Artykuł 4

1. Państwa Członkowskie zapewnią, by odmiana została zatwierdzona, tylko jeżeli jest odrębna, trwała i wyrównana. Odmiana ta musi mieć odpowiednią wartość, by warto ją było uprawiać i robić z niej użytek.

2. Nie będzie wymagane sprawdzanie wartości użytkowej i wartości ze względu na uprawę:

a) przy zatwierdzaniu odmian trawy, jeżeli hodowca zadeklaruje, że materiał siewny jego odmiany nie jest przeznaczy do uprawy roślin pastewnych;

b) przy zatwierdzaniu odmian, których materiał siewny ma być sprzedawany w innym Państwie Członkowskim, które już zatwierdziło dane odmiany, uwzględniając ich wartość dla uprawy i wartość użytkową;

c) przy zatwierdzaniu odmian (linie wsobne, mieszańce) przeznaczonych wyłącznie na składniki do odmian mieszańcowych spełniających wymagania ust. 1.

3. W przypadku odmian, do których ma zastosowanie ust. 2 lit. a), można podjąć, zgodnie z procedurą określoną w art. 23 ust. 2 i do wielkości, która będzie uzasadniona w interesie swobodnego obrotu materiału siewnego wewnątrz Wspólnoty, decyzję, że konieczne jest wykazanie po odpowiednim sprawdzeniu danych odmian ich przydatności do celów, do których zgodnie z oświadczeniem mają być przeznaczone. W takich przypadkach należy określić warunki sprawdzania.

4. W przypadku odmian zmodyfikowanych genetycznie, w znaczeniu dyrektywy 90/220/EWG art. 2 ust. 1 i 2, zatwierdza się celowe uwolnienie do środowiska danej odmiany tylko po podjęciu wszystkich właściwych środków pozwalających uniknąć ujemnych skutków dla zdrowia ludzkiego i dla środowiska.

5. Ponadto jeżeli materiał uzyskany z odmiany roślin jest przeznaczony do użycia w żywności wchodzącej w zakres art. 3 lub w paszy wchodzącej w zakres art. 15 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmienionej żywności i paszy (

12

), odmianę należy dopuścić wyłącznie wtedy gdy została zatwierdzona zgodnie z tym rozporządzeniem.

6. W interesie zachowania genetycznych zasobów roślinnych, tak jak to określono w art. 20 ust. 2, Państwa Członkowskie mogą odstąpić od kryteriów zatwierdzania, określonych w pierwszym zdaniu ust. 1, tak dalece jak są ustalone szczegółowe warunki, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 23 ust. 2, odnośnie do wymagań art. 20 ust. 3 lit. a) i b).