Artykuł 3

1. Pomoc określona w art. 2 stosuje się do wagi przyjętej w chwili przybycia wyrażonej jako cukier biały zgodnie ze wzorem plonu określonym w art. 4.

Jeżeli transport luzem nie pozwala na zidentyfikowanie poszczególnych partii, do całego przedmiotowego cukru ma zastosowanie średni plon dla całego ładunku.

2. Pomoc określona w art. 2 jest wypłacana po przedstawieniu przez zainteresowanego producenta:

a) dowodu uznawanego przez zainteresowane Państwo Członkowskie, że dany cukier został wprowadzony na obszar europejskich regionów wspólnotowych; oraz

b) konosamentu, wyników analiz oraz faktury ostatecznej.

Analizy są prowadzone przed dokonaniem wyładunku na partiach po 250 ton w odniesieniu do całego ładunku przez laboratorium zatwierdzone przez Państwo Członkowskie, na którego terytorium cukier został wprowadzony.

3. Płatność zaliczkowa może być równa 90 % kwoty ustalonej na podstawie wagi podanej w fakturze pro forma i wyrażonej jako cukier biały, na podstawie stawki ryczałtowej plonu wynoszącej 96 %.

Wnioski o płatność zaliczkową składane są przez zainteresowanych producentów i towarzyszą im konosament i faktura pro forma.

4. Bez uszczerbku dla przepisów ust. 2 wysokość wstępnej zaliczki może być, na wniosek producenta albo producentów danego cukru surowego, równa składnikowi pomocy określonemu w art. 2 ust. 1 lit. a). Ta zaliczka wstępna jest traktowana jako pierwsza rata zaliczki przewidzianej w ust. 3.

Pierwsza zaliczka wypłaty jest obliczana na podstawie wagi zanotowanej w silosie portu załadunku przez właściwe władze francuskie albo osoby działające na ich odpowiedzialność i wyrażonej jako cukier biały na podstawie stawki ryczałtowej plonu wynoszącej 96 %.

W chwili składania wniosków określonych w akapicie pierwszym wnoszone jest zabezpieczenie odpowiadające kwocie wnioskowanej zaliczki. Zabezpieczenie to jest zwalniane w odniesieniu do ilości, za które została dokonana ostateczna wypłata całkowitej pomocy określonej w art. 2 ust. 1 lit. a) i b) zgodnie z ust. 1.

Wnioskodawca ma wybór dostarczenia zabezpieczenia w gotówce albo w formie gwarancji udzielanej przez instytucje spełniającej kryteria ustanowione przez Francję.

Część zabezpieczenia albo zabezpieczenie, które nie jest zwolnione, podlega przepadkowi w odniesieniu do ilości cukru, dla której nie zostały spełnione odpowiednie zobowiązania.