SNO 27/03

WYROK Z DNIA 25 CZERWCA 2003 R.

SNO 27/03

Przewodniczący: sędzia SN Józef Szewczyk.

Sędziowie SN: Andrzej Wróbel, Kazimierz Zawada (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w Warszawie z udziałem Zastępcy

Rzecznika Dyscyplinarnego sędziego Sądu Okręgowego oraz protokolanta po

rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2003 r. sprawy sędziego Sądu Rejonowego w

związku z odwołaniem obwinionego od wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu

Dyscyplinarnego z dnia 10 stycznia 2003 r., sygn. akt (...)

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i p r z e k a z a ł sprawę Sądowi Apelacyjnemu

– Sądowi Dyscyplinarnemu do ponownego rozpoznania.

U z a s a d n i e n i e

Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny w wyrokiem z dnia 10 stycznia 2003

r. uznał sędziego Sądu Rejonowego, obwinionego o to, że w okresie od dnia 26

czerwca 2000 r. do dnia 13 lipca 2001 r. oraz od września 2001 r. do marca

2002 r. rażąco uchybił sprawności postępowania sądowego przez

niedotrzymanie terminu przewidzianego w art. 423 § 1 k.p.k. w sprawach o

sygn. akt: II K 1034/98/N, II K 509/99/N, VI Kws 73/01/N, VI Kws 23/01/N, VI

Kws 85/01/N, VI Kws 74/01/N, VI Kws 27/01/N, VI Kws 48/01/N, VI Kws

113/01/N, VI Kws 105/01/N, VI Kws 106/01/N, VI Kws 110/01/N, VI Kws

114/01/N, VI K 21/01/N, VI K 16/00/N, VI K 22/00/N, VI K 37/01/N, VI K

45/01/N, VI K 9/01/N, VI K 29/01/N, VI K 51/01/N, VI Kws 133/01/N, VI W

29/01/N, VI W 73/01/N, VI W 48/01/N, VI W 174/01/ N, VI W 182/01/N, VI W

2

160/01/N, VI W 470/01/N, VI W 319/01/N, VI W 516/01/N, VI W 290/01/N,

VI W 633/01/N, VI K 117/01/N, VI K 116/01/N, VI K 6/01/N, tj. o

przewinienie służbowe z art. 107 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych, za

winnego popełnienia zarzucanego mu przewinienia i wymierzył mu za to na

podstawie art. 109 § 1 pkt 2 Prawa o ustroju sądów powszechnych karę nagany.

Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny w uzasadnieniu swego wyroku

wskazał w szczególności, że z wyjaśnień sędziego Sądu Rejonowego wynika, iż

jest on w pełni świadomy stanu swego zdrowia (choroby oczu utrudniającej

posługiwanie się komputerem), a mimo to nie podjął jakichkolwiek starań

zmierzających do zwolnienia go z obowiązków służbowych sędziego: nie

ubiegał się o stosowny urlop (art. 93 § 1 u.s.p.), ani o orzeczenie lekarza

orzecznika stwierdzające utratę sił do pracy, jak też nie podjął przewidzianych

prawem działań wskazanych w orzeczeniu Sądu Okręgowego odrzucającym

jego odwołanie od orzeczenia lekarza orzecznika w przedmiocie stwierdzenia

choroby. Łącząc te fakty z niezłożeniem przez obwinionego wniosków o

przedłużenie terminów do sporządzenia uzasadnień i niewłaściwym

organizowaniem przez niego swej pracy, w szczególności z niestosowaniem

tradycyjnych środków pracy, należy uznać zdaniem Sądu Apelacyjnego, że

„strona podmiotowa odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziego nie budzi

wątpliwości”. Konsekwencje zaniechań w zakresie ochrony własnych interesów

obciążają wyłącznie obwinionego. Schorzenia, na które cierpi, same przez się

nie zwalniają go od wypełniania obowiązków ustawowych, dopóki pozostaje w

służbie.

W apelacji obwiniony wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu – Sądowi Dyscyplinarnemu do

ponownego rozpoznania. Nie zakwestionował ustalonej przez Sąd strony

przedmiotowej przewinienia, zarzucił natomiast Sądowi, że nie wyjaśnił on, w

jakim stopniu na popełnione przez niego przewinienie miały wpływ zawinione

przez niego czynniki subiektywne; nie zgodził się także z wymiarem kary. W

3

uzasadnieniu apelacji podniósł w szczególności, że Sąd pierwszej instancji

oddalił jego wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłych, okulisty i

specjalisty medycyny pracy, dla wyjaśnienia„ w jakim stopniu stan jego zdrowia

utrudnia mu, albo może wręcz uniemożliwia sprostanie obowiązkom”.

Oddalając ten wniosek, Sąd uznał za udowodnione, iż obwiniony ma poważną

wadę wzroku, lecz faktowi temu odmówił znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

W ocenie obwinionego Sąd uchylił się w ten sposób od ustalenia stopnia jego

winy. Zdaniem obwinionego ustalenie Sądu, że obwiniony zabiegał tylko o

stwierdzenie przez lekarza orzecznika faktu swej choroby, a nie utraty sił, jest

niezgodne z rzeczywistością. Zawarty bowiem w piśmie skierowanym do

Prezesa Sądu Okręgowego w dniu 28 września 2001 r. zwrot „wnoszę o

skierowanie mnie na badania przez lekarza orzecznika ZUS celem ustalenia w

jakim stopniu stan mego zdrowia utrudnia mi pełnienie obowiązków” miał na

względzie zarówno badania zmierzające do ustalenia choroby, jak i utraty sił w

rozumieniu art. 70 § 1 u.s.p. Obwiniony zaznaczył także, że od orzeczenia

lekarza orzecznika nie odwołał się bezpośrednio do głównego lekarza

orzecznika, ponieważ uważał pogląd Sądu Okręgowego w tym względzie za

błędny, poza tym jego odwołanie skierowane do głównego lekarza orzecznika i

tak pozostałoby bez biegu, ponieważ całość akt obwinionego została przesłana

przez ZUS do Sądu Okręgowego.

Na rozprawie w dniu 25 czerwca 2003 r. Sąd Najwyższy – Sąd

Dyscyplinarny postanowił na wniosek obwinionego zaliczyć w poczet materiału

dowodowego orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 28 maja 2003 r. stwierdzające, że obwiniony jest „trwale niezdolny do

pełnienia obowiązków sędziego z powodu choroby lub utraty sił”.

Obwiniony powołując się na wymienione orzeczenie wniósł o

uniewinnienie, natomiast Zastępca Rzecznika wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub o uniewinnienie

obwinionego.

4

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Dla rozstrzygnięcia sprawy doniosłe znaczenie ma ustalenie, czy trwała

niezdolność obwinionego do pełnienia obowiązków sędziego stwierdzona

orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z dnia 28 maja 2003 r. istniała już w

okresie objętym opisem czynu zarzucanego obwinionemu. Orzeczenie to nie

zawiera jednak danych w tym względzie. Nie określa też jednoznacznie, czy

przyczyną trwałej niezdolności obwinionego do pełnienia obowiązków sędziego

jest choroba, czy też utrata sił. Potrzeba wyjaśnienia wspomnianych

okoliczności, doniosłych dla rozstrzygnięcia sprawy, nakazywała uchylenie

zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania (art. 438

k.p.k. w związku z art. 128 Prawa o ustroju sądów powszechnych).