Załącznik I

Sekcja A

METODA POBIERANIA PRÓBEK

1. Tusze, półtusze i ćwiartki uzyskane w ubojni pochodzenia („technika wymazu”)

Należy zastosować nieniszczącą metodę pobierania próbki zgodną z opisem w normie ISO 17604, uwzględniając zasady przechowywania i transportu próbek.

Dla tusz wołowych należy pobrać próbki z trzech miejsc (nogi, boku i karku). Dla tusz wieprzowych należy pobrać próbki z dwóch miejsc (nogi i mostku). Pobieranie próbek odbywa się metodą gąbki ściernej. Powierzchnia, z której pobiera się próbki, musi obejmować co najmniej 100 cm2 każdego wybranego miejsca. Próbki pobrane z różnych miejsc należy umieścić razem przed badaniem.

Każda próbka musi być należycie oznaczona i opisana.

2. Ćwiartki z innego zakładu niż ubojnia pochodzenia tuszy („metoda destrukcyjna”)

Kawałki tkanki uzyskiwane są przez wbicie sterylnego korkoboru w powierzchnię mięsa lub wycięcie plasterka tkanki o powierzchni około 25 cm2 za pomocą sterylnych narzędzi. Próbki są przenoszone w warunkach aseptycznych do pojemnika na próbki lub do plastikowego worka na roztwory, a następnie poddawane homogenizacji (perystaltyczny stomacher albo mieszalnik obrotowy (homogenizator)). Próbki mrożonego mięsa pozostają w stanie zamrożonym w czasie transportu do laboratorium. Próbki mięsa chłodzonego nie są zamrażane, ale przechowuje się je w niskiej temperaturze. Osobne próbki tej samej wysyłki mogą być umieszczane razem zgodnie z zapisem w normie EN/ISO 6579, maksymalnie do 10.

Każda próbka musi być należycie oznaczona i opisana.

3. Mięso mielone („metoda destrukcyjna”)

Kawałki mięsa otrzymuje się przez pobieranie próbek o wadze około 25 g za pomocą sterylnych narzędzi. Próbki są przenoszone w warunkach aseptycznych do pojemnika na próbki lub do plastikowego worka na roztwory, a następnie poddawane homogenizacji (perystaltyczny stomacher albo mieszalnik obrotowy (homogenizator)). Próbki mrożonego mięsa pozostają w stanie zamrożonym w czasie transportu do laboratorium. Próbki mięsa chłodzonego nie są zamrażane, ale przechowuje się je w niskiej temperaturze. Osobne próbki tej samej wysyłki mogą być umieszczane razem zgodnie z zapisem w normie EN/ISO 6579, maksymalnie do 10.

Każda próbka musi być należycie oznaczona i opisana.

Sekcja B

LICZBA PRÓBEK, KTÓRE POWINNY BYĆ POBRANE

1. Tusze, półtusze i półtusze pocięte na nie więcej niż trzy części oraz ćwiartki wymienione w sekcji a pkt (1).

Liczba tusz lub półtusz (jednostek) w przesyłce, z których muszą być pobrane wyrywkowo oddzielne próbki, jest następująca:

Przesyłka (liczba opakowań jednostkowych)

Liczba opakowań jednostkowych, z których należy pobrać próbki

1–24

Liczba równa liczbie opakowań w przesyłce, maksymalnie do 20

25–29

20

30–39

25

40–49

30

50–59

35

60–89

40

90–199

50

200–499

55

500 lub więcej

60

2. Ćwierćtusze, części i mniejsze kawałki, o których mowa w sekcji a ust. 2, oraz mięso mielone, o którym mowa w sekcji a ust. 3

Liczba opakowań jednostkowych w przesyłce, z których muszą być pobrane wyrywkowo oddzielne próbki, jest następująca:

Przesyłka (liczba opakowań jednostkowych)

Liczba opakowań jednostkowych, z których należy pobrać próbki

1–24

Liczba równa liczbie opakowań w przesyłce, maksymalnie do 20

25–29

20

30–39

25

40–49

30

50–59

35

60–89

40

90–199

50

200–499

55

500 lub więcej

60

W zależności od wagi opakowań jednostkowych, liczba opakowań jednostkowych poddanych pobieraniu próbek może być zmniejszona według poniższych mnożników:

Waga opakowań jednostkowych

> 20 kg

10–20 kg

< 10 kg

Mnożniki

× 1

× 3/4

× 1/2