II CKN 1323/00

Wyrok z dnia 12 kwietnia 2001 r., II CKN 1323/00

Wpis w rejestrze znaków towarowych o zmianie uprawnionego z

rejestracji i poprzedzające go czynności Urzędu Patentowego nie usuwają

wadliwości formy umowy o przeniesienie prawa z rejestracji znaku

towarowego (art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach

towarowych, Dz.U. Nr 5, poz. 17 ze zm. w związku z art. 73 § 2 k.c.), chyba że

sporządzone przez ten Urząd dokumenty pozwalają na stwierdzenie

dokonania czynności w rozumieniu art. 81 § 2 pkt 1 k.c.

Przewodniczący Sędzia SN Helena Ciepła

Sędzia SN Tadeusz Żyznowski (sprawozdawca), Sędzia SA Jan Kremer

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa Przemysłu

Spirytusowego „P.” w W. z udziałem interwenienta ubocznego Ministra Skarbu

Państwa przeciwko Ż. Zakładom Przemysłu Spirytusowego „P.” w Ż., „E.-A.”, spółce

z ograniczoną odpowiedzialnością w W. z udziałem interwenienta ubocznego „B.”

S.A. w B. o stwierdzenie nieważności umów, po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej w

dniu 12 kwietnia 2001 r. na rozprawie kasacji pozwanej „E.-A.”, spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością w W. i interwenienta ubocznego „B.” S.A. w B. od wyroku Sądu

Apelacyjnego w Łodzi z dnia 12 maja 2000 r.,

oddalił kasacje i zasądził solidarnie od pozwanej „E.-A.”, spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością oraz interwenienta ubocznego „B.”, Spółki Akcyjnej w B. na

rzecz powodowego Przedsiębiorstwa kwotę 2000 zł a na rzecz interwenienta

ubocznego Skarbu Państwa kwotę 1500 zł kosztów procesu za instancję kasacyjną.

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny oddalił apelacje pozwanej „E.-A.”

spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. oraz interwenienta ubocznego „B.”

Spółki Akcyjnej w B. we Francji. Z obszernych ustaleń – w całości zaprobowanych

przez Sąd drugiej instancji – do istotnych należą zawarcie dnia 27 maja 1994 r.

przez powodowe Przedsiębiorstwo Przemysłu Spirytusowego „P.” w W., pozwane

Ż. Zakłady Przemysłu Spirytusowego „P.” w Ż. i P.B.C. w M. (USA) trójstronnego

porozumienia, na 10 lat, dotyczącego eksportu wódki polskiej „Belvedere” na rynki

Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej, Meksyku i Kanady. Pozwane Zakłady

dostarczały produkt, tj. alkohol, z dwoma znakami towarowymi słowno-

przestrzennym (butelka) i słownym „Belvedere Vodka”, który powodowe

Przedsiębiorstwo jako eksporter miał sprzedawać, na zasadach wyłączności,

importerowi – P.B.C. Porozumienie to jest realizowane na rynku Stanów

Zjednoczonych.

Umową z dnia 14 czerwca 1996 r. Ż. Zakłady Przemysłu Spirytusowego

przeniosły prawo z rejestracji znaku towarowego słowno-przestrzennego na rzecz

pozwanej spółki „E.-A.”. Dnia 11 września 1996 r. Zakłady te przeniosły na rzecz

wymienionej spółki prawo z rejestracji znaku towarowego słownego. Obie umowy

zostały sporządzone z uchybieniem art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r.

o znakach towarowych (Dz.U. Nr 5, poz. 17 ze zm. – dalej "u.z.t.") w związku z art.

73 § 2 k.c., co spowodowało ich nieważność. Dokonując w dniu 14 czerwca 1996 r.

przeniesienia prawa z rejestracji znaku towarowego słowno-przestrzennego,

dyrektor pozwanych Zakładów „P.” złożył oświadczenie, że na rzecz tych Zakładów

nie są zarejestrowane jakiekolwiek podobne znaki towarowe. Oświadczenie to było

nieprawdziwe, w tym bowiem czasie wymienionym Zakładom „P.” przysługiwało

prawo do znaku towarowego słownego „Belvedere Vodka”. Znaki te były podobne i

zostały zarejestrowane dla towarów tego samego rodzaju (art. 16 ust. 2 u.z.t.). Była

to czynność mająca na celu obejście ustawy (art. 58 § 1 k.c.).

Umowa licencyjna zawarta dnia 11 września 1996 r. przez spółkę „E.-A.”

z Ż. Zakładami „P.” o używanie przez te Zakłady wymienionych znaków towarowych

nie została zarejestrowana w Urzędzie Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej i nie

wywołała żadnego skutku wobec osób trzecich (art. 17 ust. 3 u.z.t.). Uprawniona

z rejestracji obu – powyżej wskazanych – znaków towarowych spółka „E.-A.”

przeniosła dnia 26 lutego 1997 r. prawo na rzecz „B.” S.A. w B. (Francja).

Po dokonaniu wpisu w rejestrze nabywcy prawa do tych znaków „B.” S.A.

wygasła umowa licencyjna i w następstwie tego Ż. Zakłady Przemysłu

Spirytusowego „P.” utraciły prawo do używania znaków objętych rejestracją.

Sytuacja taka zagraża interesom majątkowym i niemajątkowym powodowego

Przedsiębiorstwa będącego jedynym eksporterem „Belvedere Vodka” na rynku

amerykańskim i uzasadnia przyjęcie, że spełnione zostały – w ocenie Sądów obu

instancji – przesłanki z art. 189 k.p.c.

Dalsze ustalenia dotyczyły kwestii zgody rady pracowniczej przedsiębiorstwa

państwowego (art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 25 września 1981 r. o samorządzie

załogi przedsiębiorstwa państwowego, Dz.U. Nr 24, poz. 123 ze zm.) oraz

dochowania przez spółkę „E.-A.” wymogom przewidzianym w art. 6 u.z.t.

Kasacja została złożona przez pozwaną spółkę „E.-A.” i interwenienta

ubocznego spółkę B. S.A. Skarżące zarzuciły nieważność postępowania (art. 393-11

i 379 pkt 4 k.p.c.) wywołaną udziałem w rozstrzyganiu sprawy sędziego, który

podlegał wyłączeniu z mocy prawa na podstawie art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c., albowiem

uprzednio orzekał on w innej sprawie, w której rozstrzygana była jedna z przesłanek

ważności spornych umów a mianowicie ich odpłatność, naruszenie przepisów

postępowania mających istotny wpływ na treść wyroku, a w szczególności art. 189,

art. 2 § 3, art. 316 § 1, art. 227 i 233 § 1, a także art. 228 k.p.c., oraz naruszenie

prawa materialnego polegające w szczególności na błędnej wykładni i błędnym

zastosowaniu następujących przepisów: art. 888 k.c. i art. 24 ust. 1 pkt 10 ustawy z

dnia 25 września 1981 r. o samorządzie załogi przedsiębiorstwa państwowego

(Dz.U. Nr 24, poz. 123), art. 81 § 1 i § 2 oraz art. 15 u.z.t., art. 4, 9 ust. 1 pkt 1 i art.

16 ust. 2 tej ustawy, art. 16 ust. 1 u.z.t. a nadto art. 55-1

k.c. w związku z art. 58 k.c.,

a także art. 6, art. 13 u.z.t. i art. 9 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o

wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. Nr 35, poz. 230)

w związku z art. 58 k.c.

Wskazując na powyższe, skarżące spółki wnosiły o zmianę zaskarżonego

wyroku i oddalenie powództwa, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy – po uwzględnieniu art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2000 r.

o zmianie ustawy kodeks postępowania cywilnego ... (Dz.U. Nr 48, poz. 554)

zważył, co następuje:

Na uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżące

przytoczyły, że sędzia sprawozdawca był wcześniej przewodniczącym składu w

Sądzie Apelacyjnym, orzekającego dnia 4 września 1998 r. w sprawie sygn. akt

I ACz (...) i I ACz (...). Przedmiotem rozstrzygnięcia w tej sprawie były zażalenia

wniesione przez Ż. Zakłady Przemysłu Spirytusowego „P.” wniesione na

postanowienia Sądu pierwszej instancji z dnia 4 i 13 sierpnia 1998 r.

zabezpieczające roszczenia dochodzone w sprawie sygn. akt X GC (...). Zgodnie z

art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c., sędzia jest wyłączony z mocy ustawy w sprawach o ważność

aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego.

Powyższe sformułowanie odnosi się do aktów natury zarówno cywilnoprawnej (np.

akty notarialne, akty stanu cywilnego, umowy handlowe), jak i

administracyjnoprawnej, stanowiących podstawę stosunku prawnego, którego

dotyczy spór. Znajdzie on zastosowanie wówczas, gdy bezpośrednim żądaniem w

sprawie jest ustalenie ważności (nieważności) aktu prawnego sporządzonego przez

sędziego lub przez niego rozpoznanego. Orzekając w takiej sprawie, sędzia byłby w

pewnym stopniu sędzią we własnej sprawie, gdyż sam oceniałby sposób

wypełnienia przez siebie obowiązków. Treść postanowienia Sądu Apelacyjnego z

dnia 13 sierpnia 1998 r. sygn. akt I ACz (...) i I ACz (...) wyklucza istnienie tej

przesłanki wyłączenia sędziego. (...)

Pozostałe zarzuty i przytoczone na ich uzasadnienie przepisy postępowania,

mające wypełniać podstawę kasacji przewidzianą w art. 393-1

pkt 2 k.p.c.,

wymagają – przy ich ocenie – uwzględnienia treści przytoczonego przepisu

stwierdzającego, że poza wskazaniem naruszenia przepisów postępowania,

wymagane jest wykazanie możliwości wpływu zarzucanego uchybienia na wynik

sprawy. Musi to być wpływ istotny, czyli aby następstwa ustalonych wadliwości były

tego rodzaju (bądź skali), że kształtowały lub współkształtowały treść zaskarżonego

orzeczenia (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 1997 r., I CKN

57/96, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 82). Należy też przypomnieć, że kasacja

przysługuje od orzeczenia sądu drugiej instancji i nie może opierać się na zarzutach

dotyczących uchybień sądu pierwszej instancji, te bowiem podlegają kontroli

instancyjnej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 1997 r., I CKN 97/96,

OSNC 1997, nr 6-7, poz. 87).

O kierunku i zakresie prowadzonego postępowania dowodowego, a także, czy

będące przedmiotem dowodu fakty mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia

sprawy, rozstrzygają przepisy prawa materialnego. Jeżeli wadliwość czynności

prawnej jest tego rodzaju, że podstawą zastosowania sankcji w postaci nieważności

mogą być różne przepisy, to na sądzie orzekającym nie ciąży obowiązek

wyczerpania i przytoczenia w wydanym orzeczeniu wszystkich – mogących

wchodzić w rachubę – przyczyn i podstaw prawnych nieważności. Może swoje

rozstrzygnięcie oprzeć na jednej z nich.

Obszerne ustalenia i wielowątkowe wywody Sądów obu instancji uzasadniają

nawiązanie do omówionej – w pierwszej kolejności – podstawy uwzględnienia

powództwa wywiedzionej z art. 15 i 16 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach

towarowych. Artykuł 15 ust. 1 tej ustawy stanowi, że prawo z rejestracji znaku

towarowego jest zbywalne. Jako prawo majątkowe może być przedmiotem

czynności prawnych, których skutkiem jest przeniesienie podmiotowego prawa do

znaku towarowego na osobę trzecią. Możliwe jest także obciążenie tego prawa na

rzecz osoby trzeciej.

Dla przeniesienia prawa z rejestracji znaku towarowego ustawa wymaga

pisemnej formy umowy z datą pewną. Bezsporny jest brak urzędowego

poświadczenia daty na obu umowach i nie ulega wątpliwości, że skutkiem braku

daty pewnej na kwestionowanych umowach jest nieważność dokonanych czynności

(art. 73 § 2 k.c.). Urzędowe poświadczenie daty naniesione na dokumencie ma na

celu stwierdzenie daty nie budzącej wątpliwości, w której czynność prawna została

dokonana. Przymiot daty pewnej może być uzyskany w dokonanej czynności przez

później zaistniałe zdarzenia przewidziane w art. 81 k.c., do którego postanowień

odwołują się skarżące w kasacji. Zgodnie z art. 81 § 2 pkt 1 k.c., czynności prawna

uzyskuje z mocy ustawy walor daty pewnej w razie stwierdzenia dokonania

czynności w jakimkolwiek dokumencie urzędowym – od daty tego dokumentu

urzędowego.

Bezsporny jest, że obie umowy mające stanowić podstawę wpisu zmiany

uprawnionego z rejestracji nie zostały opatrzone adnotacją (prezentatą) Urzędu

Patentowego. Prezentatą tego Urzędu opatrzony został wniosek o wpisanie do

rejestru zmiany podmiotu uprawnionego. Wniosek ten nie jest dokumentem

urzędowym wymaganym przez powołany w kasacji przepis art. 81 § 2 pkt 1 k.c.,

nie istniały zatem – wbrew twierdzeniom i zarzutom skarżących – podstawy do

przyjęcia, że spełnione zostało ustawowe wymaganie w postaci stwierdzenia

dokonania czynności w dokumencie urzędowym. Urząd Patentowy nie uczynił także

jakiejkolwiek wzmianki na dokumentach obejmujących czynność przeniesienia

prawa z rejestracji obu znaków towarowych (art. 81 § 2 pkt 2 k.c.).

Z powołaniem się na wymieniony przepis skarżące dowodzą, że fakt

dokonania kwestionowanych czynności i ich następstw (przeniesienie praw) został

stwierdzony w dokumentach urzędowych – postanowieniach i wpisach do rejestru

znaków towarowych Urzędu Patentowego. Od daty sporządzenia tych dokumentów

sporne czynności mają – w ocenie skarżących – datę pewną. Zarzut ten i jego

motywacja zostały sformułowane w oderwaniu od treści przepisu art. 81 § 2 pkt 2

k.c. i treści wydanych przez Urząd Patentowy postanowień o wpisie w rejestrze oraz

skutków, jakie w obowiązującym stanie prawnym wynikają z dokonania wpisów do

rejestru. (...) W uzasadnieniu wyroku z dnia 21 lipca 1994 r., I PRN 46/94

(OSNAPUS 1995, nr 3, poz. 40) Sąd Najwyższy stwierdził, że zbycie prawa z

rejestracji znaku towarowego powoduje potrzebę podjęcia odpowiedniego

postępowania przed Urzędem Patentowym, które kończy się postanowieniem

ustalającym stan rzeczy istotny z punktu widzenia zarejestrowanego prawa.

Rejestracja jest elementem definiującym prawo do znaku towarowego i nie

przesądza o ważności czynności prawnej oraz nie eliminuje wadliwości związanych

z przeniesieniem prawa.

Postanowienie wydane na podstawie § 30 ust. 1 zarządzenia Prezesa Urzędu

Patentowego RP z dnia 9 września 1992 r. w sprawie ochrony znaków towarowych

(M.P. Nr 31, poz. 217) w związku z art. 54 ust. 4 u.z.t. zawierały rozstrzygnięcia o

wykreśleniu w rejestrze zbywcy i wpisaniu nabywcy, a ponadto pouczenie o

środkach odwoławczych. W każdym z tych aktów, w formie imperatywnej, wyrażone

zostało jedynie rozstrzygnięcie o wpisie w rejestrze. Urząd Patentowy nie dokonał

czynności wymienionych w art. 81 § 2 pkt 2 k.c. na dokumencie obejmującym

sporną czynność ani też nie odniósł się w żaden sposób do tego dokumentu.

Ustawa zaś, stanowiąc o konieczności umieszczenia na dokumencie obejmującym

czynność, jakiejkolwiek wzmianki przez organ wskazany w art. 81 § 2 pkt 2 k.c.,

przesądza o formie łączności wzmianki i dokumentu. Traktowanie zatem tego aktu

decyzyjnego jako źródła czynności, które z jego treści nie wynikają, jak to czynią to

skarżące, stawiając zarzut naruszenia art. 81 § 2 pkt 2 k.c., nie znajduje

uzasadnienia, zarówno faktycznego, jak i prawnego.

Również poświadczenie w toku niniejszego postępowania przez notariusza

zgodności odpisów umów z okazanym dokumentem nie zostało dokonane na

dokumencie mającym uzasadniać wpisanie zmiany w rejestrze i pozostaje bez

znaczenia dla oceny prawnej wyrażanej przez Sądy orzekające na podstawie art.

15 ust. 2 u.z.t. i art. 81 k.c. Z powyższego wynika, że niezachowana została

wymagana przez ustawę szczególna forma czynności prawnej, co powoduje jej

nieważność (art. 73 § 2 zdanie pierwsze k.c.). (...)

Prawo z rejestracji znaku towarowego może być przeniesione na inną osobę

tylko wraz z przedsiębiorstwem, na którego rzecz znak ten został zarejestrowany,

albo wraz ze zorganizowaną częścią tego przedsiębiorstwa. Przeniesienie tego

prawa bez przeniesienia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części może

nastąpić tylko wtedy, gdy nie występuje możliwość wprowadzenia odbiorców w błąd

co do pochodzenia towarów (art. 16 ust. 1 u.z.t.). Twierdzenia skarżących, że prawa

z rejestracji omawianych znaków towarowych zostały przeniesione wraz z częścią

przedsiębiorstwa, upadają w wyniku konfrontacji z treścią umów. Bezsporne jest, że

umowa o przeniesienie prawa z rejestracji znaku towarowego zawiera

oświadczenie, że na rzecz zbywcy Ż. Zakładów Przemysłu Spirytusowego nie są

zarejestrowane w Polsce podobne znaki towarowe tego samego rodzaju. W myśl

zaś powołanego art. 16 ust. 2 ustawy, przeniesienie prawa z rejestracji znaku

towarowego bez przeniesienia przedsiębiorstwa lub jego części nie może nastąpić,

jeżeli na rzecz zbywcy są zarejestrowane inne podobne znaki towarowe dla

towarów tego samego rodzaju.

U podstaw zarzutu kasacji dotyczącego omawianego art. 16 ustawy legła teza

o braku podobieństwa obydwu znaków towarowych. Podejmując to zagadnienie,

obszernie naświetlone w kasacji, na wstępie zauważyć należy, że ogólna formuła

użyta w art. 16 ust. 2 u.z.t. – z woli ustawodawcy – pozostawia znaczną swobodę

sądowi orzekającemu, który swoją ocenę wyraża w okolicznościach konkretnej

sprawy. Można stwierdzić, że użyte kryterium jest trudne do oceny i wymierzenia, w

związku z czym zawsze istnieje możliwość zgłoszenia przeciwnej do przedstawionej

przez sąd orzekający argumentacji w tym przedmiocie. Jednakże skuteczność takiej

argumentacji uzależniona jest od wykazania, że pominięte zostały lub w

niedostatecznym stopniu uwzględnione zasadnicze (przewodnie) elementy obu

znaków towarowych (przy tożsamości towaru do oznaczenia, którego są używane w

znaczeniu określonym w art. 13 u.z.t.). Skarżące nie wykazały, aby sądy pominęły

istotne dane, których uwzględnienie mogłoby prowadzić do zapatrywania

odmiennego od wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Taki zakres

badania i ustalania skłania do wyrażenia – w obowiązującym stanie prawnym –

poglądu, że ustawodawca, powierzając sądowi orzekającemu uprawnienie do

samodzielnego rozstrzygania i wyrażania oceny o podobieństwie, nie wyłączył jego

zdolności do postrzegania i wyrażania swego wrażenia, wynikającego z

porównywania wskazanych elementów ocenianych znaków oraz przedstawienia

wniosków stąd wynikających. Wnioski te nie zostały w kasacji podważone, co

przesądza o prawidłowości zastosowania prawa materialnego (art. 58 § 1 w

związku z art. 16 ust. 2 u.z.t.).

Asumpt do wysunięcia w kasacji zarzutu naruszenia art. 2 § 3 k.p.c. dało

stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu orzeczenia Sądu Apelacyjnego, jakoby art. 6

ustawy o znakach towarowych dotyczył także nabycia praw z rejestracji

wynikających z czynności prawnej. Poglądu tego nie można podzielić. Wymieniony

przepis rozstrzyga o przesłankach uwzględnianych przy ubieganiu się o rejestrację.

Nieużywanie przez uprawnionego z rejestracji znaku towarowego powoduje

wygaśnięcie prawa z rejestracji znaku towarowego (art. 25 pkt 3 u.z.t.).

Kompetencje do badania wszelkich przeszkód rejestracji znaku towarowego

zachował – w aktualnym stanie prawnym – Urząd Patentowy (art. 53 i 43 ust. 1 i 2).

Przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych nie regulują

treści umowy o przeniesienie prawa z rejestracji znaku towarowego. Nie określają

postanowień warunkujących skuteczność takiej umowy, a nie ulega wątpliwości, że

w kwestiach nie uregulowanych w ustawie stosuje się wprost przepisy kodeksu

cywilnego.

Rozstrzygnięcie sporu ogniskującego się na kwestii, czy umowa o

przeniesienie praw z rejestracji zawiera niezbędne wymagania, które zapewniają

osiągnięcie przez nabywcę praw z rejestracji zamierzonego skutku, należy do drogi

sądowej. Omawiany przepis, w związku z art. 9 ustawy z dnia 26 października

1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. Nr 35,

poz. 230), posłużył Sądowi drugiej instancji jako kolejna podstawa do oddalenia

apelacji. Sąd pierwszej instancji, którego ustalenia i ocena prawna o zasadności

powództwa zostały w całości aprobowane przez instancję odwoławczą, w ogóle nie

zajmował się uprawnieniami pozwanej spółki E.-A. do prowadzenia działalności

gospodarczej. Skarżące, stawiając zarzut wkroczenia w kompetencje Urzędu

Patentowego, posłużyły się przepisem art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t., traktującym o

przeszkodach rejestracji znaku, dla wykazania wadliwości zapatrywania w kwestii

dotyczącej przenoszenia prawa (z uzyskanej uprzednio) rejestracji do znaku

towarowego. Uregulowanie zbywalności prawa z rejestracji znaku towarowego

zawarte w ustawie o znakach towarowych nie daje podstaw do odwoływania się do

przepisów tej ustawy rozstrzygających o przeszkodach do rejestracji znaku

towarowego. Aprobata prawidłowo ocenionych przez Sąd drugiej instancji skutków

uchybień art. 15 ust. 2 i 16 u.z.t. czyni zbędnym rozważanie, czy świadczenia stron

w spornych umowach były obiektywnie ekwiwalentne oraz czy i w jakim stopniu

dotknięte są wadliwościami w świetle postanowień art. 24 ust. 1, pkt 10 ustawy z

dnia 25 września 1981 r. o samorządzie załogi przedsiębiorstwa państwowego

(Dz.U. Nr 24, poz. 123 ze zm.).

Warunki powództwa o ustalenie zostały szeroko, z wykorzystaniem dorobku

piśmiennictwa i orzecznictwa, naświetlone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku,

uwzględniającego ustalenia faktyczne dokonane w tej sprawie. Dla odparcia zarzutu

kasacji o naruszeniu art. 189 k.p.c. (zaliczonego do przepisów postępowania)

wystarczy przytoczyć, że uwzględnienie powództwa – na tej podstawie–

poprzedzone zostało ustaleniem interesu prawnego. Przez zgłoszone żądania

strona powodowa zmierza do uzyskania ochrony istniejącego stanu prawnego

wobec realnie grożącego mu naruszenia.

Kasacja nie zawiera argumentów podważających uzasadnione dążenia

powodowego Przedsiębiorstwa do uzyskania określonej korzyści w sferze jego

sytuacji prawnej i ochrony ukształtowanych stosunków natury gospodarczej, nie

można bowiem zasadnie negować korzyści polegającej na stworzeniu stanu

pewności i osiągnięcia stabilności prawnej. Istnienie interesu prawnego jako

przesłanki merytorycznej powództwa jest rozstrzygające w dacie wyrokowania (art.

316 k.p.c.).

Z powyższego wynika, że kasacja jako pozbawiona usprawiedliwionych

podstaw podlega oddaleniu (art. 393-12

k.p.c.).