Dyrektywa Rady 2001/110/WE z dnia 20 grudnia 2001 r. odnosząca się do miodu

Artykuł 1

Niniejszą dyrektywę stosuje się do produktów określonych w załączniku I. Produkty te spełniają wymagania ustanowione w załączniku II.

Artykuł 2

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 (

1

) stosuje się do produktów określonych w załączniku I do niniejszej dyrektywy, z zastrzeżeniem następujących warunków:

1. Termin „miód” stosuje się jedynie do produktu określonego w załączniku I pkt 1 i stosowany jest on w handlu do oznaczenia tego produktu.

2. Nazwy produktu określone w załączniku I pkt 2 i 3 stosują się jedynie do produktów w nim określonych i stosowane są w handlu do ich oznaczenia. Nazwy te mogą być zastąpione przez prostą nazwę „miód”, z wyjątkiem plastrów miodu, miodu w bryłkach lub krojonych plastrów w miodzie oraz miodu piekarskiego.

Jednakże

a) w przypadku miodu piekarskiego wyrazy „przeznaczony tylko do gotowania” umieszcza się na etykiecie w bezpośredniej bliskości nazwy produktu;

b) z wyjątkiem miodu piekarskiego nazwy te można uzupełnić informacjami odnoszącymi się do:

— pochodzenia kwiatowego lub warzywnego miodu, jeżeli produkt pochodzi w całości lub głównie ze wskazanego źródła i ma właściwości organoleptyczne, fizyko-chemiczne i mikroskopowe charakterystyczne dla wskazanego pochodzenia,

— pochodzenia regionalnego, terytorialnego lub topograficznego, jeżeli produkt całkowicie pochodzi ze wskazanego źródła,

— szczególnych kryteriów jakości dotyczących miodu.

3. W przypadku gdy miód piekarski został użyty jako składnik złożonego środka spożywczego, termin „miód” może zostać użyty w nazwie produktu złożonych środków spożywczych zamiast terminu „miód piekarski”. Jednakże w wykazie składników używa się terminu określonego w załączniku I pkt 3.

4. a)

na etykiecie wskazuje się kraj pochodzenia, w którym miód został zebrany. Jeżeli miód pochodzi z więcej niż jednego kraju, kraje pochodzenia, w których miód został zebrany, wskazuje się na etykiecie w głównym polu widzenia, w porządku malejącym według ich udziału wagowego, wraz z udziałem procentowym miodu z każdego z tych krajów pochodzenia. Dopuszcza się tolerancję 5 % dla każdego udziału miodu w mieszance, który oblicza się na podstawie przedstawionej przez podmiot dokumentacji dotyczącej identyfikowalności.

Państwa członkowskie mogą jednak postanowić – w odniesieniu do miodu wprowadzanego do obrotu na ich terytorium – że w przypadku gdy liczba krajów pochodzenia miodów w mieszance jest większa niż cztery, a cztery największe udziały miodu stanowią razem ponad 50 % mieszanki, dozwolone jest podanie wartości procentowej wyłącznie w odniesieniu do tych czterech największych udziałów, a pozostałe kraje pochodzenia mają zostać wymienione w porządku malejącym bez udziału procentowego.

W przypadku opakowań zawierających ilości miodu o masie poniżej 30 gramów netto nazwy krajów pochodzenia można zastąpić dwuliterowym kodem, zgodnie z najnowszą obowiązującą wersją międzynarodowej normy ISO 3166-1 określającej dwuliterowy kod (alfa-2);

b) dane szczegółowe, które należy wskazać zgodnie z lit. a) niniejszego ustępu, uznaje się za dane, których podanie jest obowiązkowe, zgodnie z art. 9 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011.

5. Pyłku, który jest naturalnym komponentem specyficznym dla miodu, nie uznaje się za składnik — w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. f) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 (

2

) — produktów określonych w załączniku I do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 3

W przypadku miodu piekarskiego, na pojemnikach do przewozu luzem, na opakowaniu i w dokumentacji sprzedaży wyraźnie podaje się pełną nazwę produktu określoną w załączniku I pkt 3.

Artykuł 4

Uwzględniając normy międzynarodowe i postęp techniczny, Komisja może przyjmować akty wykonawcze ustanawiające metody przeprowadzania analiz mających na celu sprawdzenie, czy miód jest zgodny z niniejszą dyrektywą.

Uwzględniając normy międzynarodowe i postęp techniczny, Komisja do dnia 14 czerwca 2028 r., przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające metody analizy w celu wykrywania zafałszowanego miodu.

Akty wykonawcze, o których mowa w niniejszym artykule, przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 7 ust. 2.

Do chwili przyjęcia odpowiednich aktów wykonawczych państwa członkowskie wykorzystują celem weryfikacji zgodności z niniejszą dyrektywą, o ile jest to możliwe, uznane międzynarodowo, usankcjonowane metody analizy, takie jak zatwierdzone Kodeksem Żywnościowym.

Artykuł 4a

1. W celu zapewnienia uczciwych praktyk handlowych i ochrony interesów konsumentów Komisji powierza się uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 6, uzupełniających niniejszą dyrektywę przez określenie:

a) kryterium „głównie” w odniesieniu do pochodzenia kwiatowego lub warzywnego miodu, o którym mowa w art. 2 pkt 2 akapit drugi lit. b) tiret pierwsze;

b) kryteriów składu pozwalających zapewnić, że miód – z wyjątkiem miodu piekarskiego, zdefiniowanego w pkt 3 załącznika I – który jest wprowadzany do obrotu jako miód lub używany w produkcie przeznaczonym do spożycia przez ludzi, nie został podgrzany ani poddany obróbce w taki sposób, że naturalne enzymy zostały zniszczone lub znacząco zdezaktywowane, z uwzględnieniem wskaźnika inwertazy;

c) kryteriów pozwalających zagwarantować i zweryfikować, że z miodu wprowadzanego do obrotu jako miód lub używanego w produkcie przeznaczonym do spożycia przez ludzi, z wyjątkiem miodu piekarskiego, zdefiniowanego w załączniku I pkt 3, nie usunięto pyłku i że nie zmieniono zawartości pyłku w miodzie w liczbach bezwzględnych ani spektrum pyłkowego miodu, z uwzględnieniem zawartości pyłku, minimalnej wielkości ziaren pyłku i rozmiaru oczek filtrów;

d) minimalnej zawartości pyłku w miodzie piekarskim po usunięciu obcych substancji nieorganicznych lub organicznych;

e) metod i kryteriów określania miejsca, w którym miód został zebrany, oraz ogólnounijnych wymogów dotyczących identyfikowalności miodu od podmiotu zbierającego miód lub importera do konsumenta.

Komisja przyjmuje akty delegowane, o których mowa w lit. b)–e) akapitu pierwszego do dnia 14 czerwca 2029 r.

Przed przyjęciem tych aktów delegowanych, Komisja przeprowadza studium wykonalności. W przeprowadzanym studium wykonalności dotyczącym akapitu pierwszego lit. e), Komisja uwzględnia analizę dostępnych rozwiązań lub metod cyfrowych, w tym, w stosownych przypadkach, zastosowania niepowtarzalnego kodu identyfikacyjnego lub podobnych technik.

W aktach delegowanych, o których mowa w akapicie pierwszym, Komisja przewiduje odpowiednie przepisy przejściowe dotyczące produktów wprowadzonych do obrotu przed rozpoczęciem stosowania tych aktów delegowanych.

2. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 6 w celu zmiany załącznika II poprzez dostosowanie kryteriów składu wymienionych w tym załączniku do kryteriów określonych w aktach delegowanych, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy lit. b) niniejszego artykułu.

Artykuł 4b

1. Ustanawia się platformę, w której skład wchodzą:

a) przedstawiciele państw członkowskich, właściwych organów i wyznaczonych laboratoriów;

b) eksperci reprezentujący odpowiednich interesariuszy z łańcucha dostaw miodu;

c) eksperci reprezentujący społeczeństwo obywatelskie;

d) eksperci działający we własnym imieniu, mający udokumentowaną wiedzę i doświadczenie w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą;

e) eksperci reprezentujący środowiska akademickie, w tym uniwersytety, instytuty badawcze i inne organizacje naukowe.

2. Platforma:

a) gromadzi dane na potrzeby metod pozwalających poprawić weryfikację autentyczności miodu, w szczególności metod wykrywania przypadków fałszowania miodu, w celu ich ewentualnej harmonizacji;

b) przedstawia zalecenia dotyczące unijnego systemu identyfikowalności pozwalającego ustalić, od jakiego podmiotu zbierającego miód lub od jakiego importera pochodzi miód;

c) przedstawia zalecenia dotyczące ewentualnej potrzeby aktualizacji kryteriów składu i innych parametrów jakościowych określonych w niniejszej dyrektywie;

d) przedstawia zalecenia w celu ustanowienia unijnego laboratorium referencyjnego.

3. Platformie przewodniczy Komisja. Komisja przyjmuje przepisy dotyczące składu i metod pracy platformy. Komisja może na zasadzie ad hoc zapraszać ekspertów mających wiedzę specjalistyczną w danej dziedzinie.

Artykuł 5

Państwa Członkowskie nie przyjmują przepisów prawa krajowego nieprzewidzianych w niniejszej dyrektywie w odniesieniu do produktów określonych w załączniku I.

Artykuł 6

1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 4 ust. 2, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia 23 czerwca 2014 r. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu pięciu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.

3. Przekazanie uprawnienia, o którym mowa w art. 4 ust. 2, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych.

4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

5. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 4 ust. 2 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub gdy przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

Artykuł 7

1. Komisję wspomaga Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt („komitet”) ustanowiony na mocy art. 58 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (

3

). Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (

4

).

2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

W przypadku gdy komitet nie wyda żadnej opinii, Komisja nie przyjmuje projektu aktu wykonawczego i stosuje się art. 5 ust. 4 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

Artykuł 8

Niniejszym dyrektywa 74/409/WE traci moc z dniem 1 sierpnia 2003 r.

Odniesienia do uchylonej dyrektywy interpretuje się jako odniesienia do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 9

Państwa Członkowskie wprowadzają w życie, do dnia 1 sierpnia 2003 r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.

Środki stosuje się do:

— zezwolenia na wprowadzenie do obrotu produktów określonych w załączniku I, jeśli są zgodne z definicjami i zasadami ustanowionymi niniejszą dyrektywą, z mocą od dnia 1 sierpnia 2003 r.,

— zakazania wprowadzania do obrotu produktów, które nie są zgodne z niniejszą dyrektywą, z mocą od dnia 1 sierpnia 2004 r.

Jednakże wprowadzanie do obrotu produktów, które nie są zgodne z niniejszą dyrektywą oraz zostały opatrzone etykietą przed dniem 1 sierpnia 2004 r. zgodnie z dyrektywą 74/409/EWG, może być kontynuowane do wyczerpania zapasów.

Przepisy przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez Państwa Członkowskie.

Artykuł 10

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich.

Artykuł 11

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

Załącznik I

NAZWY, OPISY I DEFINICJE PRODUKTU

1. Miód jest naturalnie słodką substancją produkowaną przez pszczoły Apis mellifera z nektaru roślin lub wydzielin żywych części roślin, lub wydzielin owadów wysysających żywe części roślin, zbieranych przez pszczoły, przerabianych przez łączenie specyficznych substancji z pszczół, składanych, odwodnionych, gromadzonych i pozostawionych w plastrach miodu do dojrzewania.

2. Główne rodzaje miodu to:

a) zgodnie z pochodzeniem:

i) miód kwiatowy lub nektarowy

Miód otrzymany z nektaru roślinnego;

ii) miód spadziowy

Miód uzyskany głównie z wydzielin owadów wysysających (Hemiptera) żywe części roślin lub wydzielin żywych części roślin;

b) zgodnie ze sposobem produkcji i/lub konfekcjonowania:

iii) plaster miodu

Miód zgromadzony przez pszczoły w komórkach świeżo zbudowanego plastra bez złożonych jaj lub cienkiego arkusza podstawy plastra zrobionego wyłącznie z wosku pszczelego i sprzedawany w całych szczelnych plastrach lub częściach takich plastrów;

iv) miód w bryłkach lub krojone plastry w miodzie

Miód zawierający jedną lub więcej części plastra miodu;

v) miód odsączany

Miód uzyskany przez odsączenie odkrytych plastrów bez złożonych jaj;

vi) miód odciągnięty

Miód otrzymany przez odwirowanie odkrytych plastrów bez złożonych jaj;

vii) miód wyciskany

Miód uzyskany przez wyciskanie plastrów bez złożonych jaj, nawet z zastosowaniem umiarkowanego podgrzewania, nieprzekraczającego 45oC.

3. Miód piekarski

a) odpowiedni do użytku przemysłowego lub jako składnik innych środków spożywczych następnie przetworzonych oraz b) może:

— posiadać obcy smak lub zapach, lub

— zaczynać fermentować lub być sfermentowany, lub

— być przegrzany, lub

— być uzyskany przez usunięcie obcych substancji nieorganicznych lub organicznych w taki sposób, aby usunąć znaczącą ilość pyłku.

Załącznik II

KRYTERIA SKŁADU MIODU

Miód składa się zasadniczo z różnych cukrów, przeważnie fruktozy i glukozy, jak również innych substancji takich jak kwasy organiczne, enzymy oraz stałe cząstki pochodzące ze zbioru miodu. Kolor miodu jest różny od prawie bezbarwnego do ciemnego brązu. Konsystencja może być płynna, lepka lub częściowo po całkowicie skrystalizowaną. Smak i zapach różnią się, ale wynikają z pochodzenia rośliny.

Jeśli jest wprowadzany do obrotu jako miód lub zostaje użyty w jakimkolwiek produkcie przeznaczonym do spożycia przez ludzi, miód nie zawiera dodatków jakichkolwiek składników spożywczych, włącznie z dodatkami do żywności, ani jakichkolwiek innych dodatków innych niż miód. Miód nie może zawierać organicznych lub nieorganicznych substancji obcych jego składowi. Z wyjątkiem pkt 3 załącznika I, nie może zawierać jakichkolwiek obcych smaków i zapachów, nie może zaczynać fermentować, nie może mieć sztucznie zmienionej kwasowości lub być ogrzewany w taki sposób, że naturalne enzymy zostały zniszczone albo w sposób znaczący dezaktywowane.

Bez uszczerbku dla przepisów

załącznika I pkt 3 tiret czwarte

nie można usuwać pyłku ani żadnego innego komponentu specyficznego dla miodu, z wyjątkiem przypadku, gdy jest to nieuniknione przy usuwaniu obcych substancji organicznych lub nieorganicznych.

Jeśli został wprowadzony do obrotu jako miód lub użyty w jakimkolwiek produkcie przeznaczonym do spożycia przez ludzi, miód musi spełniać następujące kryteria składu:

1. Zawartość cukru

1.1.

Zawartość fruktozy i glukozy (suma obydwu)

— w miodzie kwiatowym

nie mniej niż 60 g/100 g

—w miodzie spadziowym, mieszankach miodu spadziowego z miodem kwiatowym

nie mniej niż 45 g/100 g

1.2.

Zawartość sacharozy

—ogólnie

nie więcej niż 5 g/100 g

—w miodzie uzyskiwanym z robinii akacjowej (Robinia pseudoacacia), lucerny siewnej (Medicago sativa), Menzies Banksia (Banksia menziesii), suchodrzewu francuskiego (Hedysarum), kauczukowca czerwonego (Eucalyptus camadulensis), rzemienicy (Eucryphia lucida, Eucryphia milliganii), Citrus spp.

nie więcej niż 10 g/100 g

—w miodzie uzyskiwanym z lawendy (Lavandula spp.), ogórecznika lekarskiego (Borago officinalis)

nie więcej niż 15 g/100 g

2. Zawartość wilgoci

— ogólnie

nie więcej niż 20 %

—wrzos (Calluna) w miodzie piekarskim ogólnie

nie więcej niż 23 %

—miód piekarski z wrzosu (Calluna)

nie więcej niż 25 %

3. Zawartość substancji nierozpuszczalnych w wodzie

— ogólnie

nie więcej niż 0,1 g/100 g

— w miodzie wyciskanym

nie więcej niż 0,5 g/100 g

4. Przewodność elektryczna

—w miodach niewymienianych niżej oraz mieszankach tych miodów

nie więcej niż 0,8 mS/cm

—w miodzie spadziowym i w miodzie kasztanowym oraz ich mieszankach, z wyjątkiem wymienionych poniżej

nie mniej niż 0,8 mS/cm

—wyjątki: drzewo truskawkowe (Arbutus unedo), wrzosiec (Erica), eukaliptus, lipa (Tilia spp.), wrzos pospolity (Calluna vulgaris), leptospermum, drzewo herbaciane (Melaleuca spp.)

5. Kwas wolny

— ogólnie

nie więcej niż 50 mili-równoważników kwasu na 1 000 gramów

— w miodzie piekarskim

nie więcej niż 80 mili-równoważników kwasu na 1 000 gramów

6. Aktywność diastazy i zawartość hydroksymetylofurfuralu (HMF) oznaczona po przetwarzaniu i mieszaniu

a) Aktywność diastazy (skala Schade)

—zasadniczo, z wyjątkiem miodu piekarskiego

nie mniej niż 8

— w miodach z naturalnie niską zawartością enzymów (np. miody cytrusowe) oraz zawartości HMF nie więcej niż 15 mg/kg

nie mniej niż 3

b) HMFz

— ogólnie, z wyjątkiem miodu piekarskiego

nie więcej niż 40 mg/kg (z zastrzeżeniem lit. a) tiret drugie)

— w miodzie o deklarowanym pochodzeniu z regionów o klimacie tropikalnym i mieszankach takich miodów

nie więcej niż 80 mg/kg

(

1

) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz.U. L 304 z 22.11.2011, s. 18).

(

2

) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz.U. L 304 z 22.11.2011, s. 18).

(

3

) Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1).

(

4

) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).