I PK 106/09

Sygn. akt I PK 106/09

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 listopada 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Herbert Szurgacz (przewodniczący)

SSN Bogusław Cudowski (sprawozdawca)

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

w sprawie z powództwa R. M.

przeciwko S. Spółce Akcyjnej w H.

o dopuszczenie do pracy i wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 4 listopada 2009 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w C.

z dnia 16 stycznia 2009 r.,

1. oddala skargę kasacyjną,

2. zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 1.350

zł (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów

postępowania kasacyjnego.

2

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L. wyrokiem z

dnia 4 września 2008 r. oddalił powództwo R. M. przeciwko S. S.A. w H. o

dopuszczenie do pracy oraz o zasądzenie wynagrodzenia za czas pozostawania

bez pracy.

Powód wniósł o dopuszczenie do pracy na stanowisku dyrektora

Finansowego - Głównego Księgowego, zasądzenie wynagrodzenia w wysokości

82.000 zł za okres pozostawania bez pracy od 3 czerwca 2007 r. do 30 kwietnia

2008 roku, zasądzenie wynagrodzenia za wykonywanie pracy głównego

księgowego w okresie od marca 2005 r. do lipca 2005 r.

W odpowiedzi na pozew strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa w

całości. W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew pozwana wskazała, że umowa na

czas nieokreślony, zawarta w dniu 18 lipca 2000 r., została zmieniona w umowę o

pracę na czas określony w związku z powołaniem powoda na stanowisko członka

zarządu pozwanej w dniu 7 marca 2002 r.

Sąd Rejonowy ustalił, że powód, w oparciu o umowę z dnia 18 lipca 2000 r.

zawartą na czas nieokreślony, został zatrudniony przez stronę pozwaną na

stanowisku Dyrektora do spraw Finansowych - Głównego Księgowego. Uchwałą

Rady Nadzorczej S. S.A. z dnia 7 marca 2002 r. powód został powołany na

stanowisko Członka Zarządu - Dyrektora do spraw Finansowych - Głównego

Księgowego. W tym samym dniu zawarta została z powodem umowa o pracę na

czas określony, na mocy której powód objął stanowisko Członka Zarządu -

Dyrektora do spraw Finansowych - Głównego Księgowego. Funkcja Członka

Zarządu i Dyrektora do spraw Finansowych i Głównego Księgowego została

połączona w ramach jednego stanowiska. Umową z dnia 27 listopada 2003 r.

powód został zatrudniony przez stronę pozwaną na stanowisku Członka Zarządu -

Dyrektora do spraw Finansowych.

W oparciu o uchwałę Rady Nadzorczej S. S.A. z dnia 10 marca 2006 r.,

powód został zatrudniony przez pozwaną, na mocy umowy o pracę na czas

określony, od dnia 10 marca 2006 r. do dnia odbycia zwyczajnego walnego

zgromadzenia akcjonariuszy, na stanowisku Członka Zarządu - Dyrektora do spraw

3

Finansowych, z wynagrodzeniem 8.500 zł. W treści § 8 umowy strony przewidziały

możliwość wcześniejszego jej rozwiązania za dwutygodniowym wypowiedzeniem.

Odwołanie z zajmowanej funkcji członka zarządu - Dyrektora do spraw

Finansowych było jednoznaczne z rozwiązaniem umowy o pracę z zachowaniem

dwutygodniowego okresu wypowiedzenia.

W oparciu o uchwałę Rady Nadzorczej S. S.A. nr […] z dnia 13 marca 2007

r. o odwołaniu R. M. z funkcji Członka Zarządu pismem z dnia 17 maja 2007 r.

rozwiązano z powodem umowę o pracę, zawartą w dniu 10 marca 2006 r., z

zachowaniem dwutygodniowego okresu wypowiedzenia. Okres wypowiedzenia

upłynął w dniu 2 czerwca 2007 r.

W ocenie Sądu pierwszej instancji brak było podstaw faktycznych i

prawnych, żeby przyjąć koncepcję zawieszenia obowiązywania umowy o pracę z

dnia 18 lipca 2000 r.

Sąd Rejonowy stwierdził, że powód, poza obowiązkami dyrektora do spraw

Finansowych - Głównego Księgowego, wykonywał obowiązki związane z objęciem

dodatkowo stanowiska Członka Zarządu, zatem, zdaniem Sądu, nastąpiło scalenie

dwóch funkcji w ramach jednego stanowiska: Członka Zarządu - Dyrektora do

spraw Finansowych - Głównego Księgowego.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji strony, zawierając w dniu 7 marca 2002 r.

umowę o pracę, dokonały jej przekształcenia z umowy o pracę na czas

nieokreślony na umowę o pracę na czas określony, która stała się podstawą

zatrudnienia i istnienia pomiędzy stronami stosunku pracy w ogólności. W ocenie

Sądu Rejonowego stosunek pracy powoda, począwszy od dnia 7 marca 2002 r.,

oparty był na kolejnych umowach zawartych na czas określony (uzależniony od

czasu trwania kadencji zarządu) i ostatecznie ustał w dniu 2 czerwca 2007 r.

Powód wniósł apelację od wyroku Sądu Rejonowego.

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w C. wyrokiem z 16

stycznia 2009 r. oddalił apelację powoda.

Sąd Okręgowy w pełni podzielił ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji

oraz ich ocenę prawną.

Sąd drugiej instancji stwierdził, że spór w sprawie sprowadzał się do

rozstrzygnięcia aspektu dopuszczalności zawieszenia obowiązywania umowy o

4

pracę z dnia 18 lipca 2000 r. Sąd Okręgowy podkreślił, że zasadą jest

pozostawanie stron w jednym stosunku pracy, choćby nawet przedmiotem

pracowniczego zobowiązania był rodzaj pracy szeroko określony nazwą kilku

zawodów lub specjalności czy funkcji oraz, iż przy wykonywaniu na rzecz tego

samego pracodawcy nawet kilku rodzajów podporządkowanej pracy, domniemywa

się istnienie jednego stosunku pracy, choćby charakteryzującego się odpowiednio

złożoną konstrukcją przedmiotu zobowiązania i struktury swej treści. Sąd drugiej

instancji nie wykluczył możliwości zaistnienia takiej sytuacji, że w ramach

określonego stosunku pracy możliwe jest przyrzeczenie zawarcia kolejnej umowy o

pracę, na konkretnych warunkach, po rozwiązaniu stosunku pracy na mocy

aktualnej umowy o pracę. Sąd Okręgowy stwierdził, iż żeby taka sytuacja mogła

mieć miejsce, przyrzeczenie zawarcia umowy o pracę musi być dokonane w

sposób zgodny z prawem, więc przez podmiot upoważniony do dokonania tej

czynności.

Sąd drugiej instancji uznał, że wbrew błędnym zarzutom apelującego, w

sprawie zastosowanie miał art. 379 k.s.h., a nie miał zastosowania § 22 pkt 7

statutu pozwanego, w brzmieniu obowiązującym w dniu 7 marca 2002 r., w związku

z art. 31

k.p.

W ocenie Sądu drugiej instancji Przewodniczący Rady Nadzorczej J. W. nie

miał legitymacji do ustalania z powodem dodatkowych kwestii związanych z jego

pierwszą umową o pracę z 18 lipca 2000 r., tj. do przyrzekania reaktywacji tej

umowy i powrotu przez skarżącego na stanowisko Dyrektora do spraw

Finansowych - Głównego Księgowego, po rozwiązaniu umowy o pracę zawartej na

czas określony. Sąd Okręgowy stwierdził, że uchwała Rady Nadzorczej

upoważniała Przewodniczącego Rady Nadzorczej jedynie do podpisania z

powodem umowy o pracę na czas określony, na mocy której objął stanowisko

Członka Zarządu.

Sąd drugiej instancji stwierdził, że zgodnie z art. 379 k.s.h., Rada

Nadzorcza, a nie jej Przewodniczący, była władna do dokonywania powyższych

ustaleń, a czynność Przewodniczącego Rady Nadzorczej, dotycząca ewentualnego

przyrzeczenia zawarcia umowy o pracę (na poprzednich warunkach), była

nieważna.

5

Sąd Okręgowy uznał za bezzasadny zarzut naruszenia art. 3531

k.c. i art. 65

k.c. w związku z art. 300 k.p. Zdaniem Sądu Okręgowego, możliwe jest

przyrzeczenie zawarcia umowy o pracę na określonych warunkach, w niniejszej

sprawie byłyby to warunki umowy pierwotnej na czas nieokreślony, jednakże taka

czynność musiałaby zostać dokonana w sposób wyraźny oraz przez uprawniony

podmiot, tj. przez samą Radę Nadzorczą lub z upoważnienia Rady Nadzorczej,

zawartego w stosownej uchwale. Sąd drugiej instancji podkreślił, że

Przewodniczący Rady Nadzorczej nie był upoważniony do dokonania tego rodzaju

przyrzeczenia.

Zdaniem Sądu Okręgowego z zebranego w sprawie materiału dowodowego,

nie wynikało żeby powód nie wyraził zgody na zmianę umowy o pracę, tzn. z

umowy zawartej na czas nieokreślony w umowę na czas określony. W ocenie Sądu

Okręgowego zawarcie przez strony umowy z dnia 7 marca 2002 r., na mocy której

skarżący został powołany na stanowisko Członka Zarządu Dyrektora do spraw

Finansowych - Głównego Księgowego, spowodowało per facta conludenta

rozwiązanie umowy na czas nieokreślony za zgodną wolą stron. Powód podpisał

nową umowę na czas określony, tym samym w sposób dorozumiany wyraził wolę

rozwiązania, w drodze porozumienia stron, wcześniejszej umowy o pracę na czas

nieokreślony.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł powód, zaskarżając go w

części dotyczącej dopuszczenia do pracy i wnosząc o uchylenie w tej części

zaskarżonego wyroku oraz orzeczenie o dopuszczeniu powoda do pracy na

stanowisku Dyrektora Finansowego - Głównego Księgowego u pozwanej,

ewentualnie o uchylenie wyroku w części zaskarżonej i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda

kosztów postępowania za pierwszą i drugą instancję, w tym kosztów zastępstwa

procesowego, zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania

kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu

kasacyjnym.

Skarga kasacyjna została oparta na podstawie naruszenia przepisów prawa

materialnego, poprzez: 1) niezastosowanie art. 31

§ 1 k.p. w związku z § 22 pkt 7

statutu pozwanej Spółki w brzmieniu obowiązującym w dniu 7 marca 2002 r. i

6

uznanie, że art. 379 § 1 k.s.h. ma zastosowanie, a czynność dokonana z

pominięciem zakazu wyrażonego w art. 379 § 1 k.s.h. jest bezwzględnie nieważna;

2) niewłaściwe zastosowanie art. 379 § 1 k.s.h. przez uznanie, że przepis ten w

stosunkach pracy ma bezwzględne zastosowanie i wyłącza przepisy kodeksu pracy

i przepisy statutu spółki w brzmieniu obowiązującym w dniu 7 marca 2002 r.; 3)

niezastosowanie art. 65 § 1 i 2 k.c., art. 70 § 1 k.c. i art. 3531

k.c. w związku z art.

300 k.p. poprzez uznanie, że pomiędzy powodem a Przewodniczącym Rady

Nadzorczej nie mogło dojść do porozumienia skutkującego zawieszeniem umowy

zawartej na czas nieokreślony z dnia 18 lipca 2000 r.; 4) błędną wykładnię art. 9 § 1

k.p. i § 22 pkt 7 statutu pozwanej Spółki, art. 96 i 98 k.c. oraz art. 379 § 1 k.s.h. w

związku z art. 58 § 1 k.c. i art. 300 k.p., poprzez uznanie, że ustalenia pomiędzy

Przewodniczącym Rady Nadzorczej J. W. i powodem, iż umowa zawarta na czas

nieokreślony uległa zawieszeniu do czasu pełnienia przez powoda funkcji członka

zarządu są nieważne; 5) błędną wykładnię art. 30 § 1 pkt 1 k.p. i art. 60 k.c. w

związku z art. 300 k.p. poprzez uznanie, że zgoda powoda na powołanie go na

stanowisko członka zarządu jest domniemanym wyrażeniem woli rozwiązania

umowy w drodze porozumienia stron zawartej w dniu 18 lipca 2000 r. na czas

nieokreślony; 6) niezastosowanie art. 22 § 1 k.p., art. 65 § 1 i 2 k.c. w związku z art.

300 k.p. i tym samym uznanie, że powoda i pozwanego nie wiąże umowa z dnia 18

lipca 2000 r. zawarta na czas nieokreślony.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został uzasadniony

tym, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Ponieważ Sąd Okręgowy

uznał, że możliwe jest przyrzeczenie zawarcia kolejnej umowy o pracę, na

konkretnych warunkach, po rozwiązaniu stosunku pracy na czas określony,

jednakże przyrzeczenie zawarcia umowy o pracę musi być dokonane w sposób

zgodny z prawem przez podmiot upoważniony do dokonania tej czynności oraz, że

w sprawie ma zastosowanie przepis art. 379 § 1 k.s.h., a nie ma zastosowania § 22

pkt. 7 statutu pozwanej Spółki w brzmieniu obowiązującym w dniu 7 marca 2002 r.,

w związku z art. 31

k.p.

Zdaniem skarżącego upoważnienie do ustalenia, nie jak wnioskuje Sąd

Okręgowy przyrzeczenia zawarcia kolejnej umowy o pracę po rozwiązaniu umowy

na czas określony, lecz reaktywowania (odwieszenia) umowy zawartej na czas

7

nieokreślony mieściło się w kompetencjach Przewodniczącego Rady Nadzorczej, a

podstawą prawną tego ustalenia jest § 22 pkt 7 statutu pozwanej Spółki, który jest

integralną częścią prawa pracy (art. 9 § 1 k.p.) w brzmieniu obowiązującym w dniu

7 marca 2002 r. według, którego umowę o pracę z członkiem zarządu zawiera w

imieniu spółki Przewodniczący lub delegowany członek Rady Nadzorczej w

terminie uzgodnionym miedzy powołanym a Radą. Skarżący wskazał, że

Przewodniczący Rady Nadzorczej i powód uzgodnili, stosownie do art. 65 § 1 i 2

k.c., art. 70 § 1 k.c. i art. 3531

k.c. w związku z art. 300 k.p. w ramach swobody

kształtowania stosunków umownych, że umowa zawarta w dniu 18 lipca 2000 r. na

czas nieokreślony ulega zawieszeniu na okres pełnienia przez powoda funkcji

członka zarządu i zawarcia umowy o pracę na czas określony, a po rozwiązaniu tej

umowy powód powróci na dotychczasowe stanowisko pracy. W ocenie skarżącego

ustalenia dokonane pomiędzy nim a umocowanym przedstawicielem pozwanej, nie

sprzeciwiały się naturze stosunku pracy i zawieszenie umowy uprzednio zawartej

na czas nieokreślony nie było sprzeczne z prawem, a tym samym nie mogło zostać

uznane za nieważne (por. wyrok Sądu Najwyższego z 15 maja 1997 r. , I PKN

164/97, OSNAPiUS z 1998 r. nr 7, poz. 213). Zdaniem skarżącego nie doszło do

domniemanego wyrażenia woli przez powoda co do rozwiązania umowy o pracę na

czas nieokreślony w drodze porozumienia stron wskutek powołania powoda na

stanowisko członka zarządu i zawarcia umowy na czas określony, wobec tego, że

powód prowadził rozmowy z przedstawicielem pozwanego i uzgodnił, że powołanie

go na członka zarządu i zawarcie umowy na czas określony, skutkuje

zawieszeniem umowy z dnia 18 lipca 2000 r. na czas pełnienia funkcji członka

zarządu.

Skarżący podniósł, że pomiędzy art. 379 § 1 k.s.h., art. 31

§ 1 k.p. i § 22 pkt

7 statutu pozwanej Spółki w brzmieniu obowiązującym w dniu 7 marca 2002 r. nie

ma żadnej sprzeczności, a przepisy te wzajemnie się uzupełniają.

Ponadto skarżący wskazał, że w sprawie występuje istotne zagadnienie

prawne, dotyczące odpowiedzi na pytanie: czy w przypadku, gdy przedstawiciel

pracodawcy (Przewodniczący Rady Nadzorczej) nie miał kompetencji do zawarcia

porozumienia o zawieszeniu umowy o pracę na czas nieokreślony, a pracownik

(powód) nie wyraził zgody na rozwiązanie umowy dotychczasowej w drodze

8

porozumienia stron, ani na przekształcenie jej w umowę na czas określony i

stanowiska swego nie zmienił, umowa zawarta na czas nieokreślony po powołaniu

pracownika na stanowisko członka zarządu i zawarcia z nim umowy o pracę na

czas określony, została w sposób domniemany rozwiązana w drodze porozumienia

stron lub przekształcona w umowę na czas określony, czy też po zakończeniu

pełnienia funkcji członka zarządu i związanym z tym rozwiązaniem umowy na czas

określony, następuje reaktywacja umowy zawartej na czas nieokreślony?

Skarżący wskazał, że jako pracownik złożył oświadczenie, w którym

warunkował powołanie go na stanowisko członka zarządu i nawiązanie umowy o

pracę na czas określony zawieszeniem umowy zawartej na czas nieokreślony. W

ocenie skarżącego, jeżeli przedstawiciel pracodawcy nie miał kompetencji do

prowadzenia rozmów i zawarcia porozumienia co do zawieszenia dotychczasowej

umowy o pracę, to mimo braku jego umocowania nie doszło do przekształcenia

umowy na czas nieokreślony, w dniu powołania pracownika na funkcję członka

zarządu, w umowę na czas określony, ani jej rozwiązania, bowiem pracownik

wyraźnie oświadczył, że nie wyraża na to zgody.

Zdaniem skarżącego w przypadku, gdy brak jest zgody ze strony pracownika

na rozwiązanie lub przekształcenie dotychczasowej umowy o pracę, nie ma

zgodnego oświadczenia i nie można wnioskować, że strony umowy wyraziły zgodę

w sposób domniemany lub poprzez sam fakt powołania pracownika na funkcję

członka zarządu i zawarcie umowy o pracę na czas określony, na rozwiązanie

umowy wcześniej nawiązanej na czas nieokreślony lub przekształcenie jej w

umowę na czas określony. W ocenie skarżącego w takiej sytuacji po zakończeniu

pełnienia funkcji i rozwiązaniu umowy na czas określony zawartej na czas pełnienia

funkcji członka zarządu, następuje reaktywacja umowy nawiązanej wcześniej na

czas nieokreślony.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarżący nie wskazał jako podstawy skargi naruszenia przepisów

postępowania i nie kwestionował ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Zarzuty

naruszenia przepisów prawa materialnego należało zatem ocenić w aspekcie tego,

9

czy Sąd Okręgowy poprawnie zastosował przepisy do ustalonego stanu

faktycznego.

Zasadniczym problemem w niniejszej sprawie było rozstrzygnięcie o

prawie do powrotu (dopuszczenia do pracy) na poprzednio zajmowane przez

powoda stanowisko. Zasadnicze okoliczności faktyczne nie były sporne. Powód był

początkowo zatrudniony na podstawie umowy na czas nieokreślony (z dnia 18 lipca

2000 r.), a następnie, po powołaniu do zarządu na podstawie zawieranych kolejno

umów na czas określony. W związku z odwołaniem z funkcji członka zarządu

ostatnia z nich uległa rozwiązaniu na skutek dokonanego wypowiedzenia (w dniu 2

czerwca 2007 r.). Skarżący wywodził swoje prawo do powrotu na poprzednie

stanowisko tym, że uzgodnił z przewodniczącym Rady Nadzorczej spółki

zawieszenie umowy na czas nieokreślony oraz możliwość powrotu na poprzednie

stanowisko po rozwiązaniu umowy na czas określony.

W związku z powyższym konieczne było ustosunkowanie się do ustalenia

Sądu Okręgowego, iż zawarcie umowy na czas określony spowodowało per facta

concludentia rozwiązanie umowy o pracę na czas nieokreślony za zgodną wolą

stron. Po pierwsze, należy stwierdzić, że instytucja zawieszenia stosunku pracy jest

przewidziana jedynie w przepisach niektórych pragmatyk pracowniczych.

Przykładem może tu być ustawa z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej

(Dz.U. Nr 227, poz. 1505). Zgodnie z jej art. 68 stosunek pracy członka korpusu

służby cywilnej tymczasowo aresztowanego ulega z mocy prawa zawieszeniu.

Natomiast dyrektor generalny urzędu może zawiesić członka korpusu służby

cywilnej w pełnieniu obowiązków, jeżeli zostało wszczęte przeciwko niemu

postępowanie dyscyplinarne lub karne (art. 69 tej ustawy). Jak widać, zawieszenie

stosunku pracy jest związane z wystąpieniem bardzo specyficznych przesłanek.

Może być ono stosowane wyłącznie z mocy przepisu ustawy. Na tej podstawie

można stwierdzić, że nie jest możliwe przyjęcie, iż nawiązanie nowego stosunku

pracy, przy braku innych ustaleń stron powoduje zawieszenie poprzedniego

stosunku pracy.

Nie ulega więc wątpliwości, że wyrażenie zgody na nawiązanie nowego

stosunku pracy z tym samym pracodawcą stanowi podstawę domniemania

wyrażenia woli rozwiązania za porozumieniem stron wcześniej zawartej umowy o

10

pracę. Stanowisko takie jest wyrażane w doktrynie prawa pracy oraz w

orzecznictwie Sądu Najwyższego. W wyroku z dnia 13 października 1999 r., I PKN

297/99 (OSNP 2001, nr 4, poz. 115) Sąd Najwyższy stwierdził, że zgoda

pracownika na powołanie go na stanowisko u dotychczasowego pracodawcy

stanowi domniemanie wyrażenia woli rozwiązania w drodze porozumienia stron

wcześniej nawiązanej umowy o pracę.

Nie można jednak wykluczyć możliwości dokonania skutecznych działań

stron stosunku pracy zmierzających do zagwarantowania pracownikowi powrotu na

wcześniej zajmowane stanowisko. Stanowisko takie zostało wyrażone w wyroku

Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 1997 r., I PKN 164/97. Stwierdzono w nim, że

dopuszczalne jest porozumienie stron w sprawie zmiany umowy o pracę na

stosunek pracy z powołania na czas określony, po upływie którego następuje

reaktywacja umownego stosunku pracy. Inną kwestią jest to, że skład orzekający

nie podziela poglądów wyrażonych w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku.

Problem ten mógłby też być rozwiązany poprzez udzielenie urlopu bezpłatnego na

czas pełnienia funkcji członka zarządu spółki. Możliwe byłoby także przyrzeczenie

przez pracodawcę zawarcia umowy o pracę na poprzednim stanowisku i na

uzgodnionych przez strony warunkach. Należy przyjąć, że w tej sprawie

uprawniony byłby organ lub osoba reprezentująca pracodawcę (spółkę kapitałową).

Sąd Okręgowy uznał, że przewodniczący Rady Nadzorczej nie był uprawniony do

złożenia skarżącemu takiego przyrzeczenia i z tego powodu oddalił apelację.

Rozstrzygnięcie to odpowiada prawu. Jednak nie można przyjąć, że organem

upoważnionym byłaby w tym przypadku Rada Nadzorcza, czy (zgodnie ze

statutem) jej przewodniczący lub delegowany członek rady.

Wstępnie należy przyjąć, że organem lub osobą upoważnioną do złożenia

stosownego przyrzeczenia jest ten organ (osoba), który byłby upoważniony do

zawarcia umowy przyrzeczonej. Bardzo wyraźnego podkreślenia wymaga to, że

przyrzeczona umowa miała być zawarta po upływie kadencji członka zarządu.

Umowa ta byłaby więc zawierana z osobą, która nie była już członkiem zarządu.

W związku z powyższym konieczne jest rozstrzygnięcie o wzajemnej relacji

przepisów art. 379 § 1 k.s.h. i art. 31

§ 1 k.p. Nie ulega żadnej wątpliwości, że

11

przepis k.s.h. (wcześniej art. 203 k.h.) jest przepisem szczególnym w stosunku do

przepisu k.p. regulującego reprezentację pracodawcy w sprawach z zakresu prawa

pracy. Wynika z tego, że przepis art. 379 § 1 k.s.h. ma zawsze pierwszeństwo przy

określeniu reprezentacji spółki w umowach z członkami zarządu. (por. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 23 września 2004 r., I PK 501/2003). Rozważania o

reprezentacji spółki wobec członków zarządu, w tym regulacji statutu są w

niniejszej sprawie bezprzedmiotowe. Reprezentacja pracodawcy powinna być

bowiem w przedmiotowej sprawie ustalona w oparciu o przepis art. 31

§ 1 k.p.

Przepis ten stanowi, że za pracodawcę będącego jednostką organizacyjną

czynności w sprawach z zakresu prawa pracy dokonuje osoba lub organ

zarządzający tą jednostką albo inna wyznaczona osoba. W spółce kapitałowej

organem tym jest więc zarząd. Na podstawie tego przepisu możliwe jest również

wyznaczenie przez zarząd innej osoby do dokonywania czynności z zakresu prawa

pracy w sposób odmienny, niż przewidują przepisy k.s.h. (zob. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 20 maja 1998 r., I PKN 131/98, OSNP 1999, nr 12, poz. 385).

Ponieważ nie budzi żadnych wątpliwości, że przewodniczący rady nadzorczej nie

był osobą uprawnioną do reprezentowania spółki w sprawach z zakresu prawa

pracy, dotyczących umów zawieranych po ustaniu stosunku członkostwa w

zarządzie, jego uzgodnienia ze skarżącym nie były wiążące. Można też ostatecznie

stwierdzić, że właściwa reprezentacja spółki powinna być ustalona nie w stosunku

do członka zarządu ale z uwzględnieniem tego, iż ewentualne zawarcie umowy

dotyczyłoby pracownika, który był jedynie wcześniej członkiem zarządu, a więc w

oparciu o art. 31

k.p.

Należało więc uznać, że skarga kasacyjna nie była oczywiście

uzasadniona i nie wystąpiło w sprawie istotne zagadnienie prawne. Nie zostały też

naruszone wskazane w skardze przepisy prawa materialnego. Wyrok Sądu

Okręgowego odpowiada prawu.

Z tych względów, na podstawie art. 39814

k.p.c., orzeczono jak w sentencji

wyroku.

/tp/