Załącznik I

1. Butelki miarowe muszą charakteryzować się następującymi pojemnościami, których wartości określa się w temperaturze 20 °C:

1.1. pojemność nominalna Vn jest objętością oznaczoną na butelce, stanowiącą objętość cieczy, jaką zawiera butelka napełniona w warunkach, w jakich jest wykorzystywana zgodnie z jej przeznaczeniem;

1.2. pojemność całkowita butelki jest objętością cieczy, jaką zawiera butelka napełniona do jej brzegu;

1.3. pojemność rzeczywista butelki jest objętością cieczy, jaką butelka w rzeczywistości zawiera, kiedy jest napełniona dokładnie w warunkach odpowiadających teoretycznie pojemności nominalnej.

2. Istnieją dwie metody napełniania butelek pomiarowych:

1) do stałego poziomu,

2) do stałej pustej przestrzeni.

Odległość pomiędzy teoretycznym poziomem napełnienia w przypadku pojemności nominalnej a poziomem brzegowym oraz różnica pomiędzy pojemnością całkowitą a pojemnością nominalną, zwana pojemnością rozszerzenia lub pojemnością pustej przestrzeni, musi być jednakowa dla wszystkich butelek takiego samego typu, tzn. dla wszystkich butelek wykonywanych według takiego samego projektu.

3. Uwzględniając zwykle występujące niepewności przy napełnianiu, w celu umożliwienia dokonywania pomiaru objętości zawartości butelek miarowych z odpowiednią dokładnością, w szczególności z dokładnością wymaganą zgodnie z dyrektywami dotyczącymi towarów paczkowanych, błędy graniczne dopuszczalne (dodatnie i ujemne) pojemności butelek miarowych, tzn. największe dopuszczalne różnice (dodatnie i ujemne) pomiędzy pojemnością rzeczywistą i pojemnością nominalną Vn w temperaturze 20 °C i w warunkach kontroli określonych w załączniku II, muszą być zgodne z wartościami określonymi w poniższej tabeli:

Pojemność nominalna Vn w mililitrach | Błędy graniczne dopuszczalne |

% Vn | ml |

od 50 do 100 | — | 3 |

od 100 do 200 | 3 | — |

od 200 do 300 | — | 6 |

od 300 do 500 | 2 | — |

od 500 do 1000 | — | 10 |

od 1000 do 5000 | 1 | — |

Wartość błędu granicznego dopuszczalnego pojemności całkowitej musi być taka sama, jak wartość błędu granicznego dopuszczalnego odpowiadającej jej pojemności nominalnej.

Systematyczne wykorzystywanie granic tych błędów jest zabronione.

4. W praktyce pojemność rzeczywista butelki miarowej jest sprawdzana poprzez określenie ilości wody o temperaturze 20 °C, jaką butelka rzeczywiście zawiera, kiedy jest napełniona do poziomu teoretycznie odpowiadającego pojemności nominalnej. Pojemność rzeczywistą można również sprawdzać pośrednio przez zastosowanie metody o ekwiwalentnej dokładności.

5. Każdy producent butelek miarowych powinien przedłożyć właściwemu organowi do zatwierdzenia znak umożliwiający identyfikację producenta.

Gdy organ dokona tego zatwierdzenia, fakt zatwierdzenia musi podać do wiadomości właściwych organów pozostałych Państw Członkowskich i Komisji w terminie jednego miesiąca od daty zatwierdzenia.

Producent musi na swoją własną odpowiedzialność umieszczać znak 3 (odwrócony epsilon), określony w art. 6 dyrektywy Rady nr 71/316/EWG [1] z dnia 26 lipca 1971 r. w sprawie wspólnych przepisów dotyczących przyrządów pomiarowych oraz metod kontroli metrologicznej, ze zmianami wprowadzonymi ostatnio na mocy Aktu Przystąpienia [2] o warunkach przystąpienia i wynikającym z tego przystąpienia dostosowaniu Traktatów, świadczący o tym, że odnośna butelka spełnia wymagania określone w niniejszej dyrektywie i jej załącznikach. Jednakże data, pochodzenie oraz numer wykazu określone w ppkt 6.3 załącznika I do wyżej wymienionej dyrektywy nie są wymagane.

Wysokość znaku musi wynosić co najmniej 3 mm.

6. Właściwe organy Państw Członkowskich sprawdzają, czy butelki miarowe spełniają wymagania niniejszej dyrektywy, poprzez pobieranie próbek w miejscu produkcji lub, jeżeli nie jest to możliwe, w siedzibie importera lub jego przedstawiciela ustanowionego we Wspólnocie.

Takie statystyczne kontrole próbek muszą być przeprowadzone zgodnie z przyjętymi metodami odbiorczych kontroli jakości. Skuteczność takich kontroli musi być porównywalna ze skutecznością metod referencyjnych określonych w załączniku II.

7. Niniejsza dyrektywa nie wyklucza możliwości dokonywania jakichkolwiek innych kontroli, które mogą być przeprowadzane w trakcie obrotu przez właściwe organy Państw Członkowskich.

8. Na butelkach miarowych muszą być naniesione trwałe, łatwo czytelne i widoczne oznakowania określone poniżej:

8.1. na boku, przy krawędzi dna lub na dnie:

8.1.1. oznakowanie wartości pojemności nominalnej wyrażonej w litrach, centylitrach lub mililitrach, naniesione cyframi o wysokości co najmniej 6 mm, jeżeli pojemność nominalna jest większa niż 100 cl, 4 mm, jeżeli jest równa lub mniejsza niż 100 cl, ale większa niż 20 cl, i 3 mm, jeżeli jest nie większa niż 20 cl, wraz z symbolem zastosowanej jednostki miary lub, w odpowiednich przypadkach, nazwą jednostki miary, zgodnie z przepisami dyrektywy Rady nr 71/354/EWG [3] z dnia 18 października 1971 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do jednostek miar, zmienioną Aktem Przystąpienia;

8.1.2. znak identyfikacyjny producenta, określony w pkt 5 akapit pierwszy;

8.1.3. znak określony w pkt 5 akapit trzeci.

8.2. Na dnie lub przy krawędzi dna w sposób zapewniający odróżnienie od wyżej określonych oznakowań powinno być naniesione cyframi o tej samej wysokości minimalnej, jak w przypadku cyfr wyrażających wartość odnośnej pojemności nominalnej, stosownie do metody lub metod napełniania zgodnych z przeznaczeniem butelki:

8.2.1. oznakowanie wartości pojemności całkowitej wyrażonej w centylitrach, bez symbolu cl;

8.2.2. i/lub oznakowanie wyrażonej w milimetrach wartości odległości od brzegu butelki do poziomu napełnienia odpowiadającego pojemności nominalnej, wraz z symbolem mm.

Umieszczanie na butelkach innych oznakowań jest dopuszczalne, pod warunkiem że takie oznakowania nie powodują powstawania pomyłek z oznakowaniami, których umieszczanie jest obowiązkowe.

[1] Dz.U. L 202 z 6.9.1971, str. 1.

[2] Dz.U. L 73 z 27.3.1972, str. 14.

[3] Dz.U. L 243 z 29.10.1971, str. 29.

--------------------------------------------------