III CSK 196/10

Sygn. akt III CSK 196/10

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 lutego 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSA Maria Szulc

Protokolant Bożena Nowicka

w sprawie z powództwa P. S.A.

przeciwko K., J. i M. P.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 4 lutego 2011 r.,

skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 26 listopada 2009 r.,

I. oddala skargę kasacyjną,

2

Uzasadnienie

Wydanym w postępowaniu nakazowym nakazem zapłaty z dnia 22 września

2008 r. Sąd Okręgowy nakazał pozwanym J., K. i M. P., aby zapłacili solidarnie na

rzecz powódki 250 000 zł z ustawowymi odsetkami oraz J. P., aby ponadto zapłacił

na rzecz powódki 194 252,90 zł z ustawowymi odsetkami i orzekł o kosztach

postępowania.

3

Wyrokiem z dnia 13 lipca 2009 r. wymieniony Sąd Okręgowy – po

rozpoznaniu zarzutów pozwanych od nakazu zapłaty – uchylił nakaz zapłaty z dnia

22 września 2008 r. w stosunku do pozwanych K. i M. P. w całości i oddalił

powództwo w tym zakresie, a utrzymał go w mocy w stosunku do pozwanego J. P.

oraz orzekł o kosztach procesu.

Z podstawy faktycznej rozstrzygnięcia wynika, że między stronami jest

bezsporne, iż w dniu 30 października 2007 została sporządzona deklaracja do

weksla in blanco. Podpisał ją J. P. jako wystawca weksla, będący zarazem

dłużnikiem powódki, zaznaczając, że „dotyczy przejęcia długu z dnia 8 listopada

2007 r.”, oraz K. i J. P. jako poręczyciele, zaznaczając, że „poręczają weksel do

kwoty 250 000 zł i wyrażają zgodę na wypełnienie weksla zgodnie z niniejszym

porozumieniem”. Poręczyciele wyrazili także zgodę na udzielenie poręczenia

zobowiązania wekslowego przez współmałżonka, a J. P. oświadczył, że nie

pozostaje w związku małżeńskim. K. P. i M. P. złożyli na wekslu podpisy z

adnotacją „poręczam za wystawcę weksla”.

Bezsporne między stronami jest również to, że J. P. – na podstawie zawartej

z powódką umowy z dnia 8 listopada 2007 r. – przejął dług „F.” sp. z o.o. w S.

wobec powódki w wysokości 692 167,75 zł. Zapłata długu miała nastąpić w terminie

i na warunkach, które strony umowy powinny określić w odrębnym piśmie, z tym, że

kwotę 250 000 zł J. P. zobowiązał się zapłacić do dnia 23 listopada 2007 r.

Wymieniona kwota została zapłacona w uzgodnionym terminie. W dniu 24 lipca

2008 r. powódka wypełniła weksel na kwotę 444 252,90 zł, płatną bez protestu na

jej rzecz w dniu 31 lipca 2008 r., i wezwała wystawcę oraz poręczycieli do wykupu

weskla.

Z ustaleń faktycznych wynika ponadto, że J. P. prowadził działalność

gospodarczą pod firmą „F.” sp. z o.o. Wymieniona Spółka prowadziła aptekę w S.

Gdy prowadzenie jej z powodu długów okazało się nieopłacalne, J. P.

zaproponował powódce, jako największemu wierzycielowi, zaspokojenie długu z

ceny uzyskanej ze sprzedaży apteki. Powódka zaakceptowała tę propozycję pod

warunkiem przejęcia przez J. P. pozostałych długów, niezaspokojonych po

przekazaniu jej ceny uzyskanej ze sprzedaży apteki (termin ich zapłaty miał zostać

4

ustalony później). Powódka, obawiając się, że J. P. może nie przekazać jej po

sprzedaży apteki ustalonej kwoty 250 000 zł, zgodę na sprzedaż apteki uzależniła

od wystawienia przez dłużnika weksla i poręczenia przez osoby trzecie w celu

zabezpieczenia zapłaty kwoty 250 000 zł. J. P. o poręczenie weksla do kwoty

250 000 zł, którą po sprzedaży apteki miał przekazać powódce do dnia 2 listopada

2007 r., zwrócił się do rodziców – K. i M. P.

Dnia 30 października 2007 r. podczas spotkania w aptece w S. strony

podpisały weksel i deklarację wekslową. Przedstawicielka powódki A. M. wyjaśniła

wówczas poręczycielom weksla, że poręczenie dotyczy kwoty odpowiadającej

cenie za aptekę, którą ich syn – po sprzedaży apteki – powinien przekazać

powódce. Żaden z pozwanych nie miał wiedzy z zakresu wypełniania weksla i

związanych z tym kwestii prawnych. Po przekazaniu kwoty 250 000 zł na konto

powódki, nie doszło do zawarcia porozumienia dotyczącego spłaty pozostałej

części długu.

Przytaczając art. 10 Prawa wekslowego, Sąd Okręgowy uznał, że zarówno

wystawca weksla in blanco, jak i poręczyciel wekslowy może podnieść zarzut

wypełnienia weksla niezgodnie z zawartym porozumieniem.

Zdaniem Sądu Okręgowego udzielone przez pozwanych K. i M. P. apteki

kwoty 250 000 zł. Nie obejmowało ono natomiast zobowiązania wystawcy weksla

do zapłaty innej kwoty 250 000 zł z tytułu jego długu wobec powódki. Do takich

wniosków prowadzi, oparta na art. 65 § 2 k.c., wykładnia deklaracji wekslowej. Tej

oceny nie zmienia fakt podpisania przez K. i M. P. weksla z adnotacją „poręczam

za wystawcę weksla”, bez określenia zakresu poręczenia. W wypadku weksla

niezupełnego odpowiedzialność wystawcy weksla i poręczycieli jest bowiem

ograniczona treścią porozumienia wekslowego.

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny oddalił apelację powódki,

podzielając ustalenia faktyczne i ocenę prawną Sądu pierwszej instancji.

Sąd odwoławczy podkreślił, że z umowy przejęcia długu i z deklaracji

wekslowej, wynika, iż K. i M. P. nie tylko nie poręczyli całego długu syna wobec

powódki, ale także nie poręczyli innej kwoty 250 000 zł niż uzyskana przez ich syna

na skutek sprzedaży apteki. Sąd nie podzielił zarzutu apelującej, że wyrok Sądu

5

pierwszej instancji został wydany z naruszeniem art. 10, 30 ust. 1 i 31 ust. 1 Prawa

wekslowego. Nie dopatrzył się również podstaw do podzielenia zarzutu

apelacyjnego, że wykładnia deklaracji wekslowej została dokonana z naruszeniem

art. 65 § 2 k.c. Zadaniem Sądu odwoławczego zawarte w deklaracji wekslowej

oświadczenie poręczycieli „zgadzam się na udzielenie poręczenia zobowiązania

wekslowego do kwoty 250 000 zł” oznacza – jak przyjął trafnie Sąd Okręgowy – że

poręczenie obejmowało jedynie pierwsze 250 000 zł długu, podlegającego

zaspokojeniu z ceny uzyskanej ze sprzedaży apteki. Wobec bezspornego faktu

przekazania tej kwoty wierzycielowi w uzgodnionym terminie, udzielone przez K. i

M. P. poręczenie wekslowe wygasło.

W skardze kasacyjnej, opartej na obu podstawach, pełnomocnik powódki

zarzucił naruszenie art. 30 i art. 31 zdanie pierwsze w związku z art. 30 zdanie

pierwsze Prawa wekslowego, art. 65 § 2 w związku z art. 10 Prawa wekslowego

oraz art. 247 k.p.c. Powołując się na te podstawy, wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania bądź o uchylenie

orzeczeń Sądów obu instancji i utrzymanie w mocy nakazu zapłaty w całości.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zaskarżony wyrok nie został wydany – wbrew zarzutowi skarżącej –

z naruszeniem art. 30 Prawa wekslowego przez błędną jego wykładnię.

Przytaczając fragment zawartego w uzasadnieniu wyroku stwierdzenia („poręczenia

dokonano odnoście pierwszych 250 000 zł długu mających być uzyskanymi ze

sprzedaży apteki dłużnika”), skarżąca zarzuciła, że świadczy on o tym, iż Sąd

Okręgowy błędnie przyjął, że przytoczony przepis „reguluje kwestie związane

z długiem ze stosunku podstawowego, a nie jak powinien, z sumą wekslową”. Tego

przekonania nie można podzielić. Stwierdzenie Sądu, na którym skarżąca oparła

omawiany zarzut, stanowi bowiem wyrwany z kontekstu końcowy fragment zdania,

znajdującego się na str. 8 uzasadnienia. Fragment ten odczytywany

z uwzględnieniem treści całego zdania, a zwłaszcza jego części zawierającej

przytoczenie pochodzącego z deklaracji wekslowej oświadczenia poręczycieli,

wskazuje na bezpodstawność przypisanego Sądowi zarzutu błędnego rozumienia

art. 30 Prawa wekslowego. Ponadto omawiany zarzut oceniany w kontekście treści

6

całego uzasadnia zaskarżonego wyroku nie pozostawia wątpliwości, że Sąd

Okręgowy poręcznie wekslowe traktuje – zgodnie z treścią tego przepisu – jako

zabezpieczenie całość lub część sumy wekslowej.

Nieuzasadniony jest również zarzut, że Sąd Okręgowy z naruszeniem art. 31

zdanie pierwsze w związku z art. 31 zdanie pierwsze Prawa wekslowego przyjął,

iż odpowiedzialność pozwanych z tytułu poręczenia wekslowego podlega

ograniczeniu do oznaczonej sumy wekslowej, mimo że wspomniane ograniczenie

odpowiedzialności nie wynika z treści weksla, a zostało jedynie zaznaczone

w deklaracji wekslowej.

Zgodnie z art. 30 zdanie pierwsze Prawa wekslowego zapłatę z weksla

można zabezpieczyć poręczeniem co do całości lub części sumy wekslowej.

Podpisując deklarację do weksla in blanco, pozwani mogli zatem ograniczyć swoją

odpowiedzialność do oznaczonej sumy wekslowej. Problem polega jednak na tym,

że wspomniane ograniczenie odpowiedzialności wekslowej pozwanych nie wynika

także z umieszczonego – zgodnie z art. 31 zdanie pierwsze Prawa wekslowego –

poręczenia na wekslu. Zachodzi więc niezgodność między zakresem poręczenia

określonym w deklaracji wekslowej a wynikającym z treści weksla, stanowiąca

najczęściej – jak podniesiono w piśmiennictwie – popełniany błąd przy poręczeniu

weksla in blanco. W takiej sytuacji należy przyjąć, że poręczyciel w razie

wypełnienia przez posiadacza weksla na kwotę wyższą niż objęta poręczeniem

może podnieść zarzut – co zrobili pozwani – że w deklaracji wekslowej ograniczył

swoją odpowiedzialność i upoważnił do uzupełnienia weksla w sposób wskazany

w deklaracji (art. 10 Prawa wekslowego). Brak określenia na wekslu, do jakiej kwoty

zostało udzielone poręczenie, stwarza bowiem jedynie domniemanie,

że poręczenie zabezpiecza całą sumę wekslową. Wspomnianej obrony nie

wyklucza abstrakcyjny charakter zobowiązania wekslowego, ponieważ

abstrakcyjność zobowiązania poręczyciela ulega osłabieniu w stosunkach między

pierwszym posiadaczem weksla a poręczycielem. W pełni aktualizuje się ona

dopiero po indosowaniu weksla przez pierwszego remitenta (por. wyrok Sadu

Najwyższego z dnia 17 września 2004 r., V CKN 556/03, Prawo Bankowe 2005,

nr 3, poz. 17).

7

Oceny omawianego zarzutu nie zmienia okoliczność, że skarżąca nie

podpisała deklaracji wekslowej, w której ograniczono odpowiedzialność pozwanych

z tytułu poręczenia wekslowego. W piśmiennictwie i w orzecznictwie przyjmuje się

zgodnie, że prawo wekslowe nie reguluje formy porozumienia wekslowego,

pozostawiając tę kwestię do uznania stron. Porozumienie może zatem być zawarte

w dowolnej formie. Porozumienie, które zostało zawarte w formie pisemnej, jest

nazywane deklaracją wekslową. Deklaracją wekslowa jest umową, podlegającą

ocenie i interpretacji na zasadach ogólnych (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia

28 maja 1998 r., III CKN 531/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 13, i z dnia 17 września

2004 r., V CKN 562/03, Prawo Bankowe 2005, nr 3, poz. 17). Osoba przyjmująca

weksel może zatem, ale nie musi podpisać deklaracji wekslowej. Jej oświadczenie

o zawarciu tej umowy następuje z chwilą przyjęcia deklaracji wekslowej.

Skarżąca jest więc – wobec bezspornego faktu przyjęcia deklaracji wekslowej –

stroną tej umowy.

Zarzut naruszenia art. 65 § 2 k.c. w związku z art. 10 Prawa wekslowego

skarżąca oparła na przekonaniu, że ustalenie zakresu odpowiedzialności

pozwanych z tytułu poręczenia wekslowego do oznaczonej części sumy wekslowej

było niedopuszczalne, ponieważ takiego ograniczenia odpowiedzialności nie

potwierdza treść umieszczonego na wekslu poręczenia. Przekonanie to okazało się

jednak – jak wynika w wyżej przedstawionego wywodu – nieuzasadnione.

To przesądza już o bezskuteczności omawianego zarzut naruszenia prawa.

Uzasadnienie tego zarzutu nie zawiera też przekonujących argumentów,

że wykładnia deklaracji wekslowej czy umowy przejęcia długu dotycząca ustalenia

zakresu ograniczonej odpowiedzialności pozwanych z tytułu poręczenia

wekslowego została dokonana z naruszeniem dyrektyw wskazanych w art. 65 § 2

k.c. W orzecznictwie zostało wyjaśnione, że wykładnia umowy wymaga także

uwzględnia tzw. kontekstu sytuacyjnego, pozatekstowych okoliczności np.

zdolności rozumienia tekstu przez strony, ich wiedzy, wykształcenia (por. wyroki

Sądu Najwyższego: z dnia 29 stycznia 2002, V CKN 679/00 i z dnia 8 marca

2008 r., V CKN 418/07, niepubl.). W tym aspekcie – a nie naruszenia zasady

ignorantia iuris nocet – należy postrzegać uwagi Sądu dotyczące znajomości przez

pozwanych problematyki prawa wekslowego.

8

Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 247 k.p.c. przez przeprowadzenie

dowodu z przesłuchania stron. W orzecznictwie przyjmuje się, że przytoczony

przepis nie wyłącza dowodu z zeznań świadków lub z przesłuchania stron,

zmierzających do wykładni oświadczenia woli zawartego w dokumencie

obejmującym czynność prawną (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 21 listopada

1997 r., I CKN 825/97, OSNC 1998, nr 5, poz. 81, z dnia 19 lutego 2003 r., V CKN

1843/00, z dnia 29 stycznia 2002 r., V CKN 679/00 i z dnia 8 marca 2008 r., V CKN

418/07, niepubl.).

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji wyroku

(art. 39814

k.p.c. i art. 98 w związku z art. 39821

i 391 § 1 k.p.c.).

jz