I PK 403/02

Wyrok z dnia 2 września 2003 r.

I PK 403/02

1. Przepis art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i te-

lewizji (jednolity tekst: Dz.U. z 2001 r. Nr 101, poz. 1114 ze zm.) nie jest przepi-

sem odrębnym w rozumieniu art. 68 § 1 k.p.

2. Na zasadach określonych w art. 1671

k.p. w okresie wypowiedzenia

pracownik jest obowiązany wykorzystać zarówno bieżący, jak i zaległy urlop

wypoczynkowy.

3. Udzielenie na podstawie art. 168 k.p. urlopu wypoczynkowego za po-

przednie lata w pierwszym kwartale następnego roku nie wymaga zgody pra-

cownika także wówczas, gdy w tym samym czasie biegnie okres

wypowiedzenia umowy o pracę.

Przewodniczący SSN Teresa Flemming-Kulesza, Sędziowie SN: Krystyna

Bednarczyk (sprawozdawca), Józef Iwulski.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2003 r.

sprawy z powództwa Andrzeja B. przeciwko Polskiemu Radiu - Rozgłośni Regional-

nej „R.Ł.” Spółce Akcyjnej w Ł. o ekwiwalent za urlop wypoczynkowy, na skutek ka-

sacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w Łodzi z dnia 11 marca 2002 r. [...]

1. o d d a l i ł kasację,

2. zasądził od powoda Andrzeja B. na rzecz pozwanego Polskiego Radia -

Rozgłośni Regionalnej „R.Ł.” - Spółki Akcyjnej w Ł. 1.800 zł (jeden tysiąc osiemset)

tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

U z a s a d n i e n i e

Powód Andrzej B. wnosił o zasądzenie od pozwanego Polskiego Radia - Roz-

głośni Regionalnej „R.Ł.” SA w Ł. kwoty 13.137 zł tytułem ekwiwalentu za urlop wy-

poczynkowy.

2

Pozwany wniósł o oddalenie powództwa.

Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2001 r. [...] Sąd Rejonowy-Sąd Pracy dla Łodzi

Śródmieścia w Łodzi oddalił powództwo. Sąd ustalił, że uchwałą z dnia 31 paździer-

nika 2000 r. rada nadzorcza pozwanej Spółki odwołała powoda za stanowiska preze-

sa zarządu z dniem 1 listopada 2000 r. Odwołanie nastąpiło z jednoczesnym wypo-

wiedzeniem umowy o pracę, którego okres upływał 28 lutego 2001 r. Pismem z dnia

2 listopada 2000 r. zobowiązano powoda do wykorzystania zaległego urlopu wypo-

czynkowego za 1999 i 2000 r. oraz zwolniono go z obowiązku świadczenia pracy w

pozostałym okresie wypowiedzenia. Pismem z dnia 15 listopada 2000 r. zarząd

strony pozwanej wezwał powoda do stawienia się do pracy z dniem 21 listopada

2000 r., uzasadniając wezwanie tym, że obecność powoda jest niezbędna ze

względu na trwający spór zbiorowy, jednakże powód odmówił świadczenia pracy.

Pismem z dnia 22 stycznia 2001 r. prezes zarządu udzielił powodowi urlopu wypo-

czynkowego w wymiarze 11 dni roboczych za 1999 r. w okresie od 25 stycznia 2001

r. do 8 lutego 2001 r. oraz w wymiarze 15 dni roboczych za 2000 r. w okresie od 9

lutego 2001 r. do 28 lutego 2001 r. W odpowiedzi na to pismo powód stwierdził, że

brak jest podstawy prawnej do udzielenia mu urlopu we wskazanych terminach. W

okresie wypowiedzenia powód podjął pracę na podstawie umowy zlecenia w jednej z

[...] gazet. Oceniając stan faktyczny Sąd uznał, że powód wykorzystał urlop wypo-

czynkowy udzielony mu zgodnie z art. 168 k.p. Mimo braku zgody na wykorzystanie

urlopu powód nie wykazał gotowości do pracy w okresie wypowiedzenia, lecz wręcz

odmówił wykonania polecenia świadczenia pracy. Powód nie może więc skutecznie

żądać ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy. Na uzasadnienie tego poglądu Sąd po-

wołał wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 1991 r., I PR 407/90.

W apelacji od tego wyroku powód zarzucił, że nawiązanie stosunku pracy na-

stąpiło na podstawie powołania, zatem zgodnie z art. 71 k.p. powód nie miał obo-

wiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia. Nie miał też obowiązku wyko-

rzystywania urlopu wypoczynkowego, który został udzielony bez jego zgody.

Wyrokiem z dnia 11 marca 2002 r. [...] Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpie-

czeń Społecznych w Łodzi oddalił apelację. Sąd Okręgowy ustalił, że strony łączył

umowny stosunek pracy, a nie stosunek pracy z powołania, co wynika z umowy o

pracę zawartej 10 września 1998 r. Odwołanie z funkcji prezesa zarządu nie było

odwołaniem w rozumieniu art. 70 § 1 k.p., gdyż są to dwa różne stosunki prawne:

stosunek członkostwa w zarządzie wynikający z powołania przez radę nadzorczą do

3

pełnienia funkcji prezesa zarządu i stosunek pracy wynikający z umowy o pracę. Za-

trudnienie powoda w pozwanej Spółce na podstawie umowy o pracę pozostaje w

zgodzie z treścią postanowień zarówno statutu pozwanej Spółki, jak i regulaminu

rady nadzorczej, z których wynika, że podstawą stosunku pracy osób wchodzących

w skład zarządu jest umowa o pracę. Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu

pierwszej instancji, iż decydujące znaczenie dla oceny zasadności roszczenia powo-

da jest ustalenie, czy powód pozostawał w okresie wypowiedzenia w gotowości do

świadczenia pracy. Z prawidłowych ustaleń tego Sądu wynika, że powód nie wykazał

takiej gotowości.

Wyrok ten zaskarżył kasacją powód i opierając ją na obu podstawach wymie-

nionych w art. 3931

k.p.c. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie po-

wództwa w całości, ewentualnie o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Są-

dowi Okręgowemu w Łodzi do ponownego rozpoznania. Jako naruszenie prawa

materialnego wskazał błędną wykładnię art. 68 § 1 k.p. w związku z art. 27 ustawy z

dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. z 1993 r. Nr 7, poz. 34 ze zm.) i

art. 171 § 1 k.p., a także błędną wykładnię przepisów art. 56 i 65 k.c. w związku z art.

300 k.p. Jako naruszone przepisy postępowania zostały wskazane art. 233 § 1 w

związku z art. 382 k.p.c. W uzasadnieniu kasacji podniósł, że stosunek pracy został z

nim nawiązany na podstawie powołania w trybie art. 68 § 1 k.p., który stanowi, że

stosunek pracy nawiązuje się na podstawie powołania w przypadkach określonych w

odrębnych przepisach. Odrębnym przepisem jest art. 27 ust. 2 ustawy o radiofonii i

telewizji, który określa tryb powoływania i odwoływania członków zarządu. Fakt ist-

nienia odmiennych uregulowań w statucie spółki oraz regulaminie rady nadzorczej

nie ma wpływu na rodzaj istniejącego stosunku pracy pomiędzy stronami. Zawarcie

przez strony umowy regulującej warunki świadczenia pracy nie przesądza o charak-

terze stosunku pracy. Nie ma bowiem przeszkód, aby strony stosunku pracy z po-

wołania uregulowały swoje wzajemne stosunki w umowie. Można zatem przyjąć, że

ocena źródła powstania stosunku pracy będzie zależała od treści składanych przez

strony oświadczeń woli, ocenianych na tle całokształtu okoliczności faktycznych, a w

szczególności rzeczywistej woli stron, ich zamiarów oraz celów czynności prawnych.

Zdaniem skarżącego, przez cały czas trwania stosunku pracy strony miały świado-

mość, iż podlega on przepisom o stosunku pracy z powołania. Przemawia za tym

fakt odwołania powoda ze stanowiska z jednoczesnym wypowiedzeniem stosunku

pracy, pisemne zwolnienie z obowiązku świadczenia pracy, zmiana decyzji w przed-

4

miocie obowiązku świadczenia pracy oraz przekonanie powoda o braku obowiązku

świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia. Powyższe okoliczności przemawiają za

przyjęciem stanowiska, iż zgodnym zamiarem stron było nawiązanie stosunku pracy

na podstawie powołania, nie zaś na podstawie umowy o pracę. Przepisy regulujące

stosunek pracy z powołania (art. 70 § 2 i art. 71 k.p.) nie nakładają na pracownika

obowiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia. Niezależnie od tego, że

powód był przekonany, że nie ma obowiązku świadczenia pracy, był on gotowy pracę

podjąć. Nie wyraził przy tym zgody na korzystanie z urlopu wypoczynkowego w okre-

sie wypowiedzenia. Jeżeli pracownik został zwolniony z obowiązku świadczenia

pracy, to nie ma możliwości wykorzystania przysługującego mu urlopu wypoczynko-

wego. Wykorzystanie urlopu byłoby możliwe tylko wówczas, gdyby w tym okresie

świadczył pracę. Zobowiązanie pracownika do wykorzystania urlopu za dany rok w

okresie wypowiedzenia byłoby możliwe tylko wówczas, gdyby w planie urlopów urlop

ten był przewidziany na termin pokrywający się z okresem wypowiedzenia. W

związku z tym zaskarżony wyrok narusza przepis art. 171 § 1 k.p. Naruszenie art.

233 § 1 k.p.c. polega na tym, że nie uwzględniono faktu, iż oświadczenie woli o

zwolnieniu powoda z obowiązku wykonywania pracy złożone w tym samym piśmie

co wypowiedzenie umowy o pracę było wiążące. Po odwołaniu ze stanowiska preze-

sa powodowi nie zaproponowano innego stanowiska. Nie jest zatem słuszne stwier-

dzenie, że powód odmówił świadczenia pracy. Powód nie świadczył pracy z przyczyn

leżących po stronie pracodawcy, skoro pracodawca nie zaoferował mu stanowiska

pracy. Gotowości do pracy nie wyklucza fakt zawarcia umowy zlecenia z innym pod-

miotem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 39311

§ 1 k.p.c. Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach

podstaw kasacyjnych. Oznacza to, że postępowanie kasacyjne ogranicza się do

zbadania prawidłowości wykładni i zastosowania przepisów prawa, które zostały

wskazane w kasacji jako naruszone. Jako jeden z przepisów naruszonych przez

błędną wykładnię powód wskazał w kasacji art. 171 § 1 k.p., będący podstawą

prawną jego żądania. Stanowi on, że w razie niewykorzystania przysługującego

urlopu w całości lub części z powodu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy

albo powołania do służby wojskowej przysługuje ekwiwalent pieniężny. Prawo do

5

ekwiwalentu pieniężnego powstaje wówczas, gdy pracownik do daty ustania stosun-

ku pracy nie wykorzysta urlopu wypoczynkowego. Nie można mówić o błędnej wy-

kładni przepisu w odniesieniu do stanu faktycznego, w którym pracownik wykorzystał

w całości urlop wypoczynkowy przed rozwiązaniem stosunku pracy. Można jedynie

powoływać się na błędy w ustaleniach faktycznych spowodowane uchybieniami pro-

ceduralnymi, w wyniku których nie zastosowano tego przepisu, chociaż przy prawi-

dłowych ustaleniach powinien on mieć zastosowanie. Powód nie kwestionuje faktu,

że pracodawca udzielił mu urlopu wypoczynkowego i przyznaje, że w okresie tym nie

świadczył pracy. Błędy w ustaleniach faktycznych spowodowane naruszeniem art.

233 § 1 i 382 k.p.c. polegają zdaniem powoda na nieuwzględnieniu jego gotowości

do pracy w okresie wypowiedzenia. Pomijając fakt, czy zachowanie powoda można

było ocenić jako gotowość do pracy, należy stwierdzić, że wykazywanie gotowości do

pracy w okresie prawidłowo udzielonego urlopu wypoczynkowego jest pozbawione

sensu. Istotą urlopu wypoczynkowego jest realizacja prawa pracownika do wypo-

czynku w przeznaczonym na to czasie zwolnienia od pracy. W czasie urlopu wypo-

czynkowego pracownik nie powinien pozostawać w gotowości do pracy, a pracodaw-

ca nie może od niego tego wymagać. Powoływanie się na gotowość do pracy w

okresie wypowiedzenia miałoby sens wówczas, gdyby oświadczenie pracodawcy o

udzieleniu urlopu wypoczynkowego bez uzyskania zgody pracownika było bezsku-

teczne jako sprzeczne z przepisami prawa. Powód powinien zatem wskazać naru-

szenie przez pracodawcę przepisów, które przy wyrokowaniu nie zostało uwzględ-

nione. Z pewnością nie jest to przepis art. 171 k.p., który nie zawiera zakazu udziela-

nia urlopu wypoczynkowego w okresie wypowiedzenia.

Na uzasadnienie faktu, że w okresie wypowiedzenia powód nie mógł wykorzy-

stywać urlopu wypoczynkowego, wnoszący kasację powołuje się na nawiązanie sto-

sunku pracy na podstawie art. 68 § 1 k.p. i wynikający z art. 70 § 2 i 71 k.p. brak

obowiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia, jeżeli pracownik nie wyrazi

zgody na świadczenie pracy. W tej kwestii prawidłowe jest stanowisko Sądu Okrę-

gowego, że strony łączył umowny stosunek pracy a nie stosunek pracy z powołania.

Przepis art. 68 § 1 k.p. stanowi, że stosunek pracy nawiązuje się na podstawie po-

wołania w przypadkach określonych w odrębnych przepisach albo w przepisach wy-

danych na podstawie art. 298. Stosunek pracy z powołania może być zatem nawią-

zany tylko wówczas, gdy dopuszcza to odrębny przepis. Jeżeli nie ma podstawy

prawnej w odrębnym przepisie, stosunek pracy uważa się za nawiązany na podsta-

6

wie umowy, nawet wówczas, gdy przepisy wewnętrzne pracodawcy, na przykład sta-

tut spółki, przewidują powołanie na niektóre stanowiska. Wskazany w kasacji przepis

art. 27 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji nie jest przepisem od-

rębnym w rozumieniu art. 68 § 1 k.p., gdyż nie zawiera on żadnych regulacji w zakre-

sie stosunku pracy. Stanowi on w ust. 1, że zarząd spółki liczy od jednego do pięciu

członków, w ust. 2, że członków zarządu, w tym prezesa powołuje i odwołuje rada

nadzorcza większością dwóch trzecich głosów w obecności co najmniej trzech

czwartych jej członków i w ust. 3, że kadencja zarządu trwa cztery lata. Przepisy te

określają maksymalną liczbę członków zarządu, zasady ich powoływania i odwoływa-

nia oraz czas trwania kadencji, wprowadzając w tym zakresie pewne rygory w sto-

sunku do ogólnych uregulowań dotyczących spółek akcyjnych zawartych poprzednio

w Kodeksie handlowym, a obecnie w Kodeksie spółek handlowych. Te ostatnie prze-

pisy mają zastosowanie do spółek akcyjnych działających na podstawie ustawy o

radiofonii i telewizji w zakresie nieuregulowanym tą ustawą. Przepisy dotyczące po-

woływania członków zarządu spółek handlowych używają określenia „powołuje” w

innym znaczeniu niż przepisy regulujące stosunek pracy, gdyż odnoszą się one

także do osób niepozostających w stosunku pracy. Członkowie zarządu mogą spra-

wować swoją funkcję zarówno na podstawie stosunku pracy, jak i na podstawie sto-

sunku cywilnoprawnego. Określenia „ powołanie” używa się tylko w odniesieniu do

stosunku organizacyjnego (członkostwa w zarządzie), a nie zobowiązaniowego (sto-

sunku cywilnoprawnego lub stosunku pracy). W wyroku z dnia 13 października 1998

r., I PKN 345/98 (OSNAPiUS 1999 nr 22, poz.719), Sąd Najwyższy stwierdził, że

przepisy Kodeksu handlowego i Prawa bankowego przewidujące powoływanie

członków zarządu spółki akcyjnej (banku) nie są odrębnymi przepisami upoważniają-

cymi do nawiązania stosunku pracy na podstawie powołania (art. 68 § 1 k.p.). Prze-

pisy ustawy o radiofonii i telewizji nie zawierają w tym zakresie odmiennych uregulo-

wań niż Kodeks handlowy (obecnie Kodeks spółek handlowych), w szczególności nie

nakazują nawiązywania stosunków pracy z członkami zarządu na podstawie powoła-

nia. Przepis art. 27 ust. 2 ustawy o radiofonii i telewizji nie jest więc przepisem od-

rębnym w rozumieniu art. 68 § 1 Kodeksu pracy.

Wobec braku podstaw do nawiązania z powodem stosunku pracy z powołania

umowę zawartą między stronami należy rozumieć jako umowę o pracę zawartą na

zasadach ogólnych zgodnie z postanowieniami tej umowy. Wyraźnych oświadczeń

woli w przedmiocie umownego stosunku pracy nie można tłumaczyć na podstawie

7

art. 65 k.c. sprzecznie z ich treścią. W szczególności nie można uznać, że zgodnym

zamiarem stron było nawiązanie stosunku, co do którego nie ma podstawy prawnej w

przepisach prawa pracy. Zgodny zamiar stron, o którym mowa w art. 65 § 2 k.c.,

ocenia się według stanu istniejącego w chwili złożenia oświadczenia woli, a nie we-

dług stanu powstałego w czasie wykonywania umowy. Okoliczności, na które powód

powołuje się w kasacji, występujące po odwołaniu powoda z zarządu, nie mają

wpływu na ocenę oświadczeń woli składanych przy zawieraniu umowy o pracę. Nie-

uzasadniony jest zatem zarzut naruszenia art. 65 k.c. Podstawą oceny łączącego

strony stosunku pracy jako nawiązanego z powołania nie może być drugi z powoła-

nych w kasacji przepisów - art. 56 k.c. Stanowi on, że czynność prawna wywołuje nie

tylko skutki w niej wyrażone, lecz również te, które wynikają z ustawy, z zasad

współżycia społecznego i ustalonych zwyczajów. Z ustawy wynika wyraźnie, że na-

wiązanie stosunku pracy następuje na podstawie umowy, gdyż nawiązanie stosunku

pracy na podstawie powołania musi mieć oparcie w przepisach odrębnych od Ko-

deksu pracy, a nie ma odrębnego przepisu, który przewidywałby nawiązanie stosun-

ku pracy na podstawie powołania z członkiem zarządu spółki akcyjnej.

Żądanie powoda uznania łączącego go z pozwanym stosunku pracy za stosu-

nek nawiązany z powołania nie ma większego wpływu na ocenę jego uprawnień pra-

cowniczych, gdyż regulacje stosunku pracy z powołania nie są korzystniejsze od

unormowań umownego stosunku pracy. Wyjątkiem może być przepis art. 71, który

stanowi, że na wniosek lub za zgodą pracownika pracodawca może zatrudnić go w

okresie wypowiedzenia przy innej pracy. Skoro zatrudnienie w okresie wypowiedze-

nia może nastąpić tylko za zgodą pracownika, pracodawca nie może żądać od pra-

cownika świadczenia pracy bez jego zgody. Z przepisu tego nie można jednak wyin-

terpretować wymogu zgody pracownika na udzielenie mu przez pracodawcę urlopu

wypoczynkowego w okresie wypowiedzenia. Zawarte w kasacji stwierdzenie, że je-

żeli pracownik został zwolniony z obowiązku świadczenia pracy, to nie ma możliwo-

ści wykorzystania przysługującego mu urlopu wypoczynkowego, nie ma oparcia w

treści powołanego przepisu. Podobnie orzekł Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 lute-

go 2001 r., I PKN 240/00 (OSNAPiUS 2002 nr 21, poz. 518), stwierdzając, że brak

obowiązku wykonywania pracy przez odwołanego pracownika (art. 71 k.p.) nie jest

przeszkodą do udzielenia mu w tym czasie urlopu wypoczynkowego.

Żaden z powołanych w kasacji przepisów prawa materialnego nie jest podsta-

wą prawną do uznania bezskuteczności oświadczenia pozwanego o udzieleniu po-

8

wodowi urlopu wypoczynkowego w okresie wypowiedzenia. Powoływanie się na go-

towość do pracy nawiązuje do orzecznictwa Sądu Najwyższego na tle nieobowiązu-

jącego już w 2000 r. przepisu art. 170 k.p., który stanowił, że w razie wypowiedzenia

przez zakład pracy urlop przysługujący za rok kalendarzowy, w którym nastąpi roz-

wiązanie stosunku pracy, powinien być wykorzystany w okresie wypowiedzenia. Na

przykład w wyroku z dnia 8 czerwca 1999 r., I PKN 80/99 (OSNAPiUS 2000 nr 16,

poz. 614), Sąd Najwyższy stwierdził, że zgodnie z art. 170 k.p., w brzmieniu sprzed

nowelizacji z 1996 r., pracodawca mógł zobowiązać pracownika do wykorzystania

bieżącego urlopu w okresie trzymiesięcznego wypowiedzenia, choćby nie było to

zgodne z planem urlopów. Pracodawca mógł w tym zakresie nie dopuścić pracowni-

ka do pracy, a przejawiana przez niego gotowość do pracy nie mogła prowadzić do

nabycia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Nie dotyczyło to urlopu za poprzed-

nie lata. Ponieważ omawiany przepis nakładał na pracownika obowiązek wykorzy-

stania w okresie wypowiedzenia urlopu za rok kalendarzowy, w którym następuje

rozwiązanie stosunku pracy, wykładnia a contrario prowadziła do wniosku, że obo-

wiązek ten nie dotyczy urlopów zaległych. Obecnie (od dnia 1 stycznia 2003 r.) obo-

wiązuje przepis art. 1671

wprowadzony przez ustawę z dnia 26 lipca 2002 r. o zmia-

nie ustawy - Kodeks pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 135,

poz. 1146), który stanowi, że w okresie wypowiedzenia umowy o pracę pracownik

jest obowiązany wykorzystać przysługujący mu urlop, jeżeli w tym okresie pracodaw-

ca udzieli mu urlopu. Obowiązek wykorzystania urlopu dotyczy zarówno urlopu bie-

żącego, jak i zaległego. W okresie wypowiedzenia powodowi umowy o pracę nie

obowiązywał żaden z powołanych przepisów. Ponieważ nie było szczególnych ure-

gulowań w zakresie udzielania urlopów pracownikowi, z którym umowa o pracę ma

być rozwiązana za wypowiedzeniem, stosuje się zasady ogólne. Zgodnie z art. 163 §

1 k.p. urlopy powinny być udzielane zgodnie z planem urlopów. W planie urlopów na

każdy rok powinien być przewidziany dla każdego pracownika urlop za ten rok. Pra-

codawca nie mógł więc bez zgody pracownika udzielić mu urlopu wypoczynkowego

w okresie wypowiedzenia, jeżeli plan urlopów przewidywał urlop w innym czasie.

Przepis art. 168 k.p. stanowi, że urlopu niewykorzystanego zgodnie z planem urlo-

pów należy pracownikowi udzielić najpóźniej do końca pierwszego kwartału następ-

nego roku kalendarzowego. W takim przypadku pracodawca nie ma obowiązku

uzgadniania z pracownikiem terminu wykorzystania urlopu, lecz musi udzielić mu

urlopu w terminie określonym w powołanym przepisie. Udzielenie na podstawie art.

9

168 k.p. urlopu wypoczynkowego za poprzednie lata w pierwszym kwartale następ-

nego roku nie wymaga zgody pracownika także wówczas, gdy w tym samym czasie

biegnie okres wypowiedzenia umowy o pracę. Wykorzystanie przez powoda zaległe-

go urlopu w okresie wypowiedzenia nie daje podstaw do żądania ekwiwalentu pie-

niężnego.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy w oparciu o przepis art. 39312

k.p.c. oddalił

kasację jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.

========================================