III SK 23/11

Sygn. akt III SK 23/11

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)

SSN Halina Kiryło

SSN Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Polskiej Telefonii Cyfrowej Spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością (obecnie Spółki Akcyjnej) z siedzibą w W.

przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

z udziałem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

o ustalenie pozycji rynkowej i nałożenie obowiązków regulacyjnych ,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 24 stycznia 2012 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 8 lutego 2011 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o

kosztach postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

2

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Prezes Urzędu) decyzją z dnia

18 listopada 2008 r. nr […] ustalił, że na rynku świadczenia usługi zakańczania

połączeń w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej Polskiej Telefonii Cyfrowej sp.

z o.o. w W. (powód), zgodnym z obszarem sieci, w której następuje zakończenie

połączenia, nie występuje skuteczna konkurencja; wyznaczył powoda jako

przedsiębiorcę zajmującego znaczącą pozycję na rynku właściwym oraz nałożył na

powoda obowiązki regulacyjne na podstawie art. 34, art. 36 oraz art. 37 ustawy z

dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. nr 171, poz. 1800 ze zm.,

dalej jako Prawo telekomunikacyjne).

Powód zaskarżył decyzję odwołaniem, dodatkowo skarżąc postanowienie

Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Prezes UOKiK) z dnia 1

października 2008 r., […]. Postanowieniem tym Prezes UOKiK uznał, że na rynku

właściwym w niniejszej sprawie nie występuje skuteczna konkurencja, powód

posiada pozycję znaczącą na rynku oraz zasadne jest nałożenie na powoda

obowiązków regulacyjnych.

Sąd Okręgowy – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów wyrokiem z dnia

23 marca 2010 r. odrzucił odwołanie powoda w zakresie dotyczącym postanowienia

Prezesa UOKiK oraz uchylił decyzję Prezesa Urzędu.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Sąd Okręgowy stwierdził, że pismem z

dnia 25 marca 2008 r. Prezes Urzędu powiadomił Prezesa UOKiK o wszczęciu

postępowania konsultacyjnego dotyczącego projektu decyzji w sprawie

prowadzonego wobec powoda postępowania i przesłał projekt decyzji. W dniu 16

września 2008 r. Prezes Urzędu powiadomił Prezesa UOKiK o zakończeniu

postępowania konsultacyjnego i przekazał projekt decyzji z prośbą o zajęcie

stanowiska w trybie art. 106 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu projektu decyzji

przekazanym do konsultacji Prezesowi UOKiK, za rynek właściwy na poziomie

hurtowym uznano rynek usług zakańczania połączeń w sieci powoda obejmujący

zakańczanie połączeń telefonicznych kierowanych do abonentów powoda oraz

połączeń do numerów alarmowych przydzielonych służbom ustawowo powołanym

do niesienia pomocy.

3

Prezes UOKiK po rozpatrzeniu projektu decyzji Prezesa Urzędu

postanowieniem z dnia 1 października 2008 r. stwierdził, że na rynku świadczenia

usług zakańczania połączeń w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej powoda

zgodnym z obszarem sieci, w którym następuje zakończenie połączenia nie

występuje skuteczna konkurencja; na tak wyznaczonym rynku powód posiada

pozycję znaczącą; uzasadnione jest nałożenie na powoda obowiązków

regulacyjnych z art. 34, art. 36 oraz art. 37 Prawa telekomunikacyjnego.

Pismem z dnia 22 października 2008 r., złożonym w toku postępowania

administracyjnego toczącego się przed Prezesem Urzędu, powód wskazał na

odmienne określenie rynku właściwego na poziomie hurtowym w projekcie decyzji

przekazanym w celu zajęcia stanowiska Prezesowi UOKiK w porównaniu do

projektu decyzji skierowanej do konsultacji z Komisją Europejską. W ocenie

powoda zmiana oznaczała znaczące rozszerzenie zakresu produktowego rynku

właściwego, ponieważ „sieć telekomunikacyjna” jest pojęciem znaczenie szerszym

od określenia „stacjonarna publiczna sieć telefoniczna”. Prezes Urzędu uwzględnił

te uwagi w treści zaskarżonej decyzji, uznając za rynek właściwy w wymiarze

produktowym rynek usług zakańczania połączeń w stacjonarnej publicznej sieci

telefonicznej powoda, obejmujący zakańczanie połączeń telefonicznych

kierowanych do abonentów stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej powoda oraz

połączeń do numerów alarmowych przydzielonych służbom ustawowo powołanym

do niesienia pomocy.

Sąd Okręgowy uznał, że w projekcie decyzji przekazanym Prezesowi UOKiK

celem przedstawienia stanowiska w ramach porozumienia między organami

administracji znacznie szerzej określono rynek właściwy w porównaniu do rynku,

który był przedmiotem oceny w postępowaniu prowadzonym przez Prezesa Urzędu

oraz który został ostatecznie zdefiniowany w wydanej decyzji. W konsekwencji

przyjął, że postanowienie Prezesa UOKiK zapadło po przeprowadzeniu analizy

sytuacji panującej na innym rynku, niż rynek będący przedmiotem analizy w

zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji zaskarżona decyzja została wydana bez

wymaganego porozumienia z Prezesem UOKiK, skoro jej uzasadnienie różni się od

uzasadnienia projektu decyzji przekazanego organowi antymonopolowemu.

Powyższe uchybienie uzasadniało w ocenie Sądu Okręgowego uchylenie decyzji

4

Prezesa Urzędu, wydanej w postępowaniu dotkniętym wadą, która nie mogła być

usunięta w postępowaniu sądowym.

Prezes Urzędu zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego apelacją, zarzucając

naruszenie art. 328 § 2 k.p.c.; art. 47964

§ 1 k.p.c. oraz art. 25 ust. 2 Prawa

telekomunikacyjnego.

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 8 lutego 2011 r. oddalił apelację Prezesa

Urzędu. W ocenie Sądu drugiej instancji stwierdzony przez Sąd Okręgowy brak

wymaganego współdziałania Prezesa Urzędu z Prezesem UOKiK stanowił

wystarczającą podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji

rozpoznawanie pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu nie było celowe. Sąd

Apelacyjny podkreślił, że ustalenia dotyczące konkurencyjności rynku stanowią

domenę Prezesa UOKiK i dlatego wydanie decyzji z art. 25 ust. 2 Prawa

telekomunikacyjnego wymaga wcześniejszego zasięgnięcia opinii Prezesa UOKiK.

Wymagane w ramach współdziałania organów postanowienie Prezesa UOKiK

powinno odnosić się szczegółowo do kwestii związanych ze stanem konkurencji na

rynku właściwym, a w szczególności wyjaśniać jakimi cechami charakteryzować się

powinien dany rynek. Opinia Prezesa UOKiK jest w tym przedmiocie wiążąca dla

Prezesa Urzędu. Postanowienie Prezesa UOKiK nie może jedynie ogólnikowo i

skrótowo odwoływać się do sytuacji na danym rynku. W niniejszej sprawie

przedmiotem postępowania prowadzonego przed Prezesem UOKiK był projekt

decyzji Prezesa Urzędu określający jako rynek właściwy produktowo na poziomie

hurtowym rynek usług zakańczania połączeń w sieci powoda. Dopiero po wydaniu

postanowienia przez Prezesa UOKiK z dnia 1 października 2008 r. Prezes Urzędu

doprecyzował zakres produktowy rynku w ten sposób, że obejmował on wyłącznie

zakańczanie połączeń w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej powoda, a nie

rynek zakańczania połączeń w sieci powoda. Zmieniona wersja projektu decyzji nie

została ponownie przedstawiona Prezesowi UOKiK w trybie określonym w art. 106

§ 1 k.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd Apelacyjny uznał, że zaskarżona decyzja

została wydana bez wymaganego porozumienia z Prezesem UOKiK, zaś

stwierdzona wada nie może zostać usunięta w postępowaniu przed sądem.

Prezes Urzędu zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną w całości i

wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego

5

rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa

procesowego, to jest: 1) art. 47964

§ 2 k.p.c. poprzez uchylenie decyzji z uwagi na

brak ponownego przeprowadzenia postępowania z art. 106 § 1 k.p.a. przez

Prezesa UOKiK w sytuacji zmiany uzasadnienia decyzji; 2) naruszenie art. 328 § 2

k.p.c. poprzez zaniechanie wskazania wpływu stwierdzonego przez siebie

uchybienia w postaci braku postępowania uzgodnieniowego na treść decyzji oraz

poprzez zaniechanie wskazania, dlaczego oddalono apelację pozwanego oraz

zaniechano uchylenia wyroku Sądu Okręgowego, mimo iż ten nie rozpoznał

meritum sprawy; 3) naruszenie art. 385 k.p.c. i art. 386 § 4 k.p.c. w zw. z art. 47964

§ 2 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 4 ust 1 i art. 6 dyrektywy 2002/21/WE

Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram

regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (Dz. Urz. UE z 2002 r., L

108/33, dalej jako dyrektywa 2002/21) poprzez oddalenie apelacji od wyroku, w

którym Sąd I instancji nie rozpoznał meritum sprawy, to jest nie wypowiedział się co

do wszystkich zarzutów odwołania; 4) art. 386 § 1 k.p.c. w związku z art. 47964

§ 2

k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c. poprzez zaniechanie zmiany wyroku w sytuacji gdy

odwołanie nie zawierało zarzutów uzasadniających uchylenie decyzji bądź jej

zmianę, w szczególności powód nie wykazał, że w przedmiotowej sprawie

zachodziła konieczność powtórnego skonsultowania decyzji z Prezesem UOKiK. W

zakresie dotyczącym przepisów prawa materialnego Prezes Urzędu zarzucił

naruszenie art. 25 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego poprzez przyjęcie, że na

Prezesie Urzędu ciąży obowiązek ponownego uzyskania porozumienia z Prezesem

UOKiK w sprawie każdorazowej zmiany projektu decyzji, nawet wówczas gdy

zmiana taka ograniczona jest jedynie do elementów uzasadnienia decyzji bez

zmiany jej sentencji oraz podstaw, na których oparte zostały przyjęte przez organ

środki regulacyjnie w konsekwencji stwierdzenie braku wyczerpania trybu

porozumienia Prezesem UOKiK.

Powód w odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezesa Urzędu wniósł o jej

oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

6

Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu jest zasadna.

Zaskarżonemu wyrokowi Prezes Urzędu zarzuca wadliwość leżącej u jego

podstaw tezy, zgodnie z którą decyzja Prezesa Urzędu została wydana bez

porozumienia z Prezesem UOKiK, wymaganego przez art. 25 ust. 2 Prawa

telekomunikacyjnego (w brzmieniu do 5 lipca 2009 r.).

Sąd Najwyższy stwierdza, że powyższe założenie Sądu drugiej instancji, w

konsekwencji którego przyjęto, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo uchylił

przedmiotową decyzję, opiera się wyłącznie na zestawieniu uzasadnienia projektu

decyzji Prezesa Urzędu, przedłożonego Prezesowi UOKiK do zajęcia stanowiska w

trybie przewidzianym w art. 25 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego, z treścią

uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Jak wynika z niekwestionowanych przez strony

ustaleń, w projekcie decyzji przedłożonym do konsultacji Prezesowi UOKiK jako

rynek właściwy w sentencji projektu decyzji wskazano rynek usług zakańczania

połączeń w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej powoda, obejmujący

zakańczanie połączeń telefonicznych kierowanych do abonentów stacjonarnej

publicznej sieci telefonicznej powoda oraz połączeń do numerów alarmowych

przydzielonych służbom ustawowo powołanym do niesienia pomocy. W

uzasadnieniu projektu decyzji jako rynek właściwy wskazano rynek usług

zakańczania połączeń w sieci powoda, obejmujący zakańczanie połączeń

telefonicznych kierowanych do abonentów powoda oraz połączeń do numerów

alarmowych. Z kolei w sentencji oraz uzasadnieniu decyzji Prezesa Urzędu, która

została zaskarżona odwołaniem w niniejszej sprawie za rynek właściwy uznano

rynek usług zakańczania połączeń w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej

powoda obejmujący zakańczanie połączeń telefonicznych kierowanych do

abonentów stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej powoda.

Rozbieżność między brzmieniem uzasadnienia projektu decyzji Prezesa

Urzędu a uzasadnieniem decyzji Prezesa Urzędu kończącej postępowanie w

sprawie w porównaniu do przekazanego Prezesowi UOKiK projektu, doprowadziły

Sąd drugiej instancji do konkluzji o wydaniu zaskarżonej decyzji z naruszeniem art.

25 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego. Powyższe stanowisko Sądu Apelacyjnego

budzi zastrzeżenia Sądu Najwyższego z dwóch powodów. Po pierwsze, nie

uwzględnia roli Sądu orzekającego w sprawie z odwołania od decyzji Prezesa

7

Urzędu. Po drugie, nie znajduje uzasadnienia w treści i funkcji dyspozycji art. 25

ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego.

Sąd Najwyższy podziela stanowisko, wyrażone przez Sąd Apelacyjny w

uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia w przedmiocie jurysdykcyjnej funkcji Sądu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Istotnie Sądy obu instancji nie powinny

ograniczać swojej kognicji tylko do kontroli legalności postępowania

administracyjnego, lecz powinny dokonać oceny prawnej zasadności wniesionego

odwołania. Powyższa rola nie stoi przy tym na przeszkodzie uwzględnianiu

kwalifikowanych wad zaskarżonej decyzji, w szczególności gdy została ona wydana

z naruszeniem przepisów określających tryb działania Prezesa Urzędu (wyroki SN

z 14 kwietnia 2010 r., III SK 1/10, OSNP 2011, Nr 21-22, poz. 288; z 21

października 2010 r., III SK 7/10, LEX 686801; z 7 lipca 2010 r., III SK 52/10, LEX

1001322; z 5 września 2011 r., III SK 5/11, LEX 1011331); w warunkach

określonych w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (wyrok SN z 5 stycznia 2011 r., III SK 34/10,

LEX 852567) lub z naruszeniem prawa przedsiębiorcy do obrony (wyrok SN z 19

sierpnia 2009 r., III SK 5/09, OSNP 2011, Nr 9-10, poz. 144).

Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy, Sąd Apelacyjny

powinien rozstrzygnąć, w oparciu o przeprowadzone ustalenia, czy w stanie

faktycznym sprawy decyzja Prezesa Urzędu została wydana bez wymaganego art.

25 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego porozumienia z Prezesem UOKiK. Dokonując

takiej oceny Sąd Apelacyjny powinien kierować się nie tylko analizą samej

sekwencji przebiegu czynności podejmowanych przez Prezesa Urzędu i Prezesa

UOKiK w toku współdziałania podejmowanego w ramach postępowania

administracyjnego, ale przede wszystkim treścią wydanych w ramach tego

współdziałania aktów w postaci postanowienia Prezesa UOKiK i decyzji Prezesa

Urzędu kończącej postępowanie administracyjne w sprawie. Bez przeprowadzenia

takich ustaleń oraz ich prawnej oceny konkluzja o naruszeniu art. 25 ust. 2 Prawa

telekomunikacyjnego byłaby możliwa tylko w przypadku kwalifikowanej wady

zaskarżonej decyzji, w szczególności w przypadku wydania takiej decyzji bez

zwrócenia się do Prezesa UOKiK o zajęcie stanowiska lub wydania decyzji przed

sformułowaniem przez Prezesa UOKiK stanowiska w sprawie.

8

W świetle ustalonych w sprawie okoliczności stanu faktycznego miało

miejsce współdziałanie dwóch organów współuczestniczących w procesie

wydawania decyzji administracyjnej stosownie do dyspozycji art. 25 ust. 2 Prawa

telekomunikacyjnego w związku z art. 106 § 1 k.p.a. Prezes Urzędu przedstawił

projekt decyzji do konsultacji Prezesowi UOKiK. Prezes UOKiK wydał w ramach

współdziałania postanowienie o określonej treści. Prezes Urzędu wydał decyzję

dopiero po otrzymaniu postanowienia Prezesa UOKiK. Nieuzasadniona jest zatem

ocena Sądów pierwszej i drugiej instancji, że nie doszło do współdziałania Prezesa

Urzędu z Prezesem UOKiK. Przeprowadzono bowiem postępowanie unormowane

przez art. 25 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego w związku z art. 106 § 1 k.p.a.

Natomiast stwierdzenie rozbieżności między treścią projektowanej decyzji oraz

decyzji kończącej postępowanie w sprawie nie stwarzało podstawy do oceny

zaskarżonego wyroku iż decyzja Prezesa Urzędu jest dotknięta taką wadą, której

Sąd orzekający w sprawie z odwołania od przedmiotowej decyzji, działając jako sąd

meriti, nie może skorygować i pozostaje mu jedynie uchylenie decyzji Prezesa

Urzędu.

Ponieważ stanowisko Prezesa UOKiK zostało wyrażone w przewidzianym

trybie, to sporne pozostawało jedynie, czy decyzja Prezesa Urzędu została wydana

z zachowaniem wymaganego porozumienia.

Porozumienie organów, o którym mowa w art. 25 ust. 2 Prawa

telekomunikacyjnego – jak prawidłowo przyjął Sąd Apelacyjny – zakłada uzyskanie

jednomyślności organu załatwiającego sprawę decyzją administracyjną i organu,

którego stanowisko jest niezbędną przesłanką rozstrzygnięcia sprawy. Prezes

Urzędu jest tym organem uczestniczącym w procedurze współdziałania, który

załatwia sprawę wydając decyzję kończącą postępowanie ale jego decyzja powinna

uwzględniać wyłącznie te ustalenia, które zostały objęte „porozumieniem” z

Prezesem UOKiK. Uczestniczenie tego drugiego organu w postępowaniu nie

ogranicza się do wyrażenia opinii. Konsekwentne do tych zasadniczo słusznych

założeń byłoby zbadanie czy w decyzji Prezesa Urzędu kończącej postępowanie w

sprawie zostały uwzględnione ustalenia Prezesa UOKiK, zwłaszcza w odniesieniu

do problemu zakresu rynku właściwego.

9

Błędnie natomiast sądy obu instancji bez odpowiedniej analizy merytorycznej

treści decyzji i treści postanowienia Prezesa UOKiK, bez analizy istotnych

przesłanek rozstrzygnięć obu organów w zakresie ich kompetencji ograniczyły się

do analizy okoliczności, które nie wskazują na brak uzgodnienia przesłanek decyzji.

Dotyczy to zwłaszcza porównania między treścią projektu decyzji Prezesa Urzędu a

treścią postanowienia Prezesa UOKiK. Braku merytorycznego „porozumienia”

organów nie można także wyprowadzić z tego, że po otrzymaniu stanowiska

Prezesa UOKiK (organu współdziałającego), Prezes Urzędu (organ wydający

decyzję) zmodyfikował przekazany uprzednio do konsultacji projekt decyzji,

dostosowując treść wydawanej decyzji - w zakresie granic rynku właściwego lub

obowiązków regulacyjnych - do przesłanek postanowienia Prezesa UOKiK. Jeżeli

między treścią projektowanej decyzji Prezesa Urzędu a postanowieniem Prezesa

UOKiK zachodzą rozbieżności, o osiągnięciu porozumienia obu organów można

mówić wówczas, gdy wydając decyzję kończącą postępowanie w sprawie Prezes

Urzędu nadał jej treść odpowiadającą stanowisku Prezesa UOKiK.

Skoro współdziałanie organu ochrony konkurencji z Prezesem Urzędu

(postrzegane całościowo jako sekwencja kolejnych czynności zaangażowanych

organów w postaci wezwania do zajęcia stanowiska, zajęcia stanowiska oraz

wydania decyzji kończącej postępowanie) miało miejsce, założenie Sądu drugiej

instancji o braku porozumienia wymaganego art. 25 ust. 2 Prawa

telekomunikacyjnego jest nieuzasadnione, bez przeprowadzenia merytorycznej

analizy stanowisk (rozstrzygnięć) obu współdziałających organów. Okoliczność, że

zmieniony po wpłynięciu postanowienia Prezesa UOKiK projekt decyzji Prezesa

Urzędu nie został przesłany organowi ochrony konkurencji do ponownej oceny, nie

świadczy o wydaniu decyzji kończącej postępowanie w sprawie bez porozumienia

wymaganego art. 25 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego. Dla rozstrzygnięcia kwestii,

czy decyzja Prezesa Urzędu została wydana z zachowaniem wymogów art. 25 ust.

2 Prawa telekomunikacyjnego, kluczowe znaczenie ma bowiem ocena czy decyzja

Prezesa Urzędu odpowiada – w zakresie dotyczącym rynku właściwego –

stanowisku Prezesa UOKiK wyrażonym w postanowieniu z dnia 1 października

2008 r. Jeżeli zakres produktowy rynku, przyjęty w decyzji Prezesa Urzędu

odpowiada definicji rynku właściwego przyjętej przez Prezesa UOKiK oznacza to,

10

że zaskarżona decyzja została wydana w porozumieniu wymaganym przez art. 25

ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego. Takiej oceny Sąd Apelacyjny nie przeprowadził

w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy uznaje za zasadny zarzut

naruszenia art. 25 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego. Z tych samych powodów

zasadny jest również zarzut naruszenia art. 385 k.p.c., art. 386 § 1 i 4 k.p.c. w

związku z art. 47964

§ 2 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c. poprzez oddalenie apelacji

Prezesa Urzędu, skoro z przeprowadzonego powyżej wywodu wynika, że założenie

leżące u podstaw zaskarżonego wyroku było nieuprawnione.

Natomiast zarzut naruszenia art. 385 k.p.c. i art. 386 § 4 k.p.c. w zw. z

art. 47964

§ 2 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c. jest niezasadny w zakresie w jakim

połączony został z przepisami art. 4 ust 1 i art. 6 dyrektywy 2002/21. Przepis art. 4

dyrektyw 2002/21 „Prawo odwołania się”, adresowany do Państw Członkowskich, a

pośrednio do podmiotów orzekających w sprawach z zakresu regulacji

telekomunikacji objętych zakresem przedmiotowym dyrektywy 2002/21, dotyczy

kognicji organów odwoławczych, w tym sądów. Na przepis ten, jak wynika

jednoznacznie z treści tego przepisu, który w tym zakresie nie budzi wątpliwości

interpretacyjnych, mogą powoływać się – niezależnie od tego, czy uzna się go za

bezpośrednio skuteczny – przedsiębiorstwa poddane działaniom regulacyjnym oraz

– posługując się nomenklaturą przyjętą w dyrektywie 2002/21 – użytkownicy, czyli

podmioty korzystające z usług objętych przedmiotową dyrektywą. Istota tego

przepisu sprowadza się do zapewnienia adresatom decyzji krajowych organów

regulacyjnych oraz podmiotom mającym interes prawny w odpowiednim

ukształtowaniu obowiązków przedsiębiorstw poddanych regulacji, prawo do

wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez krajowy organ regulacyjny do

organu (sądu), który może merytorycznie rozstrzygnąć spór. Na przepis ten nie

może powołać się krajowy organ regulacyjny. Ponadto, przepis ten nie wyklucza, że

kontrola decyzji krajowego organu regulacyjnego będzie obejmowała także aspekty

formalne, odnoszące się do sposobu procedowania przez ten organ. Obowiązkiem

państw członkowskich z art. 4 dyrektywy 2002/21 jest takie ukształtowanie procedur

odwoławczych, by nie ograniczały się one do samej kontroli formalnej rozstrzygnięć

krajowego organu regulacyjnego. Niedopuszczalna jest zatem odmowa

11

merytorycznej weryfikacji prawidłowości decyzji krajowego organu regulacyjnego,

gdy z takim żądaniem występuje przedsiębiorstwo lub użytkownik w rozumieniu art.

4 ust. 1 dyrektywy 2002/21 i poprzestanie na sprawdzeniu poprawności przebiegu

samego postępowania zakończonego wydaniem decyzji. Przepis ten nie wyklucza

natomiast, wbrew argumentacji Prezesa Urzędu, zmiany lub uchylenia decyzji

krajowego organu regulacyjnego z powodu jej wad formalnych i różnego rodzaju

uchybień proceduralnych. Z kolei w zakresie dotyczącym art. 6 dyrektywy 2002/21

skarga kasacyjna Prezesa Urzędu nie zawiera żadnego wywodu, z którego

wynikałoby, że przepisy art. 385 k.p.c. i art. 386 § 4 k.p.c. oraz art. 47964

§ 2 k.p.c. i

art. 391 § 1 k.p.c. zostały naruszone w związku z tym przepisem. Sąd Najwyższy

nie dopatruje się zaś, by między art. 6 dyrektywy 2002/21 a powołanymi powyżej

przepisami kodeksu postępowania cywilnego zachodził związek uzasadniający

założenie o wpływie tego przepisu prawa unijnego na obowiązki sądu orzekającego

w sprawie z odwołania od decyzji Prezesa Urzędu. Przepis ten dotyczy bowiem

mechanizmu konsultacji oraz prawa do wysłuchania w postępowaniu

administracyjnym.

Za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. przez

ograniczenie wywodu Sądu Apelacyjnego tylko do jednego z zarzutów

apelacyjnych, obejmującego art. 25 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego. Wbrew

argumentacji Prezesa Urzędu uzasadnienie zaskarżonego wyroku poddaje się

kontroli kasacyjnej. Sąd Apelacyjny wyłożył w nim powody, dla których nie

uwzględnił apelacji Prezesa Urzędu opierając się na – jak się okazało wadliwym –

założeniu o wydaniu przez Prezesa Urzędu decyzji z naruszeniem art. 25 ust. 2

Prawa telekomunikacyjnego.

Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji wyroku.