Artykuł 2

1. Po otrzymaniu każdej partii, zakłady przetwórstwa badają jakość surowca na podstawie próbek. Właściwe władze w Państwach Członkowskich podejmują środki niezbędne do zapewnienia, że podjęta procedura pobierania i badania próbek gwarantuje obiektywizm oraz że pobierane są próbki z każdej partii. Organizacja producentów albo jej przedstawiciel może być obecny w czasie realizacji tej procedury, która może być również przeprowadzona przez osobę trzecią wyznaczoną przez obie strony.

2. Badania, o których mowa w ust. 1, ustalają wagowy odsetek wadliwego surowca dla każdego rodzaju wad określonych w art. 3 oraz ogólną wielkość tego udziału zaokrągloną w górę lub w dół do najbliższej liczby całkowitej. Jeżeli wielkość ta przekracza 10 %, dana partia nie kwalifikuje się do objęcia systemem pomocy.

3. Wskaźnik zmniejszenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 lit. c) oraz art. 13 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 449/2001, wynosi dla każdej kwalifikującej się do objęcia systemem pomocy partii całkowitą wielkość określoną w ust. 2.

4. Cena, jaką z jednej strony ma zapłacić zakład przetwórstwa, o czym mowa w art. 3 ust. 4 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 449/2001, oraz jednostkowa wielkość pomocy produkcyjnej z drugiej strony, odnoszą się do wagi netto dostarczonego surowca po zastosowaniu wskaźnika zmniejszenia.