V CSK 400/14

Sygn. akt V CSK 400/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 15 maja 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak (sprawozdawca)

SSN Marta Romańska

w sprawie z powództwa M. Spółki Akcyjnej w Ł.

przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej

Wojewódzkiemu Szpitalowi Specjalistycznemu w J.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 15 maja 2015 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 28 stycznia 2014 r.,

uchyla zaskarżony wyrok w pkt 1 oraz w pkt 3 i w tym

zakresie przekazuje sprawę Sądowi Apelacyjnemu

do ponownego rozpoznania i orzeczenia

o kosztach postępownia kasacyjnego.

2

UZASADNIENIE

Zaskarżonym przez pozwanego - Wojewódzki Szpital Specjalistyczny w J.

wyrokiem z dnia 28 stycznia 2014 r. Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony przez

powódkę M. S.A. w Ł. wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia 8 maja 2013 r. w ten

sposób, że utrzymał w mocy nakaz zapłaty co do kwoty 319 219,88 zł wraz z

ustawowymi odsetkami oraz co do kosztów procesu, a w pozostałym zakresie

nakaz ten uchylił i oddalił powództwo. Ponadto oddalił apelację w pozostałym

zakresie oraz orzekł o kosztach postępowania. W sprawie tej ustalono co następuje:

Pozwany Wojewódzki Szpital Specjalistyczny w J. na podstawie umów

zawartych w 2011 r. ze spółką L. S.A. w S. był dłużnikiem tej spółki z tytułu dostawy

leków, produktów farmaceutycznych oraz wykonywania usług na jego rzecz. Z kolei

w dniu 7 lipca 2011 r. pozwany zawarł z V. Spółką Akcyjną w L. umowę najmu

pomieszczeń w budynku szpitala.

W umowach tych przewidziano, że wierzytelności wspomnianych spółek,

powstałe na podstawie tych umów wobec pozwanego, nie mogą być bez jego

zgody przenoszone na osoby trzecie. Zastrzeżono także, że wierzyciele nie mogą

rozporządzać nimi w jakiejkolwiek prawem przewidzianej formie, ani nie mogą

dokonywać innych czynności w celu przystąpienia osoby trzeciej do zobowiązań

zamawiającego. Nadto, strony obok zastrzeżenia umownego obejmującego zakaz

dokonania przeniesienia przez wierzyciela wierzytelności na osobę trzecią

postanowiły, że zakazem obejmują wszelkie czynności prawne, których celem jest

ustanowienie odpowiedzialności osobistej albo odpowiedzialności pewnymi

przedmiotami majątkowymi przez osobę trzecią (takich jak np. poręczenie)

skutkującym na wypadek spłaty wierzyciela nabyciem spłaconej wierzytelności do

wysokości dokonanej zapłaty.

W dniu 28 kwietnia 2011 r. L. S.A. zawarła z powódką M. S.A. w Ł. umowę o

współpracy w zakresie zarządzania płynnością. Na mocy tej umowy powódka

poręczyła istniejące i niewymagalne, jak również przyszłe zobowiązania m.in.

pozwanego, do górnej granicy wynoszącej 17 412 000 zł, przy czym poręczenie

3

obejmowało zobowiązania pozwanego z tytułu należności głównej wraz z

odsetkami. Z tego tytułu strony ustaliły wynagrodzenie dla powódki.

W dniu 25 lipca 2011 r. V.S.A. zawarła z powódką umowę o współpracy w

zakresie obsługi wierzytelności i udzielania poręczeń. Na mocy przedmiotowej

umowy powódka poręczyła istniejące i niewymagalne, jak również przyszłe

zobowiązania m.in. pozwanego, do górnej granicy wynoszącej 1 000 000 zł, przy

czym poręczenie obejmowało zobowiązania pozwanego z tytułu należności głównej

wraz z odsetkami. Z tego tytułu strony ustaliły wynagrodzenie dla powódki.

W okresie od 30 sierpnia 2011 r. do 19 października 2011 r. pozwany zakupił

od L. S.A. towary w postaci środków medycznych. Powódka poinformowała

pozwanego o zawarciu umowy współpracy z L. S.A., a w dniu 29 grudnia 2011 r.

zawiadomiła go, że spłaciła za niego jego zobowiązania wobec L. S.A. i wezwała,

aby dalszych wpłat z tytułu swoich zobowiązań wobec L. S.A. w dokonywał na

wskazane konto bankowe powódki. W okresie od 1 grudnia 2011 r. do 29 lutego

2012 r. powódka informowała pozwanego o spłacie jego zobowiązań. W okresie od

stycznia 2012 r. do sierpnia 2012 r. pozwany obciążył V. S.A. w L. należnościami i

opłatami z tytułu umowy najmu wraz z odsetkami ustawowymi. Następnie w dniach

27 kwietnia 2012 r. i 29 maja 2012 r. pozwany złożył V. S.A. oświadczenia o

potrąceniu jego należności z należnościami kontrahenta do łącznej kwoty 13

634,43 zł.

W dniu 30 kwietnia 2012 r. powódka wezwała pozwaną do zapłaty

należności w kwocie 635 133,11 zł., a następnie wniosła o zasądzenie

od pozwanego Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w J. kwoty 330 394,08

zł wraz z ustawowymi odsetkami od daty wytoczenia powództwa tj. 31 maja 2012 r.

oraz kosztów procesu, tytułem zwrotu zapłaconych za pozwanego należności.

W nakazie zapłaty w postępowaniu nakazowym z dnia 19 czerwca 2012 r.

Sąd Okręgowy w Ł. orzekł zgodnie z żądaniem pozwu. Sąd Okręgowy w G. uchylił

ten nakaz zapłaty w całości i umorzył postępowanie co do kwoty 1 111,70 zł, a w

pozostałym zakresie powództwo oddalił (tj. co do kwoty 329 282,38 zł z

ustawowymi odsetkami od daty wytoczenia powództwa);

4

Rozpoznając sprawę, na skutek apelacji powódki Sąd Apelacyjny uznał

za prawidłowe ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji, ale nie zgodził

się z wnioskami wyciągniętymi z tych ustaleń.

Zdaniem Sądu Apelacyjnego, wykładnia art. 53 ust. 6 i 7 ustawy

z 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej oraz art. 54 ust. 5 i 6 ustawy

z 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, odmiennie niż to przyjął Sąd

Okręgowy, nie prowadzi do wniosku, że umowy poręczenia, na których powódka

oparła swoje roszczenia są nieważne. Sąd II instancji zwrócił uwagę,

że wspomniane przepisy, w brzmieniu wskazującym, że czynność prawna mająca

na celu zmianę wierzyciela samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej

może zostać dokonana skutecznie po wyrażeniu zgody przez podmiot, który

utworzył zakład, a brak takiej zgody powoduje nieważność tej czynności, weszły

w życie z dniem 22 grudnia 2010 r. Umowy pomiędzy powódką a spółkami L. S.A. i

V. S.A., na podstawie których powódka jako poręczyciel dokonała zapłaty za

pozwanego, zostały zawarte w okresie obowiązywania wspomnianej regulacji.

Zdaniem Sądu Apelacyjnego zakresem normy art. 53 ust. 6 ustawy

o zakładach opieki zdrowotnej (dalej jako u.z.o.z.), a następnie art. 54 ust. 5 ustawy

o działalności leczniczej nie jest objęta umowa poręczenia. W obu regulacjach

ustawodawca nie zdefiniował pojęcia „czynności prawnej mającej na celu zmianę

wierzyciela". Powyższe uprawnia - w ocenie Sądu Apelacyjnego - do przyjęcia,

że ww. sformułowanie dotyczy wszystkich czynności prawnych dotyczących

zobowiązań samodzielnego zakładu opieki zdrowotnej, których istotą - celem

samym w sobie - jest zmiana wierzyciela. Zatem chodzi tu o czynność prawną

kierunkową, której istotą jest zamiar bezpośredni istniejący w chwili dokonywania

czynności.

Skoro ustawodawca nie zdefiniował w tych regulacjach prawnych pojęcia

„czynności prawnej mającej na celu zmianę wierzyciela,” to na gruncie kodeksu

cywilnego, należy przez nie rozumieć czynności rozporządzające, gdy

z majątku podmiotu dokonującego czynności „wychodzi” pewne prawo, tj. celem

czynności jest by aktywa uległy zmniejszeniu w ten sposób, że prawo dotychczas

5

przysługujące uprawnionemu przechodzi na inny podmiot jako bezpośredni skutek

zamierzonej woli podmiotu zbywającego prawo.

W ocenie Sądu Apelacyjnego zmiana wierzyciela nie jest bezwzględnym

skutkiem zawarcia umowy poręczenia, a jedynie następstwem nieopłacenia przez

dłużnika długów. Zmiana wierzyciela jest przecież możliwa po zapłaceniu długu

przez poręczyciela, a więc po dokonaniu czynności faktycznej w wykonaniu umowy

poręczenia. Chociaż instytucje poręczenia i przelewu wierzytelności prowadzą do

zmiany wierzyciela, to istnieją pomiędzy nimi wyraźne różnice. Przy przelewie

wierzytelności do zmiany wierzyciela dochodzi w drodze czynności prawnej, umowy

zawartej przez wierzyciela z osobą trzecią (art. 509 i następne k.c.). Podstawienie

w prawa zaspokojonego wierzyciela (art. 518 k.c.) może być wynikiem umowy, gdy

równocześnie następuje spełnienie świadczenia, albo może nastąpić z mocy

ustawy w sytuacji przewidzianej przez prawo, gdy z określonymi zdarzeniami

ustawa łączy nabycie wierzytelności przez osobę, która spłaca wierzyciela.

Następuje przejście wierzytelności na nowego wierzyciela, jednak wstąpienie

w prawa dotychczasowego wierzyciela następuje tylko do wysokości w jakiej

nastąpiła spłata wierzytelności, zaś w przypadku spłaty części wierzytelności,

wierzyciel może wykorzystać swe prawa co do pozostałej reszty z pierwszeństwem

przed osobą wstępującą w jego miejsce (art. 518 § 3 k.c.).

Sąd Apelacyjny uznał, że w przypadku umowy poręczenia nie dochodzi do

przeniesienia wierzytelności na skutek czynności prawnej wierzyciela, a takich

czynności dotyczy regulacja z art. 53 ust. 6 u.z.o.z., art. 54 ust. 4 ustawy

o działalności leczniczej, lecz nabycie wierzytelności następuje z mocy samego

prawa przez osobę trzecią (poręczyciela), która spłaca wierzyciela (art. 518 § 1

k.c.). Jest to jednak skutkiem braku spłaty zobowiązania przez dłużnika

ze stosunku podstawowego oraz zapłaty poręczonego zobowiązania przez

poręczyciela - zatem jest skutkiem określonych czynności faktycznych, który

to skutek na etapie zawarcia umowy poręczenia jest zdarzeniem przyszłym

i niepewnym. Aktualizuje się z powodu biernego zachowania dłużnika, który nie

reguluje zobowiązania. Wtedy aktualizuje się po stronie poręczyciela obowiązek

zapłaty poręczonego zobowiązania.

6

Zdaniem Sądu Apelacyjnego nie ma podstaw, by na gruncie rozpoznawanej

sprawy odstąpić od wykładni językowej. Wykładany przepis ma treść wyraźnie

określoną przez użycie w nim sformułowań jednoznacznych językowo i to w języku

prawniczym. Sąd przyjmuje, że taki przepis obejmuje wyłącznie czynności prawne

mające na celu zmianę wierzyciela - zatem cel zmiany jest okolicznością prawnie

relewantną, nie zaś skutek czynności jako efekt nie pozostający w bezpośrednim

związku z celem, gdyż może w grę wchodzić skutek przez strony w ogóle nie

zamierzony.

Nie podzielił Sąd Apelacyjny stanowiska Sądu Okręgowego co do

pozorności umów poręczenia. Pozorność jest okolicznością faktyczną podlegającą

wykazaniu według reguł dowodzenia. Ciężar wykazania tego faktu spoczywał na

pozwanym, który łączył z nim skutki prawne. Warunkiem przesądzającym

pozorność jest wykazanie, że pozorne oświadczenie zostało złożone drugiej stronie,

za jej zgodą. Materiał dowodowy sprawy w żadnym razie nie pozwala na czynienie

ustaleń, że to nastąpiło. Stąd stanowisko Sądu pierwszej instancji należało uznać

za nieuzasadnione, skoro w materiale dowodowym sprawy brak jest jakichkolwiek

podstaw do nadawania postanowieniom umów zawartych przez powódkę

z wierzycielami pozwanego treści i sensu odmiennych od w nich wyrażonych.

W skardze kasacyjnej pozwany zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) art. 54 ust. 5, 6 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej

oraz art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej

w związku z art. 518 § 1 pkt 1 k.c. w związku z art. 876 k.c. w związku z art. 354 § 2

k.c. w związku z art. 56 k.c. w związku z art. 63 § 1 k.c. i art. 58 § 1 k.c. przez ich

nieprawidłową wykładnię i zastosowanie, a to przez:

- przyjęcie błędnego założenia, że spłata wierzytelności przez poręczyciela

i wstąpienie w prawa zaspokojonego wierzyciela na mocy subrogacji nie jest

czynnością wymagającą zgody podmiotu tworzącego samodzielny publiczny zakład

opieki zdrowotnej, podczas gdy jest to czynność prowadząca do zmiany wierzyciela

wymagająca w świetle ustawy o działalności leczniczej i odpowiednio poprzednio

obowiązującej ustawy o zakładach opieki zdrowotnej zgody podmiotu tworzącego

taki zakład,

7

- przyjęcie błędnego założenia, że powódka mogła skutecznie nabyć

w drodze subrogacji ewentualne wierzytelności przysługujące spółkom L. S.A. w S.

oraz V. S.A. w L., podczas gdy powódka nie uzyskała zgody Zarządu Województwa

[…] jako podmiotu tworzącego samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej na

czynności prawne poprzedzające i umożliwiające zmianę osoby wierzyciela przez

subrogację,

- nieuwzględnienie w toku wykładni ww. przepisów, że spełnienie

świadczenia pieniężnego następuję w drodze czynności prawnej, polegającej na

rozporządzeniu określoną ilością środków pieniężnych (ich wyjściu z majątku

dłużnika i przekazaniu do majątku wierzyciela);

2. art. 54 ust. 5, 6 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej

oraz art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej

w związku z art. 518 § 1 pkt. 1 k.c. w zw. z art. 876 k.c. w zw. z art. 65 § 1 i § 2 k.c.

w zw. z art. 58 § 1 i § 2 k.c. polegające na ich nieprawidłowej wykładni

i zastosowaniu, a to przez:

- przyjęcie, że umowa powódki ze spółką L. S.A. w S. z dnia 28 kwietnia

2011 r. o współpracy w zakresie zarządzania płynnością oraz umowa ze spółką V.

S.A. w L. z dnia 25 lipca 2011 r. o współpracy w zakresie obsługi wierzytelności i

udzielania poręczeń były czynnościami prawnymi ważnymi, podczas gdy czynności

te jeśli nawet nie były sprzeczne wprost z przepisem ustawy, winny były zostać

uznane za czynności zmierzające do obejścia prawa - ustawowego zakazu handlu

długami samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej,

- nieuwzględnienie, że umowy powódki zawierały klauzule prowizyjne,

przewidujące wynagrodzenie poręczyciela za spłatę zobowiązań i zyskiwały

gospodarczy sens jedynie wówczas gdy prowadziły do zmiany osoby wierzyciela,

- zaniechanie sprawdzenia czy czynności powódki nie stanowiły czynności

prawnych dokonanych in fraudem legis.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

8

Jeżeli, tak jak to zrobił Sąd Apelacyjny w zaskarżonym wyroku, dokonać

analizy przelewu wierzytelności i poręczenia w oderwaniu od celu w jakim zawarta

została umowa poręczenia i okoliczności towarzyszących jej zawarciu to należy się

zgodzić z poglądem, iż poręczenie nie prowadzi samo przez się do zmiany

wierzyciela. W typowych sytuacjach celem poręczenia jest wzmocnienie sytuacji

dłużnika wobec wierzyciela, który może się obawiać, czy dłużnik spełni

przyrzeczone świadczenie. Z reguły więc to dłużnik jest tym, który poszukuje

poręczyciela, a co najmniej to on jest stroną takiej umowy. W rozpoznawanej

sprawie poręczenie zostało dokonane z inicjatywy poręczyciela i na podstawie

umowy nie z dłużnikiem, a wierzycielem. Już z tego względu interpretacja,

mających podstawowe znacznie w rozpoznawanej sprawie, przepisów art. 53 ust. 6

ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej, w brzmieniu

obowiązującym od 22 grudnia 2010 r. (jedn. tekst: Dz. U. z 2007 r., Nr 14, poz. 89

ze z., dalej - u.z.o.z.) oraz podobnej regulacji zawartej w art. 54 ust 5 ustawy z dnia

15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 217

ze zm.- dalej u.d.l.) powinna być dokonywana nie tylko poprzez abstrakcyjne

porównanie przelewu wierzytelności i poręczenia, ale uwzględniać kontekst

sytuacyjny w jakim doszło do zawarcia umowy poręczenia oraz cel regulacji

zawartej w powołanych przepisach.

Niewątpliwie wprowadzenie obowiązku uzyskiwania zgody podmiotu,

który utworzył samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej, na czynności

mające na celu zmianę wierzyciela, w przypadku zobowiązań takiego zakładu,

było próbą wyeliminowania zjawiska handlu tzw. wierzytelnościami „szpitalnymi”.

Wierzytelność, w której dłużnikiem jest samodzielny publiczny zakład opieki

zdrowotnej, ze względu na to, że podmiot, który go założył i który ostatecznie może

odpowiadać za jego zobowiązania co do zasady jest wypłacalny, w obrocie jawi się

jako wierzytelność pewna. Problemem staje się przede wszystkim czas, w którym

może ona być wyegzekwowana. Z tego względu pojawiły się podmioty, które

wyspecjalizowały się w dochodzeniu od samodzielnych publicznych zakładów

opieki zdrowotnej takich wierzytelności i w związku z tym kupowały je od

bezpośredniego wierzyciele takich zakładów, czyli dostawcy leków i innych

produktów farmaceutycznych. Ci ostatni mogli odzyskiwać w miarę szybko swoje

9

wierzytelności, przynajmniej w znacznej części i dalej oferować samodzielnym

publicznym zakładom opieki zdrowotnej swoje produkty. W konsekwencji

prowadziło to do powiększania zadłużenia takich zakładów nie bezpośrednio

u dostawców produktów i usług, ale u pośredników skupujących wierzytelności,

w których dłużnikiem były samodzielne publiczny zakład opieki zdrowotnej.

Wprowadzając obowiązek uzyskiwania zgody na czynności prawne mające na celu

zmianę wierzyciela ustawodawca zmierzał do ograniczenia opisanego zjawiska,

które stanowiło zagrożenie dla pełnienia przez samodzielne publiczne zakłady

opieki zdrowotnej ich podstawowej funkcji tj. spełniania świadczeń zdrowotnych na

rzecz społeczeństwa. Czynność mającą na celu zmianę wierzyciela, biorąc pod

uwagę założenia wprowadzonej regulacji, należy wobec tego rozumieć szeroko.

Nie tylko jako czynność, której skutkiem jest przejście wierzytelności z majątku

bezpośredniego wierzyciela samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej

na inny podmiot, ale jako każdą czynność, która może w konsekwencji doprowadzić

do takiego skutku, czyli przejścia wierzytelności na inny podmiot, niż bezpośredni

wierzyciel samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej. Zakaz przejścia

wierzytelności wobec samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej na

inny podmiot nie jest bezwzględny. To od oceny podmiotu, który jest założycielem

takiego zakładu, zależy czy w konkretnej sytuacji wyrazi on zgodę na dokonanie

czynności, która może doprowadzić do przejścia wierzytelności na inny podmiot.

W konsekwencji należy uznać, że z art. 53 ust. 6 u.z.o.z. oraz art. 54 ust 5 u.d.l.

wynika obowiązek uzyskania zgody podmiotu, który założył samodzielny publiczny

zakład opieki zdrowotnej na dokonanie każdej czynności, która może doprowadzić

do przejścia wierzytelności przysługującej wobec samodzielnego publicznego

zakładu opieki zdrowotnej na inny podmiot. Tylko w ten sposób podmiot

założycielski ma bowiem możliwość oceny, czy dokonanie konkretnej czynności

zmierza (ma na celu) doprowadzenie do zmiany wierzyciela, czy też inny jest

zasadniczy cel tej czynności.

W sytuacji gdy określona czynność prawna została dokonana bez zgody

podmiotu założycielskiego, jej ważność zależy od tego, czy celem tej czynności

było przejście wierzytelności na inny podmiot. Dla tej oceny podstawowe znaczenie

ma to, kim jest podmiot, który dokonuję ocenianej czynności. Jeżeli podmiot taki

10

udziela poręczeń za dłużnika (samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej) na

podstawie umowy z wierzycielem takiego zakładu i dotyczy to wielu takich

wierzycieli, a następnie spełnia świadczenie za taki zakład i na zasadzie subrogacji

staje się on wierzycielem wielu samodzielnych publicznych zakładów opieki

zdrowotnej, to istnieje silne domniemanie faktyczne, że poręczenie miało na celu

przejęcie wierzytelności, z których samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej

jest dłużnikiem. Masowe poręczanie za spełnienie świadczeń przez takie zakłady

i z drugiej strony zajmowanie się w sposób profesjonalny ich egzekwowaniem

wskazuje, że celem umowy poręczenie było przede wszystkim przejście

wierzytelności z bezpośredniego wierzyciela samodzielnego publicznego zakładu

opieki zdrowotnej na tego, kto zawarł z nim umowę poręczenia. Taki podmiot

musiałby wykazać, że w przypadku konkretnej umowy celem dokonanego przez

niego poręczenia nie było stanie się wierzycielem samodzielnego publicznego

zakładu opieki zdrowotnej, ale że umowa poręczenia została zawarta w z innych

względów. O tym czy konkretna czynność prawna, została dokonana w celu

zmiany wierzyciela, w rozumieniu art. 53 ust. 6 u.z.o.z. oraz art. 54 ust 5 u.d.l.,

świadczy bowiem nie tyle jej konstrukcja prawna i typowe skutki do jakich

ona prowadzi, ale to czy w konkretnych okolicznościach związanych z jej

dokonaniem może ona być wykorzystana dla osiągniecia skutku w postaci zmiany

wierzyciela z osoby, która jest bezpośrednim wierzycielem samodzielnego

publicznego zakładu opieki zdrowotnej na podmiot trudniący się profesjonalnie

obrotem takim wierzytelnościami, wyspecjalizowany w przymusowym ich

egzekwowaniu (podobnie SN w wyrokach z dnia 6 czerwca 2014 r., I CSK 428/13,

OSNC 2015, nr 4, poz. 53, oraz z dnia 6 lutego 2015 r., II CSK 319/14 i II CSK

238/14)

Biorąc pod uwagę powyższe za uzasadniony należy uznać zarzut skargi

kasacyjnej naruszenia art. 54 ust. 5, 6 u.z.o.z. oraz art. 53 ust. 6 u.d.l., gdyż Sąd

Apelacyjny przy wykładni tych przepisów nie zbadał, jaki był rzeczywisty cel umów

poręczenia, a jedynie na podstawie konstrukcji prawnej poręczenia i przelewu

wierzytelności uznał, że umowy te, zawarte bez zgody podmiotu założycielskiego

pozwanego, są ważne. Skoro uwzględnienie tego zarzutu skargi kasacyjnej

prowadzi do wniosku, że umowy poręczenia zawarte przez powoda ze spółkami,

11

które były wierzycielami pozwanego zakładu mogą okazać się nieważne, brak

podstaw na tym etapie, aby rozpoznawać zarzut, w którym skarżący stwierdza,

że umowy poręczenia były nieważne, ze względu na to, że zostały zawarte w celu

obejścia prawa. Podniesione dla uzasadnienia tego zarzutu argumenty mogą być

zaś brane pod uwagę, przy badaniu jaki był rzeczywisty cel umów poręczenia

zawieranych przez powoda.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39815

k.p.c.,

orzekł jak w sentencji.