SNO 73/09

WYROK Z DNIA 29 WRZEŚNIA 2009 R.

SNO 73/09

Przewodniczący: sędzia SN Jerzy Steckiewicz.

Sędziowie SN: Tadeusz Wiśniewski (sprawozdawca), Kazimierz Jaśkowski.

S ą d N a j w y ż s z y – S ą d D y s c y p l i n a r n y z udziałem sędziego

Sądu Okręgowego – Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Okręgowego,

przedstawiciela Krajowej Rady Sądownictwa oraz protokolanta po rozpoznaniu w

dniu 29 września 2009 r. sprawy sędziego Sądu Rejonowego w związku z odwołaniem

Ministra Sprawiedliwości i Krajowej Rady Sądownictwa od wyroku Sądu

Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 29 czerwca 2009 r., sygn. akt (...)

1) zaskarżony wyrok u t r z y m a ł w mocy;

2) kosztami postępowania dyscyplinarnego o b c i ą ż y ł Skarb Państwa.

U z a s a d n i e n i e

Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny wyrokiem z dnia 29 czerwca 2009 r., sygn.

akt (...), uznał sędziego Sądu Rejonowego za winną popełnienia przewinienia

służbowego określonego w art. 107 § 1 ustawy z 27 lipca 2001 r.  Prawo o ustroju

sądów powszechnych i za to na podstawie tegoż artykułu z związku z art. 109 § 1 pkt

2 wskazanej ustawy wymierzył obwinionej karę nagany. Przewinienie służbowe

polegało na tym, że w dniach 5 października 2006 r., 28 grudnia 2007 r., 21 i 22

stycznia 2008 r. oraz 28 kwietnia 2008 r. w A., w sposób oczywisty i rażący naruszyła

art. 48 § 1 pkt 1 k.p.c., gdyż będąc wnioskodawcą względnie uczestnikiem

postępowania w sprawach wieczystoksięgowych wydała – bliżej opisane w

wymienionym wyroku – orzeczenia o określonych wpisach do księgi wieczystej. Sąd

Dyscyplinarny pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podkreślił

miedzy innymi powoływaną przez obwinioną okoliczność, że z punktu widzenia

formalnego (a w zasadzie merytorycznego) dokonane wpisy nie budziły jakichkolwiek

zastrzeżeń.

Od tego wyroku odwołanie na niekorzyść obwinionej złożyli Minister

Sprawiedliwości i Krajowa Rada Sądownictwa, zaskarżając ten wyrok w części

dotyczącej orzeczenia o karze.

Minister Sprawiedliwości powołując się na art. 438 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 128

ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych, zarzucił

zaskarżonemu wyrokowi rażącą niewspółmierność orzeczenia o karze dyscyplinarnej

nagany w stosunku do stopnia zawinienia obwinionej i wagi przypisanego jej

2

przewinienia dyscyplinarnego. Podnosząc ten zarzut Minister Sprawiedliwości wniósł

o zmianę wyroku w zaskarżonej części przez zaostrzenie orzeczonej kary i

wymierzenie obwinionej, na podstawie art. 109 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001

r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych, kary dyscyplinarnej usunięcia z

zajmowanej funkcji. Z uzasadnienia odwołania wynika, że chodzi tu o funkcję

przewodniczącego Wydziału.

Także Krajowa Rada Sądownictwa, powołując się na art. 438 pkt 4 k.p.k. w zw.

z art. 128 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych,

zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi rażącą niewspółmierność orzeczenia o karze

dyscyplinarnej nagany w stosunku do przypisanego przewinienia,

nieodzwierciedlającej stopnia społecznej szkodliwości i nie spełniającej w związku z

tym celów, jakie ma osiągnąć. Zgłaszając ten zarzut Krajowa Rada Sądownictwa

wniosła o zmianę wyroku w zaskarżonej części przez orzeczenie wobec obwinionej,

na podstawie art. 109 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.  Prawo o ustroju sądów

powszechnych, kary dyscyplinarnej przeniesienia na inne miejsce służbowe.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Oba odwołania nie są zasadne.

W świetle całokształtu okoliczności sprawy nie można w żadnym razie podzielić

poglądów autorów odwołań, że orzeczona wobec obwinionej kara nagany za

przypisane jej przewinienie dyscyplinarne razi swoją łagodnością do tego stopnia, że

zachodzi potrzeba jej zaostrzenia w kierunkach wnioskowanych w odwołaniach.

Wbrew odmiennym twierdzeniom skarżących, Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny w

odpowiednim stopniu uwzględnił wszystkie okoliczności obciążające o charakterze

przedmiotowym, jak i podmiotowym. Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości

przypisanego obwinionej przewinienia dyscyplinarnego nie uszły uwagi Sądu

Dyscyplinarnego te wszystkie okoliczności, o których mowa w art. 115 § 2 k.k. Na

podkreślenie zasługuje zwłaszcza daleko idąca skrucha obwinionej. Należy zatem

przyjąć, uwzględniając poza tym bardzo pozytywną opinię Prezesa Sądu Rejonowego,

złożoną w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, że wymierzona obwinionej kara

nagany stanowić będzie wystarczającą dolegliwość.

Z przytoczonych wyżej względów oraz mając na uwadze okoliczności łagodzące,

o których mowa w motywach zaskarżonego wyroku, a które to okoliczności autorzy

odwołania całkowicie przemilczeli, Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zaskarżony

wyrok utrzymał w mocy (art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 128 ustawy z dnia 27 lipca

2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych).

O kosztach postępowania dyscyplinarnego orzeczono na podstawie art. 133

ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych.