Załącznik IV

PROTOKÓŁ A

A1. Statek rybacki podczas obserwacji przeprowadzanej przez obserwatora naukowego:

a) wystawi co najmniej pięć zestawów sznurów haczykowych z co najmniej czterema WSKAŹNIKAMI GŁEBOKOŚCI (TDR) na każdym ze sznurów;

b) rozmieści TDR-y losowo na sznurach rozmieszczonych wewnątrz i pomiędzy zestawami;

c) obliczy indywidualny stopień zanurzania dla każdego wskaźnika (TDR) po ich powrocie na pokład, przy czym:

i) indywidualny stopień tonięcia będzie obliczony jako średnia czasu tonięcia na odcinku od powierzchni morza (0 m) na głębokość 15 m, oraz

ii) indywidualny stopień tonięcia będzie miał minimalną wartość 0,3 m/s;

d) w przypadku gdy minimalny indywidualny stopień tonięcia (0,3 m/s) nie zostanie osiągnięty dla wszystkich 20 punktów pomiarowych, pomiary należy powtórzyć aż do odnotowania indywidualnego stopnia tonięcia dla wszystkich 20 punktów pomiarowych; oraz

e) cały sprzęt i wszystkie narzędzia połowowe wykorzystane do przeprowadzenia pomiarów muszą być takie same, jak sprzęt i narzędzia, które będą wykorzystywane na obszarze objętym Konwencją.

A2. Podczas połowów, aby statek rybacki mógł zachować przywilej niestosowania się do wymogów dotyczących nocnego trybu pracy, obserwator naukowy CCAMLR podejmie ciągłą obserwację stopnia tonięcia sznurów. Załoga statku będzie współpracowała z obserwatorem, który:

a) postara się o rozmieszczenie TDR-ów na każdym zestawie sznurów haczykowych wystawionym podczas zmiany obserwatora;

b) co siedem dni rozmieści TDR-y na pojedynczym sznurze haczykowym w celu określenia zmian stopnia tonięcia na całej długości sznura;

c) losowo rozmieści TDR-y na sznurach haczykowych znajdujących się wewnątrz i pomiędzy zestawami;

d) obliczy indywidualny stopień tonięcia dla każdego TDR-u po ich powrocie na statek; oraz

e) dokona pomiaru stopy tonięcia jako średniej czasu tonięcia na odcinku od powierzchni morza (0 m) na głębokość 15 m,

A3. Załoga statku:

a) podejmie kroki w celu zapewnienia średniego stopnia tonięcia o wartości minimalnej 0,3 m/s;

b) będzie codziennie zdawała raporty zarządcy łowiska; oraz

c) podejmie kroki w celu zagwarantowania przetrwania danych zgromadzonych w wyniku pomiarów stopnia tonięcia sznurów w zatwierdzonym formacie oraz przekazania ich zarządcy łowiska na koniec sezonu.

PROTOKÓŁ B

B1. Statek rybacki podczas obserwacji przeprowadzanej przez obserwatora naukowego:

a) wystawi co najmniej pięć sznurów haczykowych o maksymalnej długości, które mają zostać wykorzystane na obszarze objętym Konwencją wraz z co najmniej czterema testery butelkowymi (zob. pkt B5 – B9) umieszczonymi na centralnym odcinku, stanowiącym 1/3 sznurów;

b) umieści testery butelkowe losowo na sznurach haczykowych wewnątrz i pomiędzy zestawami, przy czym wszystkie pomiary powinny być przeprowadzane w punkcie wyznaczającym równy odstęp od obciążników;

c) obliczy indywidualny stopień tonięcia dla każdego testera butelkowego, gdzie stopień tonięcia powinien być określony jako czas tonięcia na odcinku od powierzchni morza (0 m) na głębokość 10 m;

d) stopień tonięcia będzie równy wartości minimalnej 0,3 m/s;

e) w przypadku gdy minimalny stopień tonięcia (0,3 m/s) nie zostanie osiągnięty dla wszystkich 20 punktów pomiarowych (cztery testy na pięciu sznurach), pomiary należy powtórzyć aż do odnotowania minimalnego stopnia tonięcia dla wszystkich 20 punktów pomiarowych; oraz

f) cały sprzęt i wszystkie narzędzia połowowe wykorzystane do przeprowadzenia pomiarów muszą być takie same, jak sprzęt i narzędzia wykorzystywane na obszarze objętym Konwencją.

B2. Podczas połowów, aby statek rybacki mógł zachować przywilej niestosowania się do wymogów przewidziany w artykule 7(8), obserwator naukowy CCAMLR podejmie regularną obserwację stopnia tonięcia sznurów. Załoga statku będzie współpracowała z obserwatorem, który:

a) podejmie kroki w celu przeprowadzenia testów przy użyciu testów butelkowych dla każdego zestawu sznurów haczykowych podczas swojej zmiany, przy czym pomiary takie muszą być przeprowadzone punkcie umieszczonymi na centralnym odcinku, stanowiącym 1/3 sznurów;

b) co siedem dni umieszczać co najmniej cztery testery butelkowe na pojedynczym sznurze haczykowym, w celu zarejestrowania zmian stopnia tonięcia na całej długości sznura;

c) umieści testy butelkowe losowo na sznurach haczykowych wewnątrz i pomiędzy zestawami, przy czym wszystkie pomiary powinny być przeprowadzane w punkcie wyznaczającym równy odstęp od obciążników;

d) obliczy indywidualny stopień tonięcia dla każdego testu butelkowego, oraz

e) obliczy stopień tonięcia jako czas tonięcia na odcinku od powierzchni morza (0 m) na głębokość 10 m;

B3. Statek rybacki prowadząc połowy w ramach wspomnianego przywileju niestosowania się do wymogów:

a) podejmie kroki w celu upewnienia się, że wszystkie sznury haczykowe są odpowiednio obciążone tak, aby zawsze utrzymana była wartość minimalna stopnia tonięcia linki rzędu 0,3 m/s;

b) codziennie przekazywał będzie krajowej agencji raporty dotyczące osiągnięć w zakresie realizowania obranych celów; oraz

c) podejmie kroki w celu zagwarantowania zachowania danych zgromadzonych w wyniku monitorowania stopnia tonięcia sznurów w zatwierdzonym formacie oraz przekazania ich właściwej agencji krajowej na koniec sezonu.

B4. Testy z wykorzystaniem testerów butelkowych należy wykonać w sposób następujący:

Ustawienie butelek

B5. 10 m zwoju nylonowej linki do haczyka z przędzy wielowłókienkowej o grubości 2 mm, lub jej odpowiednika, bezpiecznie zamocowanego do szyjki plastikowej butelki o pojemności 750 ml [1] (o wyporności około 0,7 kg) z zaciskiem sznurów haczykowych umocowanym do drugiego końca. Pomiary długości dokonywane są od punktu umocowania (końcowy punkt zacisku) do szyjki butelki i powinny być sprawdzane co kilka dni przez obserwatora.

B6. Butelka powinna zostać owinięta odblaskową taśmą samoprzylepną, aby była widoczna w nocy. Wewnątrz butelki należy umieścić wodoodporną kartkę z unikalnym numerem identyfikacyjnym zapisanym na tyle dużymi znakami, by można go było odczytać z odległości kilku metrów.

Testy

B7. Pusta butelka z niezakręconą nakrętką zostaje owinięta zwojem dla umożliwienia jej zatonięcia. Butelka owinięta zwojem linki zostaje przymocowana do sznurów haczykowych [2], w połowie odcinka łączącego obciążniki (punkt przymocowania).

B8. Obserwator zapisuje czas, w którym punkt przymocowania zanurza się w wodzie jako t1, który zostaje wyrażony w sekundach [3]. Czas, w którym zaobserwowane zostaje całkowite zanurzenie butelki zanotowany zostaje jako t2 i również wyrażony jest w sekundach. Wynik testu obliczany jest według następującego wzoru:

stopień tonięcia linki = 10/(t2 – t1)

B9. Wynik powinien wynieść 0,3 m/s lub więcej. Uzyskane dane należy odnotować w odpowiednim miejscu w elektronicznym dzienniku obserwatora.

[1] Plastikowa butelka po wodzie mineralnej z nakrętką z twardego plastiku. Nakrętka niedokręcona tak, aby butelka napełniła się po tym, gdy zostanie wciągnięta pod powierzchnię wody. Umożliwia to ponowne wykorzystanie plastikowej butelki, która nie zostanie zniszczona pod wpływem działania ciśnienia wody.

[2] W przypadku takli automatycznych, przymocowana do liny głownej; w systemie takli hiszpańskim przymocowana do linki haczykowej.

[3] Lornetka znacznie ułatwi obserwację procesu, szczególnie w niekorzystnych warunkach pogodowych.

--------------------------------------------------