Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 226/89 z dnia 26 stycznia 1989 r. w sprawie procedury oznaczania zawartości mięsa w produktach objętych kodami CN 16024911, 16024913, 16024915, 16024919, 16024930 i 16024950
Treść z tekstu opublikowanego w Dzienniku Urzędowym UE — w brzmieniu pierwotnym, bez późniejszych zmian. Wersje skonsolidowane mają charakter dokumentacyjny.
Treść aktu
Tytuł i preambuła (motywy)
Ważna informacja prawna
|
31989R0226
Dziennik Urzędowy L 029 , 31/01/1989 P. 0011 - 0012
Specjalne wydanie fińskie: Rozdział 2 Tom 7 P. 0006
Specjalne wydanie szwedzkie: Rozdział 2 Tom 7 P. 0006
Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 226/89
z dnia 26 stycznia 1989 r.
w sprawie procedury oznaczania zawartości mięsa w produktach objętych kodami CN 16024911, 16024913, 16024915, 16024919, 16024930 i 16024950
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej [1], ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) nr 20/89 [2], w szczególności jego art. 9,
a także mając na uwadze, co następuje:
w celu zapewnienia jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej konieczne jest przyjęcie środków dotyczących klasyfikacji przetworzonego lub konserwowanego mięsa lub podrobów mięsnych z wieprzowiny pochodzącej z trzody chlewnej domowego chowu, zawierających mięso lub podroby wszelkiego rodzaju, włącznie z tłuszczami wszelkiego pochodzenia;
zgodnie z przepisami dotyczącymi kodów CN 16024911, 16024913, 16024915, 16024919, 16024930 i 16024950 przetworzone lub konserwowane mięso zawierające mięso lub podroby mięsne wszelkiego rodzaju, włącznie z tłuszczami wszelkiego pochodzenia powinny być klasyfikowane w zależności od zawartości wagowej tych składników;
należy określić procedurę, która umożliwi oznaczenie wagowej zawartości procentowej mięsa lub podrobów mięsnych wszelkiego rodzaju, włącznie z tłuszczami wszelkiego pochodzenia; doświadczenie pokazało, że ustalona w Załączniku procedura jest najbezpieczniejsza;
wejście w życie niniejszego rozporządzenia powoduje, że traci moc rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3530/83 z dnia 12 grudnia 1983 r. dotyczące procedury oznaczania zawartości mięsa w produktach objętych podpozycjami 16.02 B III c) 2 aa) bb) i cc) Wspólnej Taryfy Celnej [3];
środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Nomenklatury,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wagowa zawartość procentowa mięsa, podrobów mięsnych wszelkiego rodzaju włącznie z tłuszczami wszelkiego pochodzenia w przetworzonym lub konserwowanym mięsie lub podrobach mięsnych objętych kodami CN 16024911, 16024913, 16024915, 16024919, 16024930 oraz 16024950 jest określana na podstawie procedury przedstawionej w Załączniku.
Artykuł 2
Niniejszym rozporządzenie (EWG) nr 3530/83 traci moc.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego pierwszego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
Sporządzono w Brukseli, dnia 26 stycznia 1989 r.
W imieniu Komisji
Christiane Scrivener
Członek Komisji
[1] Dz.U. L 256 z 7.9.1987, str. 1.
[2] Dz.U. L 4 z 6.1.1989, str. 19.
[3] Dz.U. L 352 z 15.12.1983, str. 34.
--------------------------------------------------
Załącznik
PROCEDURA ANALIZY
Do celów niniejszego Załącznika jakiekolwiek odniesienie do mięsa należy traktować jako dotyczące także podrobów. Przez wyrażenie "całkowita zawartość mięsa" rozumie się mięso zdefiniowane powyżej oraz tłuszcze wszelkiego rodzaju i pochodzenia.
Pełna zawartość mięsa jest określona według poniżej przedstawionej procedury:
1. Metoda analizy
1.1. Należy przygotować jednorodne i reprezentatywne próbki produktu mięsnego do celów analizy.
1.2. Metoda przyjętej analizy jest następująca:
1.2.1. azot: określenie zawartości azotu w mięsie i produktach mięsnych — metoda Kjeldahla,
1.2.2. wilgotność: określenie zawartości wilgoci w mięsie i produktach mięsnych — ISO 1442-1973,
1.2.3. tłuszcze: określenie całkowitej zawartości tłuszczu w mięsie i produktach mięsnych — ekstrakcja eterem naftowym po hydrolizie kwasem solnym,
1.2.4. popiół: określenie zawartości popiołu w mięsie i produktach mięsnych — ISO 936 — 1978.
1.3. Przepisy wyżej wymienionych norm ISO dotyczące pobrania próbek nie są wiążące do celów niniejszego rozporządzenia.
2. Obliczanie całkowitej zawartości mięsa
Całkowita zawartość mięsa w produkcie jest obliczana za pomocą następującego wzoru:
% zawartość mięsa odtłuszczonego | DM = | NT — Nxf x 100 |
% całkowitej zawartości mięsa | = | DEM + F |
gdzie:
NT = azot określony w analizie (%)
NX = azot pochodzenia niemięsnego (%)
f - przetworów, w których mięso stanowi tylko język; w tym przypadku wartość współczynnika wynosi 3,0,
- przetworów, w których mięso stanowią tylko nerki; w tym przypadku wartość współczynnika wynosi 2,7
F = ilość tłuszczu usuwalnego (%) określona przez analizę.
Pełna zawartość azotu oraz tłuszczu usuwalnego jest ustalana za pomocą metod wymienionych w ppkt 1.2.1. i 1.2.3. Jest także możliwe określenie zawartości popiołów (1.2.4) i wilgoci (1.2.2) i oznaczenie metodą dedukcyjną zawartości innych składników.
W celu skorygowania wartości azotu pochodzenia niemięsnego (współczynnik NX) należy znać ilość każdego ze składników zawierających azot, jak również zawartość azotu w tych składnikach.
Poniższa tabela wskazuje średnią zawartość azotu w składnikach, które są powszechnie obecne w produktach mięsnych.
Produkty inne niż mięso | % zawartość azotu |
Sucharki | 2,0 |
Kazeina | 15,8 |
Kazeinian sodu | 14,8 |
Izolat białka soi | 14,5 |
Wystrukturyzowane białka soi | 8,0 |
Mączka sojowa | 8,0 |
Glutaminian monosodowy (MSG) | 8,3 |
Jeśli chodzi o powtarzalność metody analizy, należy odnieść się do odpowiednich norm ISO.
Należy brać pod uwagę średnie wyniki przynajmniej dwóch oznaczeń.
--------------------------------------------------
Źródło: Urząd Publikacji Unii Europejskiej, dokument 31989R0226. Moc prawną ma wyłącznie tekst opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. To nie jest porada prawna.