II PK 11/11

Wyrok z dnia 28 czerwca 2011 r.

II PK 11/11

Norma kompetencyjna zawarta w art. 6 ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o

wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi (Dz.U. Nr

26, poz. 306 ze zm.) nie upoważnia wymienionych w nim organów do obniżenia

wynagrodzenia pracownika należącego do kadry kierowniczej, z naruszeniem

zasad dotyczących kształtowania treści stosunku pracy.

Przewodniczący SSN Bogusław Cudowski, Sędziowie SN: Małgorzata

Gersdorf, Halina Kiryło (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 czerwca

2011 r. sprawy z powództwa Janusza R. przeciwko Przedsiębiorstwu Produkcyjno-

Usługowo-Handlowemu Budowa i Naprawa Dróg E. Sp. z o.o. w W. o wynagrodze-

nie, na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Warszawie z dnia 23 września 2010 r. […]

1. o d d a l i ł skargę kasacyjną,

2. zasądził od pozwanego Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowo-Handlo-

wego Budowa i Naprawa Dróg E. Spółki z o.o. w W. na rzecz powoda Janusza R.

kwotę 1.200 (tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa proceso-

wego w postępowaniu kasacyjnym.

U z a s a d n i e n i e

Powód Janusz R. wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego Przedsię-

biorstwa Produkcyjno-Usługowo-Handlowego Budowa i Naprawa Dróg E. Spółki z

o.o. w W. kwoty 85.565,82 zł z odsetkami od poszczególnych rat świadczenia oraz

kosztami procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu roszczeń podał, że dochodzona kwota stanowi różnicę po-

między wynagrodzeniem należnym mu z mocy uchwały Rady Pracowniczej […] z

2

dnia 13 listopada 1990 r. a faktycznie wypłaconym zgodnie z pismem Wojewody M. z

dnia 24 maja 2001 r. Strona pozwana domagała się oddalenia powództwa.

Sąd Okręgowy-Sąd Pracy w Warszawie wyrokiem z dnia 27 stycznia 2010 r.

zasądził od pozwanego Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowo-Handlowego Bu-

dowa i Naprawa Dróg E. Spółki z o.o. w W. na rzecz powoda Janusza R. tytułem wy-

równania wynagrodzenia za pracę za okres od 1 kwietnia 2006 r. do 31 grudnia 2007

r. kwotę 85.565,82 zł wraz z ustawowymi odsetkami od kwot poszczególnych mie-

sięcznych „niedopłat”, liczonymi od pierwszego dnia po dniu ich wymagalności do

dnia zapłaty oraz kosztami procesu w wysokości 6.996 zł i nadał wyrokowi rygor na-

tychmiastowej wykonalności do kwoty 10.666,06 zł.

Sąd pierwszej instancji ustalił, że powód był zatrudniony w M. Przedsiębior-

stwie Budownictwa Uprzemysłowionego w P. (którego następcą prawnym jest po-

zwana Spółka) w okresie od 14 listopada 1990 r. do 16 czerwca 2008 r. na stanowi-

sku dyrektora Przedsiębiorstwa na podstawie powołania na czas nieokreślony.

Zgodnie z uchwałą […] Rady Pracowniczej z dnia 5 listopada 1990 r. powodowi przy-

sługiwało wynagrodzenie w wysokości pięciokrotności przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia w Przedsiębiorstwie za ostatni kwartał bez wypłat nagród z zysku.

Wojewoda M., jako organ założycielski Przedsiębiorstwa, pismem z dnia 31 sierpnia

2000 r. zawiadomił powoda, iż przyznaje mu - poczynając od dnia 1 września 2000 r.

- wynagrodzenie miesięczne w kwocie 8.000 zł brutto. Mimo odwołania się powoda,

Wojewoda M. podtrzymał swoją decyzję w tym przedmiocie, a pismami z dnia 14

maja 2001 r. i 24 maja 2001 r. ustalił nowy sposób obliczania jego wynagrodzenia

jako 3,8 - krotność miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez

wypłat z zysku w czwartym kwartale poprzedniego roku, ogłoszonego przez Prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego, z możliwością przyznania na wniosek Rady Pra-

cowniczej nagrody rocznej. Tak określone wynagrodzenie powoda było niższe od

wynikającego ze wspomnianej uchwały Rady Pracowniczej z dnia 5 listopada 1990 r.

Wyrokami Sądu Okręgowego-Sądu Pracy w Warszawie z dnia 29 czerwca 2007 r.

[…] oraz z dnia 7 kwietnia 2008 r. […] zmieniono poprzedzające je orzeczenia Sądów

Rejonowych i zasądzono od pozwanego na rzecz powoda wyrównanie wynagrodze-

nia za pracę za okresy od 1 września 2002 r. do 31 listopada 2003 r. i od 1 grudnia

2003 r. do 31 marca 2006 r.

Zdaniem Sądu Okręgowego istota niniejszego sporu sprowadza się do pytania

o dopuszczalność zmiany warunków płacy pracownika zatrudnionego na podstawie

3

powołania - dyrektora przedsiębiorstwa - w drodze decyzji organu założycielskiego

tego przedsiębiorstwa, bez zachowania okresu wypowiedzenia.

W ocenie Sądu pierwszej instancji powód objęty był dyspozycją normy wyra-

żonej w przepisie art. 6 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 i art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 3

marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi

(Dz.U. Nr 26, poz. 306 ze zm.), wskazującego podmioty kompetentne do ustalania

wynagrodzenia wymienionych w ustawie pracowników. Przepisy te nie precyzują

jednak trybu, w jakim powinno następować określenie owego wynagrodzenia. W

przypadku dyrektora przedsiębiorstwa państwowego właściwy jest tryb wynikający z

ogólnych przepisów. Z art. 6 powołanej ustawy nie można natomiast wyprowadzić

wniosku, że organ kompetentny do ustalania wynagrodzenia dyrektora przedsiębior-

stwa posiada w tym zakresie dowolność ograniczoną tylko co do rodzaju i wysokości

przyznanych świadczeń i może w drodze jednostronnej decyzji zmieniać, w tym w

szczególności - zmniejszać wynagrodzenie. W niniejszym przypadku nie zachodziły

zaś nadzwyczajne sytuacje objęte regulacją art. 13 i art. 26 wskazanej ustawy,

wprowadzającej ograniczenia płacowe odnośnie do osób kierujących niektórymi

podmiotami prawnymi, przewidujące nieważność aktów ustalających wynagrodzenie

tych osób w razie przekroczenia maksymalnych kwot. Wynagrodzenie powoda wyni-

kające z uchwały Rady Pracowniczej Przedsiębiorstwa było bowiem niższe od do-

puszczalnej ustawowo wysokości.

Pogorszenie warunków płacowych pracownika zasadniczo wymaga wypowie-

dzenia zmieniającego. To jednak - w świetle art. 69 i w związku z art. 70 k.p. - nie jest

możliwe wobec osób zatrudnionych na podstawie powołania. Zmiana warunków

pracy i płacy pracownika powołanego może bowiem nastąpić tylko w drodze poro-

zumienia stron lub odwołania pracownika i nawiązania stosunku pracy na nowych

warunkach. Decyzja Wojewody M. dotycząca zmiany wynagrodzenia powoda jest

więc sprzeczna w ustawą - Kodeks pracy i jako taka jest bezwzględnie nieważna z

mocy art. 58 k.c. w związku z art. 300 k.p.

Pozwany wniósł apelację od powyższego wyroku, zarzucając naruszenie

prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 3 marca 2000

r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami i uznanie, iż obniżenie

wynagrodzenia powoda wymagało jego odwołania i nawiązania stosunku pracy na

nowych warunkach. Apelujący domagał się zmiany wyroku i oddalenia powództwa

4

oraz zasądzenia od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania za obie instan-

cje.

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie wyro-

kiem z dnia 23 września 2010 r. oddalił apelację i zasądził od pozwanego na rzecz

powoda kwotę 2.800 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w instan-

cji odwoławczej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego w postaci

art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektó-

rymi podmiotami prawnymi, Sąd drugiej instancji zauważył, że ratio legis mechani-

zmów wprowadzonych tymże aktem polega na limitowaniu maksymalnej wysokości

wynagrodzenia i innych świadczeń związanych z pracą, a przez to likwidowaniu „ko-

minów płacowych” kadry zarządzającej we wskazanych w ustawie podmiotach

uznawanych za podmioty publiczne. W tym celu w art. 13 ustawy zawarto regulację,

w myśl której postanowienia umów o pracę oraz innych aktów stanowiących podsta-

wę nawiązania stosunku pracy, a także umów cywilnoprawnych będących podstawą

zatrudnienia, ustalające wynagrodzenie miesięczne, nagrodę roczną, odprawę z ty-

tułu odwołania ze stanowiska lub rozwiązania stosunku pracy albo umowy cywilno-

prawnej oraz wartość świadczeń dodatkowych w wysokości wyższej niż maksymalna

dopuszczona ustawą, są nieważne z mocy prawa w odniesieniu do tej części, która

przewyższa kwotę maksymalną określoną w ustawie. Tożsamą regułę w odniesieniu

do aktów stanowiących postawę zatrudnienia istniejących w dniu wejścia ustawy w

życie zawiera jej art. 26 ust. 1 z tym, iż w tym przypadku ustawodawca przewidział

trzymiesięczny okres wyczekiwania na uruchomienie sankcji nieważności takich

aktów. Dostosowanie treści istniejącego już stosunku pracy do warunków określo-

nych w art. 5 i 8 ustawy nie wymaga wypowiedzenia zmieniającego. W niniejszej

sprawie to nie potrzeba dostosowania warunków płacowych powoda do unormowań

powołanej ustawy legła u podstaw decyzji Wojewody M. o zmniejszeniu wynagro-

dzenia za pracę. Wynagrodzenie to nie było bowiem wyższe od dopuszczanego

ustawą. Strona pozwana swoje stanowisko w sporze opiera na treści art. 6 ust. 1

ustawy, który ma charakter kompetencyjny. Wprowadzenie do porządku prawnego

tego przepisu oznacza, że z chwilą wejścia w życie ustawy go zawierającej, upraw-

nienie do ustalania wysokości i składników wynagrodzenia powoda jako dyrektora

przedsiębiorstwa państwowego należało wyłącznie i w całości do organu założyciel-

skiego. Organ ten nie mógł jednak w oderwaniu od ratio legis samej „ustawy komi-

nowej”, z naruszeniem prawa pracownika zatrudnionego na podstawie aktu powoła-

5

nia do świadczenia pracy na określonych warunkach pracy i płacy, arbitralnie zmie-

niać te warunki przy wykorzystaniu jako pretekstu do tych działań błędnie zinterpre-

towanych przepisów powołanej ustawy.

Powyższy wyrok został zaskarżony skargą kasacyjną pozwanego. Skargę

oparto na podstawie naruszenia prawa materialnego przez: 1) błędną wykładnię art.

6 ust. 1 ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi

podmiotami prawnymi i przyjęcie, że przepis ten ma wyłącznie charakter kompeten-

cyjny, tj. ustanawia podmiot uprawniony do ustalania wynagrodzenia miesięcznego

osób, do których ma zastosowanie ustawa oraz 2) błędną wykładnię i niewłaściwe

zastosowanie art. 70 k.p. i przyjęcie, że organ właściwy, o jakim mowa w art. 6 ust. 1

ustawy, chcąc zmienić pozwanemu wynagrodzenie jest obowiązany dokonać aktów

odwołania z zajmowanego stanowiska i ponownego powołania ze zmniejszeniem

wynagrodzenia. Skarżący wniósł o zmianę wyroku oraz poprzedzającego go orze-

czenia Sądu Okręgowego i oddalenie powództwa oraz zasądzenie kosztów zastęp-

stwa procesowego za wszystkie instancje.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyrażono pogląd, że po wejściu w życie

ustawy o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi nie

można już twierdzić, iż zmiana warunków płacowych pracownika zatrudnionego na

podstawie powołania wymaga odwołania ze stanowiska i nawiązania nowego sto-

sunku pracy. Przepis art. 6 ustawy zezwala organowi założycielskiemu na zmianę

jedynie warunków płacowych pracownika, przy uznaniu za ważne wszystkich pozo-

stałych elementów stosunku pracy z powołania. Jedynym kryterium ograniczającym

jego swobodę w tym zakresie są stawki maksymalne miesięcznego wynagrodzenia,

określone w art. 8 ustawy. Ustawa nie zamyka jednak temu organowi drogi do

zmniejszenia wynagrodzenie osobie, z którą nawiązano stosunek pracy na mocy po-

wołania, także w razie nieprzekroczenia stawek maksymalnych. Konstatacji tej nie

zmienia treść art. 13 i art. 26 ustawy. W świetle art. 13, wszystkie dotychczasowe

wynagrodzenia przewyższające maksymalną kwotę określoną w art. 8 stały się nie-

ważne z mocy prawa z chwilą wejścia w życie ustawy, tj. od 1 maja 2000 r. Chodzi

przy tym o wszystkie składniki wynagrodzenia wraz ze świadczeniami dodatkowymi.

Natomiast redagując art. 26, wolą ustawodawcy było uznanie za nieważne dotych-

czasowe wynagrodzenia wszystkich osób objętych ustawą i na podstawie art. 6 tego

aktu ustalenie nowych wynagrodzeń, które mogły być niższe od maksymalnych kwot

przewidzianych w art. 8. Do zmiany takiej nie miał przy tym zastosowania art. 70 k.p.

6

Postawą owej zmiany był bowiem art. 6 ustawy. Przepis ten - jako przepis szczegól-

ny - samodzielnie reguluje kwestię zmiany wysokości wynagrodzenia dyrektora

przedsiębiorstwa państwowego i upoważnia organ założycielski do samodzielnego i

wielokrotnego modyfikowania jego warunków płacowych w drodze jednostronnego

oświadczenia.

Powód w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej odrzucenie lub odmowę

przyjęcia do rozpoznania albo oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów procesu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest bezzasadna. Analizę prawidłowości zaskarżonego wy-

roku rozpocząć wypada od stwierdzenia, że ustawa z dnia 3 marca 2000 r. o wyna-

gradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi, zwana dalej „ustawą”

ma ograniczony zakres przedmiotowy i podmiotowy, gdyż normuje jedynie ten ele-

ment stosunków zatrudnienia (pracowniczych i cywilnoprawnych), jakim jest wyna-

grodzenie za świadczoną pracę (usługę) w odniesieniu do osób zajmujących wymie-

nione w art. 2 ustawy stanowiska, należących do kadry zarządzającej w należących

do sektora publicznego jednostkach organizacyjnych wyszczególnionych w art. 1.

Jak wynika z druków sejmowych nr 516 z 1998 r. oraz nr 948, 963, 973 i 1020 z 1999

r., celem ustawy było wyeliminowanie „kominów płacowych” w sektorze publicznym

gospodarki, poprzez usunięcie nadmiernych dysproporcji między średnimi zarobkami

a wynagrodzeniami osób kierujących publicznymi podmiotami prawnymi, ustalenie

odpowiedniej korelacji pomiędzy wysokością ich wynagrodzeń a wynikami ekono-

micznymi i wielkością kierowanych jednostek oraz znaczeniem sprawowanej funkcji,

jak również wprowadzenie jasnych mechanizmów regulacji wynagrodzeń kadry kie-

rowniczej wspomnianego sektora. Temu celowi służy ustanowienie kompleksowego i

co do zasady zamkniętego systemu wynagradzania osób kierujących wskazanymi w

ustawie jednostkami organizacyjnymi, obejmującego w myśl art. 5 ust. 1 i 3 oraz art.

12 obligatoryjny składnik płacowy w postaci wynagrodzenia miesięcznego oraz dwa

fakultatywne elementy, tj. nagrodę roczną i odprawę w związku z odwołaniem ze sta-

nowiska, z możliwością przyznania świadczeń dodatkowych wyszczególnionych w

rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 21 stycznia 2003 r. w sprawie szcze-

gółowego wykazu świadczeń dodatkowych, które mogą być przyznane osobom kie-

rującym niektórymi podmiotami prawnymi oraz trybu ich przyznawania (Dz.U. Nr 14,

7

poz. 139). System ten oparty jest na założeniu, że wysokość wynagrodzenia osoby

kierującej podmiotem objętym regulacją ustawy zależy od oceny jej pracy i wyników

kierowanej przez nią jednostki organizacyjnej. Konsekwencją takiego założenia jest

zaś norma kompetencyjna art. 6 ustawy, określająca katalog podmiotów właściwych

do oceny wyników pracy kadry kierowniczej, a w rezultacie tegoż - do ustalania wy-

nagrodzenia wskazanych w tym akcie osób. Są nimi organy założycielskie albo orga-

ny właściwe do reprezentowania Skarbu Państwa lub jednostek samorządu teryto-

rialnego tworzących podmiot albo zgromadzenia wspólników lub akcjonariuszy.

Słuszną jest teza, że od daty wejścia w życie ustawy warunki wynagradzania

kadry zarządzającej w rozumieniu przepisów tego aktu kształtują wyłącznie organy

wymienione w art. 6, także wówczas, gdy wcześniej decyzje w tym przedmiocie le-

żały w gestii innych podmiotów. Wyrażona w powyższym przepisie norma prawna ma

jednak wyłącznie charakter kompetencyjny. Rację mają Sądy orzekające w sprawie

zauważając, że przepis ten nie precyzuje trybu ustalania wynagrodzenia osób zali-

czanych do kadry zarządzającej ani możliwości i sposobu jego zmiany. Sama ustawa

statuuje jedynie ramy, w jakich mogą poruszać się uprawnione organy ustanawiając

warunki płacowe dla adresatów ustawy, albowiem w art. 5 oraz w art. 7 - 12 określa

poszczególne składniki wynagrodzenia i górną ich granicę, a w art. 13 i art. 26 ust. 1

normuje konsekwencje naruszenia dyscypliny płacowej. W odniesieniu do aktów

kreujących stosunki zatrudnienia zarówno nawiązane pod rządami omawianej

ustawy, jak i istniejące w dacie jej wejścia w życie, sankcją za przekroczenie maksy-

malnej dopuszczonej ustawą wysokości wynagrodzenia miesięcznego, nagrody

rocznej, odprawy oraz świadczeń dodatkowych jest nieważność postanowień w tej

części. Przepis przejściowy art. 26 ust. 1 nie działa przy tym wstecz i nie modyfikuje

warunków płacowych kadry zarządzającej sprzed wejścia w życie ustawy, a jedynie

wprowadza - po upływie wskazanego w nim trzymiesięcznego okresu dostosowaw-

czego - zastępowalność z mocy prawa postanowień tychże umów i innych aktów bę-

dących podstawą nawiązania stosunków zatrudnienia, a sprzecznych z ustawą, od-

powiednimi jej unormowaniami. Zamieszczone w art. 13 oraz art. 26 ust. 1 ustawy

klauzule częściowej nieważności aktów kreujących stosunki zatrudnienia kadry za-

rządzającej są przeciwieństwem wyrażonej w art. 18 k.p. zasady uprzywilejowania

pracownika, oznaczającej możliwość kształtowania przez strony treści stosunku

pracy w sposób korzystniejszy dla pracownika od wynikającego z przepisów prawa

pracy. Większość unormowań prawa pracy ma wszakże charakter semiimperatywny,

8

w przeciwieństwie do regulacji art. 5 oraz art. 7 - 12 ustawy, która jest ściśle bez-

względnie obowiązująca. Z uwagi na taki właśnie charakter przepisów ustawy, w ju-

dykaturze wyrażany jest pogląd, iż dostosowanie treści stosunku pracy do reguł wy-

nikających z przepisów tego aktu nie wymaga wypowiedzenia zmieniającego (wyrok

Sądu Najwyższego z dnia 2 września 2003 r., I PK 290/02, OSNP 2004 nr 17, poz.

299). W doktrynie prezentowane jest jednak odmienne stanowisko, w świetle którego

dostosowanie istniejących kontraktów kadry zarządzającej do zasad wynikających z

ustawy powinno polegać na wykorzystaniu zwykłych sposobów pogarszania warun-

ków pracy i płacy pracowników, czyli na zastosowaniu wypowiedzenia zmieniającego

(M. Gersdorf: Czy jest możliwy powrót spółki pod ustawę kominową i jakie są tego

konsekwencje dla stosunków pracy kadry menadżerskiej, PiZS 2002, nr 8, s. 36).

Zatem nawet w sytuacji opisanej hipotezą normy art. 13 lub art. 26 ustawy kwestia

trybu obniżenia wynagrodzenia osoby kierującej niektórymi podmiotami prawnymi nie

jest jednoznacznie postrzegana. Zagadnienie to wykracza jednak poza ramy niniej-

szego sporu. Zważywszy na to, że w rozpoznawanej sprawie wynagrodzenie Janu-

sza R. po wejściu w życie komentowanej ustawy nie przekraczało maksymalnej wy-

sokości zakreślonej jej przepisami, nie zachodziła konieczność modyfikowania treści

stosunku pracy powoda zgodnie z unormowaniami tego aktu. Natomiast ustanawia-

jąc zamknięty katalog składników wynagrodzenia osób kierujących jednostkami or-

ganizacyjnymi sektora publicznego i oznaczając górne granice wysokości tych skład-

ników, ustawodawca nie ingerował w sposób kształtowania przez kompetentne orga-

ny warunków płacowych kadry zarządzającej mieszczący się w tak zakreślonych ra-

mach. Dopuszczalność i tryb zmiany owych warunków wynika zatem z przepisów

regulujących dany rodzaj stosunku zatrudnienia: cywilnoprawny lub pracowniczy, a w

tym ostatnim przypadku - umowny bądź pozaumowny. Jak zauważył Sąd Najwyższy

w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 lipca 2006 r., I PK 253/05 (OSNP 2007 nr 15 - 16,

poz. 213), w sytuacji gdy wynagrodzenie osoby kierującej niektórymi podmiotami

prawnymi nie przewyższa dopuszczalnego maksymalnego progu, ani z mocy same-

go art. 6 ust. 1 ustawy, ani z nawet z wykonywania przez właściwy organ przewidzia-

nej w tym przepisie kompetencji do ustalania wynagrodzenie, nie wynikają „automa-

tycznie”, to znaczy bez wypowiedzenia warunków umowy o pracę, skutki w zakresie

sferze płacowej. Trzeba bowiem wskazać na zasady prawa pracy określone w art. 18

§ 1 i § 2 k.p., stosownie do których bezpośrednia (czyli bez potrzeby wypowiedzenia

warunków umowy o pracę) nieważność warunków wynikających z umów dotyczy

9

tylko sytuacji, gdy postanowienia umowy są mniej korzystne dla pracownika niż prze-

pisy prawa pracy. W pozostałych przypadkach dla modyfikacji wynagrodzenia pra-

cownika konieczne jest dokonanie wypowiedzenia zmieniającego.

Reasumując trzeba stwierdzić, że norma kompetencyjna zawarta w art. 6

ustawy nie oznacza, iż wymienione w tym przepisie podmioty mogą w dowolny spo-

sób, z naruszeniem zasad dotyczących kształtowania treści poszczególnych stosun-

ków pracy, obniżyć wynagrodzenie pracownika należącego do kadry kierowniczej w

części nieprzekraczającej górnej granicy zakreślonej regulacją tego aktu.

Co do możliwości zmiany warunków wynagradzania pracownika zatrudnio-

nego na podstawie powołania należy podzielić pogląd wyrażony w uchwale Sądu

Najwyższego z dnia 21 grudnia 1987 r., III PZP 47/87 (OSNCP 1989 nr 9, poz. 131),

zgodnie z którym wypowiedzenie warunków pracy i płacy takiemu pracownikowi jest

niedopuszczalne. Zmiana treści stosunku zatrudnienia, w szczególności w zakresie

rodzaju pracy (stanowiska) pracownika może nastąpić w drodze odwołania i

nawiązania nowego stosunku pracy na nowych zasadach, jeżeli organ odwołujący

jest do tego właściwy. Zmiana innych niż rodzaj pracy warunków możliwa jest też w

drodze wzajemnego porozumienia między pracownikiem, a właściwym do ich usta-

nowienia organem. W niniejszym przypadku nie doszło zaś do takiego porozumienia,

albowiem powód od samego początku kwestionował ustalone przez organ założy-

cielski wynagrodzenie. W konsekwencji tegoż jednostronna zmiana przez pozwane-

go warunków płacowych powoda była niedopuszczalna, a jej dokonanie implikowało

zachowanie przez Janusza R. prawa do wynagrodzenia na dotychczasowych zasa-

dach.

Wobec prawidłowości zaskarżonego wyroku należało orzec stosownie do art.

39814

k.p.c. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto w myśl 98 § 1 i 3

oraz art. 108 § 1 w związku z art. 398²¹ k.p.c., a nadto § 12 ust. 4 pkt 2 w związku z §

11 ust. 1 pkt 2 i § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września

2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb

Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego

z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

========================================