Artykuł 38

1. Państwa członkowskie zapewniają, aby biegli rewidenci lub firmy audytorskie mogli(-ły) być zwalniani(-e) tylko w przypadku zaistnienia zasadnych podstaw. Rozbieżność opinii na temat podejścia księgowego, procedur badania lub, w stosownych przypadkach, na temat procedur sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju lub procedur atestacji nie stanowią zasadnej podstawy zwolnienia.

2. Państwa Członkowskie gwarantują, aby badana jednostka i biegły rewident bądź firma audytorska informowały władzę lub władze odpowiedzialne za nadzór publiczny o swym zwolnieniu bądź rezygnacji w okresie, na jaki zostały powołane, i udzieliły stosownego wyjaśnienia przyczyn tego zwolnienia lub rezygnacji.

Obowiązek poinformowania przewidziany w akapicie pierwszym ma również zastosowanie do atestacji sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju.

3. W przypadku badania ustawowego jednostki interesu publicznego państwa członkowskie zapewniają, że dozwolone jest, by:

a) udziałowcy, którzy posiadają co najmniej 5 % praw głosu lub kapitału podstawowego;

b) pozostałe organy badanych jednostek — o ile są zdefiniowane w ustawodawstwie krajowym; lub

c) właściwe organy, o których mowa w art. 32 niniejszej dyrektywy, lub wyznaczone zgodnie z art. 20 ust. 1 rozporządzenia (UE) 537/2014 lub — o ile przewiduje tak prawo krajowe — art. 20 ust. 2 tego rozporządzenia,

mogli wnieść do sądu krajowego sprawę o odwołanie biegłego(-ych) rewidenta(-ów) lub firm(-y) audytorskiej(-ich) w przypadku istnienia ku temu zasadnych podstaw.

Akapit pierwszy ma również zastosowanie do atestacji sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju.