III KRS 15/10

Sygn. akt III KRS 15/10

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

SSN Andrzej Wróbel

Protokolant Anna Pęśko

w sprawie z odwołania J. G.

od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 30 lipca 2010 r., w

sprawie odmowy przeniesienia sędziego w stan spoczynku,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 10 listopada 2010 r.,

uchyla zaskarżoną uchwałę i sprawę przekazuje Krajowej

Radzie Sądownictwa do ponownego rozpoznania.

U z a s a d n i e n i e

Sędzia Sądu Rejonowego J. G. wniósł odwołanie od uchwały Krajowej Rady

Sądownictwa z 30 lipca 2010 r., w sprawie odmowy przeniesienia go w stan

spoczynku. Zdaniem Rady wniosek sędziego z 15 kwietnia 2010 r. o przeniesienie

2

w stan spoczynku z powodu długotrwałej choroby nie zasługuje na uwzględnienie,

gdyż z orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z 15 maja 2010 r. B. K. wynika, że

wnioskodawca nie jest trwale niezdolny do pełnienia obowiązków sędziego. Dla

zweryfikowania trafności tego orzeczenia Rada spowodowała ponowne badania

wnioskodawcy. Lekarz orzecznik ZUS J. P. w orzeczeniu z 20 lipca 2010 r. również

stwierdził, że wnioskodawca nie jest trwale niezdolny do pełnienia obowiązków

sędziego. Zaskarżona uchwała została podjęta przez Radę jednomyślnie.

W odwołaniu od tej uchwały sędzia J. G. zarzucił pominięcie przez Radę

zgłoszonego wniosku dowodowego o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego

lekarza sądowego, pominięcie dowodu z jego własnych wyjaśnień oraz brak

oceny przedstawionych przez niego dowodów w postaci zaświadczeń lekarskich.

Skarżący podniósł, że 24 kwietnia 2008 r. uległ wypadkowi komunikacyjnemu, w

wyniku którego doznał wieloodłamkowego złamania nogi lewej z

przemieszczeniem. Leczył się szpitalnie, a następnie – do teraz ambulatoryjnie.

Przebywał na zwolnieniach lekarskich od 24 kwietnia 2008 r. do 2 kwietnia 2009

r. oraz nadal od 14 maja 2009 r. Skarżący powołał się na 6 zaświadczeń lekarskich

określających stan jego zdrowia oraz na orzeczenie Miejskiego Zespołu ds.

Orzecznictwa o Niepełnosprawności w [..] z 15 lutego 2010 r. stwierdzające jego

niepełnosprawność w stopniu umiarkowanym.

Prezes Sądu Okręgowego wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

Odwołanie jest uzasadnione. Uchylając zaskarżoną uchwałę Sąd Najwyższy

wziął pod uwagę przebieg dotychczasowego postępowania, zarzuty odwołania

oraz stanowisko Prezesa Sądu Okręgowego.

Zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów

powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) sędziego przenosi się w stan

spoczynku na jego wniosek lub na wniosek właściwego kolegium sądu, jeżeli z

powodu choroby lub utraty sił uznany został przez lekarza orzecznika Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych za trwale niezdolnego do pełnienia obowiązków

3

sędziego. Przepis ten ma podstawę w art. 180 ust. 3 Konstytucji i stanowi

odstępstwo od zasady nieusuwalności sędziego (art. 180 ust. 1 Konstytucji).

W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntował się pogląd, że w ramach

wszechstronnego badania wszystkich istotnych okoliczności sprawy Rada

obowiązana jest ocenić moc dowodową orzeczenia lekarza orzecznika ZUS,

dotyczącego trwałej niezdolności do pełnienia obowiązków sędziego (tak np. wyrok

z 19 stycznia 2005 r., III KRS 9/04, OSNP 2005 nr 12, poz. 182, wydany także w

sprawie odmowy przeniesienia sędziego w stan spoczynku na jego wniosek). Rada

oparła się wprawdzie na 2 orzeczeniach lekarza orzecznika ZUS stwierdzających

brak u skarżącego trwałej niezdolności do pełnienia obowiązków, lecz nie odniosła

się do dokumentacji medycznej przedstawionej przez skarżącego. W szczególności

chodzi tu o opinię chirurga – ortopedy J. D. z dnia 26 lipca 2010 r., a więc wydaną

już po drugim orzeczeniu lekarza orzecznika ZUS. Wynika z niej, że u skarżącego

nastąpił zanik mięśni nogi lewej, pourazowy zespół Sudecka powodujący stały ból

wraz z obrzękami, uszkodzenia te są trwałe, nierokujące poprawy i będą narastać z

wiekiem oraz że obowiązuje go zakaz przebywania ponad godzinę w pozycji

siedzącej. Sprawa nie była odpowiednio wyjaśniona do rozstrzygnięcia. Oceniając

zasadność odwołania Sąd Najwyższy uwzględnił także stanowisko drugiej strony

postępowania. Prezes Sądu Okręgowego wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały,

widząc potrzebę ponownego rozpoznania sprawy przez Radę.

Z tych względów, na podstawie art. 13 ust. 5 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o

Krajowej Radzie Sądownictwa (jednolity tekst: Dz. U. z 2010 r. Nr 11, poz. 67 ze

zm.), orzeczono jak w sentencji.