II CKN 393/00

Postanowienie z dnia 23 lutego 2001 r., II CKN 393/00

Postępowanie, w którym powód dochodzi wierzytelności uznanej przez

sędziego komisarza i wpisanej na listę wierzytelności w postępowaniu

upadłościowym, następnie prawomocnie umorzonym (art. 355 § 1 k.p.c. w

związku z art. 170 § 1 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 24 października

1934 r. – Prawo upadłościowe, jedn. tekst: Dz.U. z 1991 r. Nr 118 poz. 512 ze

zm.), podlega umorzeniu.

Przewodniczący: Sędzia SN Tadeusz Żyznowski

Sędzia SN Elżbieta Skowrońska-Bocian (sprawozdawca), Sędzia SA Andrzej

Niedużak

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2001 r. na rozprawie sprawy

z powództwa Skarbu Państwa, Rejonowego Zarządu Infrastruktury w B. przeciwko

Przedsiębiorstwu Produkcji i Usług „M.”, spółce z o.o. w B. o zapłatę, na skutek

kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 8

kwietnia 1998 r.

postanowił uchylić zaskarżony wyrok i wyrok Sądu Wojewódzkiego

w Poznaniu z dnia 6 listopada 1997 r. i umorzyć postępowanie w sprawie oraz

zasądzić od powoda na rzecz pozwanego kwotę 1000 zł tytułem zwrotu kosztów

postępowania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 1998 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu oddalił

apelację pozwanego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu z dnia 6

listopada 1997 r. , zasądzającego na rzecz powoda – Skarbu Państwa,

Wojskowego Zakładu Remontowo-Budowlanego w P. od Przedsiębiorstwa

Produkcji i Usług „M.”, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. kwotę

15 009,14 zł tytułem zwrotu kaucji gwarancyjnej przewidzianej w łączącej strony

umowie o roboty budowlane, wraz z odsetkami.

Od wyroku Sądu Apelacyjnego pozwany wniósł kasację opartą na podstawie

naruszenia art. 3531

oraz 65 § 2 k.c.

W odpowiedzi na kasację powód wniósł o jej oddalenie.

W dniu 12 lutego 2001 r. do Sądu Najwyższego wpłynęło pismo pełnomocnika

pozwanego z informacją, że w stosunku do pozwanego Przedsiębiorstwa ogłoszona

została upadłość prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Bydgoszczy

z dnia 18 lutego 1999 r. Dochodzona przez powoda wierzytelność została uznana

przez sędziego-komisarza i wprowadzona na listę wierzytelności.

Postępowanie upadłościowe dotyczące pozwanego zostało umorzone

postanowieniem Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 20 stycznia 2001 r.

W związku z taką sytuacją Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 170 § 1 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 24

października 1934 r. – Prawo upadłościowe (jedn. tekst: Dz.U. z 1991 r. Nr 118 poz.

512 ze zm.) po ukończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego wyciąg z

ustalonej listy wierzytelności, zawierający oznaczenie wierzytelności oraz sumy na

jej poczet przez wierzyciela otrzymanej, jest tytułem egzekucyjnym przeciwko

upadłemu.

W rozpoznawanej sprawie zatem powód dysponuje tytułem egzekucyjnym

w stosunku do pozwanego Przedsiębiorstwa ze względu na uznanie przez

sędziego-komisarza i wpisanie dochodzonej wierzytelności na listę wierzytelności,

a następnie umorzenie postępowania upadłościowego. Merytoryczne

rozstrzygnięcie sprawy doprowadziłoby do tego, że powód dysponowałby dwoma

tytułami egzekucyjnymi przeciwko pozwanemu, dotyczącymi tej samej należności.

Z tego też względu niedopuszczalne byłoby wydanie orzeczenia, a taka sytuacja

nakłada na sąd obowiązek wydania postanowienia o umorzeniu postępowania (art.

355 § 1 k.p.c.).

Możliwość umorzenia postępowania przez Sąd Najwyższy przewiduje art.

39316

k.p.c. Zgodnie z tym przepisem Sąd Najwyższy uchyla wydane w sprawie

wyroki i umarza postępowanie (lub odrzuca pozew), jeżeli istnieje podstawa do

umorzenia postępowania (lub pozew podlegał odrzuceniu).

Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji; o kosztach

orzeczono zgodnie z art. 98 § 1 i 108 § 1 k.p.c.