Artykuł 11

1. Gdy beneficjentom udziela się wsparcia na cele, o których mowa w art. 30 rozporządzenia podstawowego, państwa członkowskie sprawdzają, czy owi beneficjenci przestrzegają swoich zobowiązań odnośnie do środowiska wodnego najpóźniej trzy lata od dnia zatwierdzenia operacji oraz pod koniec realizacji operacji.

2. Wsparcie przewidziane w art. 30 ust. 2 lit. b) rozporządzenia podstawowego dotyczy wyłącznie kosztów uczestnictwa we Wspólnotowym Systemie Ekozarządzania i Audytu (EMAS) poniesionych przed zatwierdzeniem systemu dla pojedynczych przedsiębiorstw.

3. Dla celów art. 30 ust. 2 lit. c) rozporządzenia podstawowego „akwakultura organiczna” oznacza działania w sektorze akwakultury prowadzące do uzyskania hodowlanych osobników gatunków wodnych zgodnie z art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2092/91 (

17

), które są odpowiednio oznakowane. Do czasu przyjęcia przez Wspólnotę szczegółowych zasad produkcji, w tym zasad dotyczących konwersji, mających zastosowanie do akwakultury organicznej, stosuje się zasady krajowe lub, w przypadku ich braku, własne normy mające zastosowanie do akwakultury organicznej, przyjęte lub uznawane przez państwa członkowskie.

4. Wsparcie przewidziane w art. 30 ust. 2 lit. d) rozporządzenia podstawowego może zostać przyznane jedynie z tytułu szczególnych ograniczeń lub wymogów dotyczących obszarów należących do sieci Natura 2000, nałożonych przez odpowiednie środki krajowe w celu wykonania dyrektyw 79/409/EWG oraz 92/43/EWG.

5. Dla celów art. 30 ust. 3 rozporządzenia podstawowego „zwykła dobra praktyka w sektorze akwakultury” oznacza zgodność z obowiązującym prawem, w odniesieniu zarówno do kwestii zdrowotnych i weterynaryjnych, jak i związanych ze środowiskiem, oraz stosowanie protokołów produkcji zapobiegających marnotrawieniu zasobów oraz emisji zanieczyszczeń, której można uniknąć.