 1 k.p. byłby zasadny tylko wtedy, gdyby strony

uzgodniły prawo do pełnej kompensaty kosztów podróży służbowych w zakresie

mniejszym niż przewidują to przepisy prawa pracy. W tym zakresie skarżący

twierdził, że kwota 42 euro obejmowała tylko wyżywienie, co wszakże nie podważa

oceny Sądów obu instancji, że wymieniona kwota 42 euro była wyższa niż suma

7

należności ustalanych według powszechnych przepisów prawa pracy, w tym w

oparciu o § 9 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia

2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących

pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery

budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz.U. Nr 236,

poz. 1991 ze zm., dalej jako rozporządzenie z dnia 19 grudnia 2002 r.), i diet, której

minimalna granica określona była w art. 775

§ 4 k.p.

Skład rozpoznający skargę kasacyjną podzielił takie stanowiska Sądu

Najwyższego wyrażane w osądzanych podobnych sprawach między tymi samymi

stronami, który negatywnie oceniał analogiczne powództwa wytoczone na rzecz

innych pracowników pozwanej spółki (por. wyroki: z 13 sierpnia 2015 r., II PK

241/14; 15 września 2015 r., II PK 248/14 i z 7 października 2015 r., II PK 252/14,

dotychczas niepublikowane). W tych judykatach Sąd Najwyższy konsekwentnie

argumentował, że rozbieżność między umową o pracę a regulaminem

wynagradzania (art. 775

§ 3 k.p.) występowałaby tylko wtedy, gdyby regulamin

określał kwotę diety, tj. gdyby sporne postanowienie regulaminu wynagradzania

odnosiłoby się wyłącznie do kosztów wyżywienia i nie obejmowało należności za

noclegi. Ponadto sporny regulamin nie jest wyłącznym źródłem spornego

świadczenia, gdyż decydujące znaczenie ma ustawa (art. 9 k.p). Kierowcy mają

bowiem prawo do należności na pokrycie kosztów związanych z wykonywaniem

zadania służbowego ustalanych na zasadach określonych w przepisach

ustawowych, w tym wypadku w art. 775

§ 3-5 k.p. w związku art. 21a ustawy z 16

kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (jednolity tekst: Dz.U. z 2012 r.,

poz. 1155 ze zm.), czyli do ryczałtów za noclegi według stawek określonych w § 9

rozporządzenia z dnia 19 grudnia 2002 r. Taki pogląd został wyrażony w uchwale

składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 12 czerwca 2014 r., II PZP 1/14

(OSNP 2014 nr 12, poz. 164), w której przyjęto, że zapewnienie pracownikowi -

kierowcy samochodu ciężarowego - odpowiedniego miejsca do spania w kabinie

tego pojazdu podczas wykonywania przewozów w transporcie międzynarodowym

nie stanowi zapewnienia przez pracodawcę bezpłatnego noclegu w rozumieniu § 9

ust. 4 rozporządzenia z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz

warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w

8

państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży

służbowej poza granicami kraju (Dz.U. Nr 236, poz. 1991 ze zm.), co powoduje, że

pracownikowi przysługuje zwrot kosztów noclegu na warunkach i w wysokości

określonych w § 9 ust. 1-3 tego rozporządzenia albo na korzystniejszych

warunkach i wysokości, określonych w umowie o pracę, układzie zbiorowym pracy

lub innych przepisach prawa pracy. W uchwale tej wyjaśniono, że zwrot kosztów

noclegu kierowca powinien otrzymać według reguł takich jak w podróży służbowej,

mimo że ustawa o czasie pracy kierowców dopiero od 3 kwietnia 2010 r. kwalifikuje

pracę kierowców jako podróż służbową, ponieważ wymagany standard

adekwatnego noclegu dla kierowcy w transporcie międzynarodowym powinien być

wyższy do noclegu w kabinie samochodu (wyrok Sądu Najwyższego: z 18 listopada

2014 r., II PK 36/14, LEX nr 1567473; z 18 stycznia 2013 r., II PK 144/12, LEX nr

1375389; z 1 kwietnia 2011 r., II PK 234/10, OSNP 2012 nr 9-10, poz. 119 oraz

uchwałę Sądu Najwyższego z 7 października 2014 r., l PZP 3/14, OSNP 2015 nr 4,

poz. 47).

W przedmiotowej sprawie z miarodajnie ustalonego stanu faktycznego

wynikało, że strony w umowie o pracę zgodnie uzgodniły, że pracownik będzie

otrzymywał 42 euro na koszty pobytu za granicą za każdy dzień pobytu - od dnia

wyjazdu do powrotu na teren Polski, a tak ustalone rekompensaty nie są mniej

korzystne niż przepisy powszechne dotyczące minimalnych kosztów wyżywienia

(art. 775

§ 4 k.p.) oraz ryczałtu za nocleg (§ 9 rozporządzenia z dnia 19 grudnia

2002 r.). W konsekwencji bez znaczenia był problem wykładni pierwotnego zapisu

regulaminu wynagradzania oraz zmian w tym regulaminie dokonanych przez stronę

pozwaną. W regulaminie wynagradzania nie określono odrębnie kwot diet na

wyżywienie ani kwot ryczałtów za noclegi, które w minimalnym zakresie

odpowiadały dyspozycjom art. 775

§ 4 k.p. oraz w § 9 rozporządzenia z dnia 29

grudnia 2002 r., ale jeden ekwiwalent pieniężny na pokrycie „kosztów, w tym

kosztów wyżywienia, kosztów noclegów, w wysokości określonej w umowie o

pracę”. W konsekwencji bezpodstawny i chybiony okazał się kasacyjny zarzut, że

regulamin w sposób mniej korzystny niż ustawa regulował należności z tytułu

podróży służbowych pracowników w transporcie międzynarodowym, skoro w § 11

nie stanowił, że ustalona w umowie o pracę tytułem diety kwota 42 euro dotyczyła

9

tylko kosztów wyżywienia, przeciwnie kwota ta stanowiła „ekwiwalent pieniężny na

pokrycie kosztów, w tym kosztów wyżywienia, kosztów noclegów, w wysokości

określonej w umowie o pracę”. I tak sprawę zwrotu kosztów podróży strony

uzgodniły w umowie o pracę oraz realizowały w praktyce w uzgodnionym zakresie,

nie sygnalizując jakichkolwiek wątpliwości wynikających z rozbieżnych wykładni

oświadczeń woli stron. Legitymowało to uznanie przez Sądy obu instancji, że

uzgodniona w umowie kwota 42 euro obejmowała diety i ryczałty za noclegi, co

wyklucza zasadność twierdzeń skarżącego, że umowa o pracę określająca 42 euro

za każdy dzień pobytu pracownika za granicą dotyczyła tylko kosztów wyżywienia,

zgodnie z zasadą korzystności obowiązującą w pierwszej kolejności. Tymczasem

stanowisko takie pozostaje w sprzeczności z miarodajnymi ustaleniami w sprawie,

zważywszy że łączna suma minimalnej diety oraz ryczałtów, wynikająca z

ówcześnie obowiązujących norm powszechnego prawa pracy, była niższa niż 42

euro. W tym zakresie bezpodstawne i nieuzasadnione okazały się kasacyjne

zarzuty naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 18 § 1 k.p. i art. 65 § 2 k.c. w

związku z art. 300 k.p.

Chybione okazał się również zarzut naruszenia art. 18 § 3 k.p., który

skarżący wiązał z wykładnią § 11 regulaminu wynagradzania, która w jego ocenie

naruszała zasady równego traktowania w zatrudnieniu. Tymczasem wysokość

należności przysługujących pracownikowi z tytułu podróży służbowych została

całościowo uregulowana przez strony w umowie o pracę, a nie tylko w regulaminie

wynagradzania i obowiązywała wszystkich kierowców zatrudnionych w transporcie

międzynarodowym pozwanego.

Wreszcie bezpodstawny był zarzut, że ze względu na dyspozycje art. 775

§ 3

k.p. pracodawca nie mógł w umowie o pracę szczegółowo uregulować należności z

tytułu podróży służbowych. Zastrzeżenie, że nie określa się ich w umowie o pracę,

gdy pracodawca był zobowiązany do ustalenia regulaminu wynagradzania, nie

prowadziło do nieważności adekwatnych uzgodnień umownych. Zgodnie z art. 9

k.p., które reguluje hierarchię źródeł prawa pracy, regulamin wynagradzania nie

może być mniej korzystny niż ustawa, czyli jego postanowienia w przedmiocie

należności przysługujących tytułem podróży służbowych nie mogą być mniej

korzystne niż regulacje wynikające z art. 775

§ 4 k.p. w związku z rozporządzeniami

10

Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości i

warunków ustalania należności przysługujących w państwowej lub samorządowej

jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju i za

granicą, jeżeli strony skonkretyzowały w umowie o pracę wysokość należności

przysługujących pracownikowi - kierowcy międzynarodowemu - z tytułu podróży

służbowych. Takie umowne uzgodnienie nie było nieważne tylko dlatego, że

kwestia ta powinna być uregulowana w regulaminie wynagradzania, dlatego

kasacyjny zarzut naruszenia art. 775

§ 3 k.p. nie prowadził do stwierdzenia

nieważności umów o pracę w spornym zakresie. Skarżący powołując się na treść

art. 775

§ 1, 3 i 5 k.p. oraz § 2 ust. 2 lit. b oraz § 9 rozporządzenia z dnia 19 grudnia

2002 r. twierdził, że skoro regulamin wynagradzania nie zawierał określenia samej

wysokości należnego pracownikowi ekwiwalentu na pokrycie kosztów pobytu za

granicą, to pracownikowi przysługuje wynagrodzenie zgodnie ze powszechnie

obowiązującymi przepisami Kodeksu pracy. Tymczasem taki zarzut skarżącego

pomija postanowienia umowne stron, a w każdym razie nie zawiera wyliczeń, które

pozwalałyby przyjąć, że kwota 42 euro była niższa niż przysługujące pracownikowi

należności z tego tytułu na podstawie art. 775

§ 4 k.p. w związku z

rozporządzeniem z dnia 19 grudnia 2002 r. Odwoływanie się do dyspozycji art. 775

§ 5 k.p. byłoby uprawnione tylko wtedy, gdyby regulamin wynagradzania ani

umowa o pracę nie zawierały postanowień, o których mowa w art. 775

§ 3 k.p., czyli

nie precyzowały zakresu i wysokości łącznych należności z tytułu zagranicznych

podróży służbowych. Podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia

zaskarżonym wyrokiem § 9 ust. 2 rozporządzenia z dnia 19 grudnia 2002 r. byłby

zasadny wtedy, gdyby Sąd oddalił powództwo, uznając, że kierowcy nie mają

prawa do ryczałtu za noclegi w kabinie samochodu. Taka wykładnia sprzeczna

byłaby ze stanowiskiem Sądu Najwyższego zaprezentowanym w uchwale składu

siedmiu sędziów z dnia 12 czerwca 2014 r., II PZP 1/14 (OSNP 2014 nr 12,

poz. 164).

Skoro jednak w przedmiotowej Sądy obu instancji miarodajnie ustaliły, że

skarżący pracownik otrzymywał uzgodniony ryczałt w łącznej kwocie 42 euro

według zasady ustalonej przez strony w umowie o pracę, która gwarantowała

kierowcom zatrudnionym w transporcie międzynarodowym - nie mniejszą

11

rekompensatę niż kwota ryczałtu za noclegi wynikająca z rozporządzenia z dnia 19

grudnia 2002 r., to nie było podstaw do uwzględnienia zarzutu skargi kasacyjnej

dotyczącego nieprawidłowego zastosowania i błędnej wykładni art. 8 ust. 8

rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji

niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz

zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również

uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U. UE. L. 2006.102.1)

oraz art. 14 ustawy dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, które

dotyczą gwarantowanych okresów odpoczynku dobowego i tygodniowego, a zatem

nie obejmują kwestii rekompensat kosztów podróży służbowej. Na taki zakres

regulacji zwracał uwagę Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z 12 czerwca

2014 r., II PZP 1/14.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na

podstawie art. 39814

k.p.c., a o kosztach postępowania kasacyjnego zgodnie z

art. 98 § 1 k.p.c.

kc