I PKN 326/99

Wyrok z dnia 21 października 1999 r.

I PKN 326/99

Rejestracja jednolitego tekstu zakładowego układu zbiorowego pracy,

powstałego z przekształcenia się z mocy prawa zakładowego systemu wyna-

gradzania, dokonana po upływie 3 miesięcznego terminu przewidzianego w art.

5 ust. 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz

o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 113, poz. 547 ze zm.) jest prawnie sku-

teczna.

Przewodniczący: SSN Kazimierz Jaśkowski (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Walerian Sanetra, Barbara Wagner.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 21 października 1999 r. sprawy z po-

wództwa Jana G., Włodzimierza K., Włodzimierza L., Stanisława P., Tomasza G. i

Włodzimierza G. przeciwko Hucie Szkła „F.” w P.T. o wynagrodzenie za pracę, na

skutek kasacji powodów od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Łodzi z dnia 5 marca 1999 r. [...]

o d d a l i ł kasację i zasądził od każdego z powodów na rzecz pozwanej

kwoty po 250 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

U z a s a d n i e n i e

Powodowie - wymienieni w sentencji wyroku - w sprawie przeciwko Hucie

Szkła „F.” w P.T. o wynagrodzenie w postaci dodatków stażowych, wnieśli kasację

od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi z dnia

5 marca 1999 r. [...]. Zaskarżonym wyrokiem oddalono apelację powodów od wyroku

Sądu pierwszej instancji, oddalającego powództwo. W kasacji zarzucono naruszenie

przepisów porozumienia płacowego z dnia 28 czerwca 1993 r., art. 29 i 37 oraz za-

łącznika nr 10 do zakładowego układu zbiorowego pracy z dnia 26 listopada 1994 r.,

art. 240 § 3, art. 241 § 1 i art. 241 § 5 i 6 KP, a także przepisów postępowania. Zda-

niem strony skarżącej z tych przepisów wynika prawo powodów do dodatku stażo-

2

wego, poczynając od lat 1994 lub 1995 względnie 1996 (różnie w odniesieniu do

poszczególnych powodów) do 1998 r., to jest do roku wytoczenia powództw. Poz-

wana wniosła o oddalenie kasacji i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego

według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja nie jest uzasadniona.

Według porozumienia z dnia 19 grudnia 1986 r. o wprowadzeniu zakładowego

systemu wynagradzania pracownikom pozwanej przysługiwał dodatek za wieloletnią

pracę (art. 29), zaś szczegółowe zasady jego przyznawania i wypłacania określono w

załączniku nr 10. Następnie dnia 28 czerwca 1993 r. zawarto porozumienie płacowe

między pozwaną a związkami zawodowymi, które przewidywało nowy system wyna-

gradzania, bez dodatków stażowych na stanowiskach pracy zajmowanych przez po-

wodów. Nie spowodowało to obniżenia wynagrodzenia powodów, gdyż inne składniki

(wynagrodzenie akordowe, ryczałt i premia) były odpowiednio wyższe. Zresztą pod

rządem ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. o zasadach tworzenia zakładowych syste-

mów wynagradzania (jednolity tekst: Dz.U. z 1990 r. Nr 69, poz. 407) można było

wprowadzić bez wypowiedzenia warunków płacy zmiany także niekorzystne dla pra-

cownika (art. 20 i art. 21). W istocie rzeczy spór powstał w związku z rejestracją zak-

ładowego układu zbiorowego pracy przez Okręgowego Inspektora Pracy w Łodzi

dnia 21 sierpnia 1995 r. z mocą obowiązującą od dnia 26 listopada 1994 r. Nastąpiło

to na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o

zmianie ustawy – Kodeks pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 113, poz.

547 ze zm.). Z przepisów tych wynika, że zawarte przed dniem wejścia w życie

ustawy porozumienie o wprowadzeniu zakładowego systemu wynagradzania prze-

kształca się z mocy prawa w zakładowy układ zbiorowy pracy, który w postaci tekstu

jednolitego podlega rejestracji w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy,

to jest od dnia 26 listopada 1994 r. Mimo znacznego przekroczenia terminu rejestra-

cji, porozumienie z 1986 r. o wprowadzeniu zakładowego systemu wynagradzania

przekształciło się z dniem 26 listopada 1994 r. w zakładowy układ zbiorowy pracy.

Skutek ten następował bowiem z mocy prawa, a przedmiotem rejestracji nie był

układ zbiorowy, lecz jedynie jego tekst jednolity. Rejestracja ta miała zatem głównie

charakter porządkujący. Zarejestrowany tekst jednolity zawiera art. 29 przyznający

3

dodatek stażowy nie wyłączając go dla stanowisk pracy powodów, a więc w brzmie-

niu zakładowego systemu wynagradzania z dnia 19 grudnia 1986 r. Wbrew twierdze-

niom kasacji nie uzasadnia to jednakże żądań powodów w przedmiocie tego dodat-

ku. Z postanowienia art. 8 ust. 1 zarejestrowanego układu zbiorowego wynika bo-

wiem wprost, iż pracownicy wynagradzani akordowo (co odnosi się do powodów)

wynagradzani są na podstawie porozumienia płacowego z dnia 28 czerwca 1993 r.

lub na podstawie ustalonej ceny jednostkowej pomnożonej przez wykonaną ilość

pracy (czyli bez dodatków stażowych). Nadto załącznikiem nr 2 do zakładowego

układu zbiorowego pracy jest załącznik do porozumienia z dnia 28 czerwca 1993 r.,

nie przewidujący dodatku stażowego dla stanowisk pracy zajmowanych przez powo-

dów. Skoro powodowie bezspornie utracili prawo do spornego dodatku w 1993 r., to

jego przywrócenie wymagałoby jednoznacznej podstawy w postanowieniach zakła-

dowego układu zbiorowego pracy. W sprawie jest jednakże zupełnie odwrotnie.

Zarzuty naruszenia przepisów Kodeksu pracy nie zostały odpowiednio uza-

sadnione (a nawet powołano nieistniejący przepis art. 241 § 6 KP, który to artykuł

został w całości skreślony przez wskazaną wyżej nowelizację z 1994 r.), nie mogą

być zatem rozpoznawane przez Sąd Najwyższy (art. 39311

KPC). W odniesieniu do

zarzutu naruszenia przepisów postępowania nie wskazano podstaw kasacyjnych,

naruszając w ten sposób art. 3933

KPC. Jest to istotny brak kasacji, a wnoszenie o

przeprowadzenie przez Sąd Najwyższy dowodu z zeznań świadka jest całkowicie

bezzasadne. Sąd Najwyższy jest bowiem związany stanem faktycznym ustalonym

przez Sądy obu instancji, jako że wnoszący kasację nie wskazali, naruszenie których

przepisów - ich zdaniem - doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych.

Orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 i art.

105 KPC oddalono kasację powodów na mocy art. 39312

KPC.

========================================