Lexeva to wyłącznie wyszukiwarka aktów prawnych. Nie udzielamy porad prawnych i nie oceniamy spraw. Czym Lexeva nie jest

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1287/2006 z dnia 10 sierpnia 2006 r. wprowadzające środki wykonawcze do dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do zobowiązań przedsiębiorstw inwestycyjnych w zakresie prowadzenia rejestrów, sprawozdań z transakcji, przejrzystości rynkowej, dopuszczania instrumentów finansowych do obrotu oraz pojęć zdefiniowanych na potrzeby tejże dyrektywy

Załącznik I

W mocy

Tabela 1

Zestawienie rubryk wykorzystywanych w sprawozdaniach

Nazwa pola

Opis

1. Oznaczenie przedsiębiorstwa składającego sprawozdanie

Indywidualny kod identyfikacyjny przedsiębiorstwa, które zrealizowało transakcję.

2. Data transakcji

Dzień handlowy, w którym dokonano transakcji.

3. Czas transakcji

Czas, w którym dokonano transakcji, podany według czasu lokalnego kraju, gdzie znajduje się właściwy organ, do którego skierowane będzie sprawozdanie, oraz odniesienie czasu dokonania transakcji do uniwersalnego czasu koordynowanego (UTC) +/- godz.

4. Identyfikator kupna/sprzedaży

Określa, czy dana transakcja polegała na kupnie czy sprzedaży z punktu widzenia przedsiębiorstwa inwestycyjnego składającego sprawozdanie lub klienta, jeśli sprawozdanie kierowane jest do klienta.

5. Charakter, w jakim zawarto transakcję

Wskazuje, czy przedsiębiorstwo dokonało transakcji:

— na własny rachunek (w imieniu własnym lub w imieniu klienta),

— na rachunek i w imieniu klienta.

6. Oznaczenie instrumentu

Zawiera:

— indywidualny kod, nadany przez właściwy organ (jeśli taki istnieje), do którego skierowane jest sprawozdanie, identyfikujący instrument finansowy będący przedmiotem transakcji,

— jeśli dany instrument finansowy nie posiada indywidualnego kodu indentyfikacyjnego, w sprawozdaniu należy podać nazwę instrumentu lub (w przypadku umowy na instrumenty pochodne) cechy charakterystyczne takiej umowy.

7. Typ kodu instrumentu

Typ kodu używany w sprawozdaniach dla danego instrumentu.

8. Oznaczenie instrumentu bazowego

Oznaczenie instrumentu stosowane do papierów wartościowych stanowiących instrumenty bazowe kontraktów pochodnych oraz do zbywalnych papierów wartościowych określonych w art. 4 ust. 1 pkt 18 lit. c) dyrektywy 2004/39/WE.

9. Typ kodu identyfikacyjnego instrumentu bazowego

Typ kodu używany w sprawozdaniach dla danego instrumentu bazowego.

10. Typ instrumentu

Zharmonizowana klasyfikacja instrumentów finansowych będących przedmiotem transakcji. Opis musi wskazywać przynajmniej, czy dany instrument należy do jednej z kategorii najwyższego poziomu zgodnie z jednolitym międzynarodowym standardem klasyfikacji instrumentów finansowych.

11. Termin rozliczenia

Termin wykupu obligacji lub innych form dłużnych wartościowych lub termin wykorzystania/termin rozliczenia kontraktu pochodnego.

12. Typ instrumentu pochodnego

Zharmonizowany opis typu instrumentu pochodnego powinien być zgodny z jedną z kategorii najwyższego poziomu zgodnie z jednolitym międzynarodowym standardem klasyfikacji instrumentów finansowych.

13. Put/Call

Określenie, czy opcja lub inny instrument finansowy dotyczy sprzedaży (put) czy kupna (call).

14. Cena uzgodniona

Uzgodniona cena opcji lub innego instrumentu finansowego.

15. Mnożnik ceny

Liczba jednostek danego instrumentu finansowego ujęta w transakcji; na przykład liczba instrumentów pochodnych lub papierów wartościowych, na jaką opiewa jedna umowa.

16. Cena jednostkowa

Cena przypadająca na jeden papier wartościowy lub kontrakt pochodny bez prowizji i (gdzie ma to zastosowanie) bez narosłych odsetek. W przypadku instrumentów dłużnych cenę można wyrazić albo w walucie, albo w procentach.

17. Oznaczenie ceny

Waluta, w której wyrażona jest cena. Jeżeli – tak jak w przypadku obligacji i innych form papierów dłużnych – cena wyrażona jest w procentach, należy podać taką wartość procentową.

18. Ilość

Liczba jednostek instrumentu finansowego, nominalna wartość obligacji lub liczba kontraktów pochodnych objętych transakcją.

19. Oznaczenie ilości

Wskazanie, czy podana ilość odnosi się do liczby jednostek instrumentu finansowego, nominalnej wartości obligacji czy liczby kontraktów pochodnych.

20. Kontrahent

Oznaczenie kontrahenta transakcji. Oznaczenie to składa się z:

— w przypadku gdy kontrahentem jest przedsiębiorstwo inwestycyjne – indywidualnego kodu tego przedsiębiorstwa, nadanego przez właściwy organ (jeśli taki istnieje), do którego kierowane jest sprawozdanie,

— w przypadku gdy kontrahentem jest rynek regulowany, MTF lub podmiot działający jako kontrahent centralny – indywidualnego, ujednoliconego kodu identyfikacyjnego tego rynku, MTF-u lub podmiotu działającego jako kontrahent centralny, określonego w wykazie opublikowanym przez organ właściwy dla rodzimego państwa członkowskiego takiego podmiotu, zgodnie z art. 13 ust. 2,

— w przypadku gdy kontrahentem nie jest przedsiębiorstwo inwestycyjne, rynek regulowany, MTF lub podmiot działający jako kontrahent centralny, podmiot taki należy określić jako „klient/zleceniodawca” przedsiębiorstwa inwestycyjnego, które zrealizowało transakcję.

21. Oznaczenie miejsca realizacji

Oznaczenie miejsca, gdzie zrealizowano transakcję. Oznaczenie to składa się z:

— w przypadku miejsca handlu: indywidualnego, ujednoliconego kodu identyfikacyjnego,

— w innym przypadku: kodu „OTC”.

22. Numer referencyjny transakcji

Indywidualny numer identyfikacyjny transakcji podany przez przedsiębiorstwo inwestycyjne lub stronę trzecią składającą sprawozdanie w jego imieniu.

23. Symbol anulowania

Wskazanie, czy anulowano transakcję.

Tabela 2

Inne informacje na użytek właściwych organów

Nazwa pola

Opis

1. Oznaczenie przedsiębiorstwa składającego sprawozdanie

Jeśli indywidualny kod, o którym mowa w tabeli 1 w załączniku 1, nie wystarcza do zidentyfikowania kontrahenta, właściwe organy powinny opracować odpowiednie środki zapewniające taką identyfikację.

6. Oznaczenie instrumentu

Stosuje się uzgodniony przez wszystkie właściwe organy indywidualny kod danego instrumentu finansowego.

20. Kontrahent

Jeśli indywidualny kod lub indywidualny, ujednolicony kod identyfikujący, o których mowa w tabeli 1 w załączniku 1, nie wystarczają do zidentyfikowania kontrahenta, właściwe organy powinny opracować odpowiednie środki zapewniające taką identyfikację.

Tekst urzędowy w EUR-Lex. Lexeva pokazuje treść przepisu, nie udziela porad prawnych. Moc prawną ma wyłącznie tekst opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.