Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/105/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie...

Artykuł 1

Przedmiot

Mając na celu osiągnięcie dobrego stanu chemicznego wód powierzchniowych oraz zgodnie z przepisami i celami art. 4 dyrektywy 2000/60/WE, niniejsza dyrektywa określa środowiskowe normy jakości dla substancji priorytetowych i pewnych innych substancji zanieczyszczających przewidzianych w art. 16 tej dyrektywy.

Artykuł 2

Definicje

Do celów niniejszej dyrektywy zastosowanie mają definicje zawarte w art. 2 dyrektywy 2000/60/WE i w art. 2 dyrektywy Komisji 2009/90/WE z dnia 31 lipca 2009 r. ustanawiającej, na mocy dyrektywy 2000/60WE Parlamentu Europejskiego i Rady, specyfikacje techniczne w zakresie analizy i monitorowania stanu chemicznego wód (

1

).

Zastosowanie mają ponadto następujące definicje:

1) „matryca” oznacza element środowiska wodnego, a mianowicie wodę, osady lub florę i faunę;

2) „takson flory i fauny” oznacza konkretny takson wodny w randze taksonomicznej podtypu, gromady lub ich równoważnika;

3) „wskaźnik zanieczyszczeń” oznacza parametr, który może być monitorowany w celu uzyskania wartości reprezentatywnej dla poziomu lub stężenia danej substancji zanieczyszczającej lub grupy substancji zanieczyszczających a tym samym stwarzanego przez nie ryzyka.

Artykuł 3

Środowiskowe normy jakości

1. Bez uszczerbku dla ust. 1a państwa członkowskie stosują środowiskowe normy jakości określone w załączniku I część A dla poszczególnych części wód powierzchniowych oraz stosują te środowiskowe normy jakości zgodnie z wymaganiami określonymi w załączniku I część B.

1a. Bez uszczerbku dla obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy w wersji obowiązującej w dniu 13 stycznia 2009 r., a w szczególności dla osiągnięcia dobrego stanu chemicznego wód powierzchniowych w odniesieniu do substancji i środowiskowych norm jakości w niej wymienionych, państwa członkowskie wdrażają środowiskowe normy jakości określone w załączniku I część A dotyczące:

(i) substancji o numerach 2, 5, 15, 20, 22, 23 i 28 wymienionych w załączniku I część A, w odniesieniu do których ustanowiono zmienione środowiskowe normy jakości obowiązujące od dnia 22 grudnia 2015 r., w celu osiągnięcia dobrego stanu chemicznego wód powierzchniowych w odniesieniu do tych substancji do dnia 22 grudnia 2021 r. w drodze programów środków określonych w ramach planów gospodarowania wodami w dorzeczu na 2015 r. sporządzonych zgodnie z art. 13 ust. 7 dyrektywy 2000/60/WE; oraz

(ii) nowo zidentyfikowanych substancji o numerach 34–45 wymienionych w załączniku I cześć A, obowiązujących od dnia 22 grudnia 2018 r., w celu osiągnięcia dobrego stanu chemicznego wód powierzchniowych w odniesieniu do tych substancji do dnia 22 grudnia 2027 r. oraz w celu zapobieżenia pogorszeniu się stanu chemicznego wód powierzchniowych w odniesieniu do tych substancji. W tym celu państwa członkowskie do dnia 22 grudnia 2018 r. ustanowią i przedłożą Komisji uzupełniający program monitorowania i wstępny program środków obejmujących te substancje. Ostateczny program środków zgodnie z art. 11 dyrektywy 2000/60/WE ma zostać ustanowiony do dnia 22 grudnia 2021 r. oraz wdrożony i w pełni wprowadzony w życie jak najszybciej po tym terminie, nie później jednak niż do dnia 22 grudnia 2024 r;

(iii) substancji o numerach 5, 9, 13, 15, 17, 21, 23, 24, 28, 30, 34, 37, 41 oraz 43 w załączniku I część A, w odniesieniu do których określono zmienione środowiskowe normy jakości – ze skutkiem od dnia 22 grudnia 2027 r., w celu osiągnięcia do dnia 22 grudnia 2033 r. dobrego stanu chemicznego wód powierzchniowych w odniesieniu do tych substancji oraz zapobieżenia pogorszeniu się stanu chemicznego jednolitych części wód powierzchniowych w odniesieniu do tych substancji za pomocą programów środków działań zawartych w planach gospodarowania wodami w dorzeczu na 2027 r. opracowanych zgodnie z art. 13 ust. 7 dyrektywy 2000/60/WE;

(iv) nowo zidentyfikowanych substancji o numerach 46–70 wymienionych w załączniku I część A – ze skutkiem od dnia 22 grudnia 2027 r. w celu osiągnięcia do dnia 22 grudnia 2039 r. dobrego stanu chemicznego wód powierzchniowych w odniesieniu do tych substancji oraz w celu zapobieżenia pogorszeniu się stanu chemicznego wód powierzchniowych w odniesieniu do tych substancji. W tym celu państwa członkowskie do dnia 22 grudnia 2027 r. ustanowią uzupełniający program monitorowania, a do dnia 22 grudnia 2030 r. – wstępny program środków działania obejmujących te substancje. Ostateczny program środków działania, zgodnie z art. 11 dyrektywy 2000/60/WE, włącza się do każdego planu gospodarowania wodami w dorzeczu na 2033 r. sporządzonego zgodnie z art. 13 ust. 7 tej dyrektywy.

Art. 4 ust. 4–9 dyrektywy 2000/60/WE stosuje się odpowiednio do substancji wymienionych w akapicie pierwszym ppkt (i) i (ii) niniejszego ustępu.

Art. 4 ust. 4–9 dyrektywy 2000/60/WE stosuje się również odpowiednio do substancji wymienionych w akapicie pierwszym pkt (iii) i (iv) niniejszego ustępu. W zakresie, w jakim dotyczy to przewidzianego w art. 4 ust. 4 tej dyrektywy przedłużenia terminów, przedłużenie to jest ograniczone do maksymalnie jednego kolejnego uaktualnienia planu gospodarowania wodami w dorzeczu, z wyjątkiem przypadków gdy z uwagi na warunki naturalne nie będzie możliwe osiągnięcie celów w okresie objętym tym planem gospodarowania wodami w dorzeczu.

1b. Środowiskowe normy jakości określone na poziomie Unii zgodnie z art. 16 ust. 4 dyrektywy 2000/60/WE dla substancji zanieczyszczających specyficznych dla dorzeczy i wymienione w części C załącznika do niniejszej dyrektywy lub dodatkowe substancje zanieczyszczające specyficzne dla dorzeczy i odpowiadające im środowiskowe normy jakości wskazane przez państwa członkowskie zgodnie z art. 8d ust. 1 niniejszej dyrektywy zaczynają obowiązywać wraz z początkiem okresu kolejnego planu gospodarowania wodami w dorzeczu przypadającego po dacie ustalenia środowiskowej normy jakości do celu osiągnięcia – do końca okresu objętego tym planem gospodarowania wodami w dorzeczu – dobrego stanu chemicznego wód powierzchniowych i zapobieżenia pogorszeniu się stanu chemicznego jednolitych części wód powierzchniowych w odniesieniu do tych substancji zanieczyszczających.

Art. 4 ust. 4–9 dyrektywy 2000/60/WE stosuje się odpowiednio do substancji zanieczyszczających, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu. W zakresie, w jakim dotyczy to przewidzianego w art. 4 ust. 4 tej dyrektywy przedłużenia terminów, przedłużenie to jest ograniczone do maksymalnie jednego kolejnego uaktualnienia planu gospodarowania wodami w dorzeczu, z wyjątkiem przypadków gdy z uwagi na warunki naturalne nie będzie możliwe osiągnięcie celów w okresie objętym tym planem gospodarowania wodami w dorzeczu.

2. W odniesieniu do substancji, dla których w załączniku I część A zostały ustanowione środowiskowe normy jakości dla fauny i flory lub osadów, państwa członkowskie stosują te normy jakości dla fauny i flory lub dla osadów.

W odniesieniu do substancji innych niż te, o których mowa w akapicie pierwszym, państwa członkowskie stosują środowiskowe normy jakości dla wód ustanowione w załączniku I część A.

3. Państwa członkowskie mają możliwość wyboru – w odniesieniu do jednej lub więcej kategorii wód powierzchniowych – stosowania środowiskowej normy jakości dla matrycy, innej niż wyszczególniona w ust. 2 lub, w przypadku gdy ma to zastosowanie, dla taksonu flory i fauny innego niż wyszczególnione w załączniku I część A.

Państwa członkowskie, które skorzystają z możliwości wyboru, o której mowa w akapicie pierwszym, stosują odpowiednie środowiskowe normy jakości określone w załączniku I część A lub, jeśli żadna z norm nie została zawarta w matrycy lub taksonie flory i fauny, ustanawiają środowiskową normę jakości, która zapewni co najmniej taki sam poziom ochrony, jaki zapewniają środowiskowe normy jakości określone w załączniku I część A.

Państwa członkowskie mogą korzystać z możliwości wyboru, o której mowa w akapicie pierwszym, jedynie w przypadku, gdy metoda analizy stosowana w odniesieniu do wybranej matrycy lub taksonu flory i fauny spełnia minimalne kryteria w zakresie wyników określone w art. 4 dyrektywy 2009/90/WE. W przypadku gdy żadna matryca nie spełnia tych kryteriów, państwa członkowskie zapewniają, aby monitorowanie było prowadzane z zastosowaniem najlepszych dostępnych technik niepowodujących nadmiernych kosztów oraz aby metoda analizy sprawdzała się co najmniej równie dobrze jak metody dostępne dla matryc wyszczególnionych w ust. 2 niniejszego artykułu w odniesieniu do danej substancji.

3a. W przypadku gdy na podstawie zmierzonych lub oszacowanych stężeń lub emisji w środowisku przy zastosowaniu środowiskowej normy jakości dla flory i fauny lub osadu zidentyfikowano potencjalne ryzyko dla środowiska wodnego lub za jego pośrednictwem, państwa członkowskie zapewniają, aby prowadzone było również monitorowanie w wodach powierzchniowych i stosują środowiskową normę jakości wyrażoną jako maksymalne dopuszczalne stężenie (MAC-EQS) ustanowioną w części A załącznika I do niniejszej dyrektywy, o ile taka środowiskowa norma jakości została ustalona.

3b. W przypadku gdy, zgodnie z art. 5 dyrektywy 2009/90/WE, wyliczona przeciętna wartość pomiaru przeprowadzonego z zastosowaniem najlepszych dostępnych technik niepowodujących nadmiernych kosztów została określona jako „poniżej granicy oznaczalności”, a „granica oznaczalności” dla tej techniki jest położona powyżej środowiskowej normy jakości, wynik dla oznaczanej substancji nie jest uwzględniany do celów oceny ogólnego stanu chemicznego tej części wód.

4. W przypadku substancji, w odniesieniu do których stosuje się środowiskową normę jakości dla osadów lub flory i fauny, państwa członkowskie monitorują substancję w odpowiedniej matrycy co najmniej raz w roku, o ile wiedza techniczna i fachowe opinie nie uzasadniają innego odstępu czasowego.

5. Państwa członkowskie włączają do uaktualnionych planów gospodarowania wodami w dorzeczu sporządzonych zgodnie z art. 13 ust. 7 dyrektywy 2000/60/WE następujące informacje:

a) tabelę przedstawiającą granice oznaczalności stosowanych metod analitycznych oraz informacje dotyczące wyników tych metod w związku z minimalnymi kryteriami w zakresie wyników określonymi w art. 4 dyrektywy 2009/90/WE;

b) w odniesieniu do substancji, w przypadku których skorzystano z możliwości wyboru określonej w ust. 3 niniejszego artykułu:

(i) powody i podstawy skorzystania z tej możliwości;

(ii) w stosownych przypadkach, ustalone alternatywne środowiskowe normy jakości, dowody, że te środowiskowe normy jakości zapewniają co najmniej taki sam poziom ochrony jak środowiskowe normy jakości określone w załączniku I część A – łącznie z danymi i metodologią zastosowaną w celu ustalenia tych środowiskowych norm jakości – oraz kategorie wód powierzchniowych, w odniesieniu do których miałyby one zastosowanie;

(iii) do celów porównania z informacjami, o których mowa w lit. a) niniejszego ustępu – granice oznaczalności metod analitycznych w przypadku matryc określonych w części A załącznika I do niniejszej dyrektywy, łącznie z informacjami dotyczącymi wyników tych metod w związku z minimalnymi kryteriami w zakresie wyników określonymi w art. 4 dyrektywy 2009/90/WE;

c) uzasadnienie częstotliwości monitorowania zastosowanej zgodnie z ust. 4, jeśli odstępy czasowe między poszczególnymi działaniami monitorującymi są dłuższe niż 1 rok.

5a. Państwa członkowskie podejmują niezbędne działania w celu zapewnienia, aby za pośrednictwem centralnego publicznie dostępnego portalu zostały udostępnione w postaci elektronicznej zgodnie z art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska (

2

) uaktualnione plany gospodarowania wodami w dorzeczu sporządzone zgodnie z art. 13 ust. 7 dyrektywy 2000/60/WE, zawierające wyniki i opis wpływu środków podjętych w celu zapobiegania chemicznemu zanieczyszczeniu wód powierzchniowych oraz sprawozdanie tymczasowe opisujące postęp we wdrażaniu planowanego programu środków zgodnie z art. 15 ust. 3 dyrektywy 2000/60/WE.

6. Państwa członkowskie przeprowadzają analizę długoterminowych tendencji stężeń tych substancji priorytetowych wskazanych w załączniku I część A jako substancje, które wykazują tendencję do akumulowania się w osadach lub w faunie i florze, na podstawie monitorowania osadów lub fauny i flory prowadzonego w ramach monitorowania stanu wód powierzchniowych zgodnie z art. 8 dyrektywy 2000/60/WE. Z zastrzeżeniem art. 4 dyrektywy 2000/60/WE państwa członkowskie podejmują działania w celu zapewnienia, aby nie nastąpił znaczny wzrost takich stężeń zarówno w osadach lub faunie i florze.

Państwa członkowskie określają częstotliwość prowadzenia monitorowania w osadach lub florze i faunie, pozwalającą zapewnić wystarczające dane do przeprowadzenia wiarygodnej analizy tendencji długoterminowych. Zasadniczo monitorowanie powinno być przeprowadzane co trzy lata, o ile wiedza techniczna i fachowe opinie nie uzasadniają innego odstępu czasowego.

8. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych dotyczących zmiany załącznika I część B pkt 3 w celu dostosowania go do postępu naukowo-technicznego zgodnie z art. 9a.

8a. W celu ułatwienia wdrażania niniejszego artykułu opracowuje się w ramach trwającego procesu wdrażania dyrektywy 2000/60/WE, w miarę możliwości do dnia 22 grudnia 2014 r., wytyczne techniczne dotyczące strategii monitorowania i metod analitycznych dla substancji, w tym pobierania próbek oraz monitorowania flory i fauny.

W szczególności wytyczne obejmują:

a) monitorowanie substancji w faunie i florze określone w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu;

b) w przypadku nowo zidentyfikowanych substancji (o numerach 34–45 wymienionych w załączniku I część A) oraz substancji, dla których ustalono bardziej rygorystyczne środowiskowe normy jakości (o numerach 2, 5, 15, 20, 22, 23 i 28 wymienionych w załączniku I część A), metody analityczne zgodne z minimalnymi kryteriami w zakresie wyników ustanowionymi w art. 4 dyrektywy 2009/90/WE.

8b. W przypadku substancji, w odniesieniu do których do dnia 22 grudnia 2014 r. nie zostaną przyjęte wytyczne techniczne, termin 22 grudnia 2015 r., o którym mowa w ust. 1a ppkt (i), przedłuża się do dnia 22 grudnia 2018 r., zaś termin 22 grudnia 2021 r., o którym mowa w tym podpunkcie, przedłuża się do dnia 22 grudnia 2027 r.

Artykuł 4

Strefy mieszania

1. Państwa członkowskie mogą wyznaczyć strefy mieszania przylegające do punktów zrzutu. W takich strefach mieszania stężenie jednej lub kilku substancji wymienionych w części A załącznika I może przekroczyć odpowiednie środowiskowe normy jakości, o ile nie ma to wpływu na przestrzeganie tych norm w pozostałej jednolitej części wód powierzchniowych.

2. Państwa członkowskie wyznaczające strefy mieszania włączają do planów gospodarowania wodami w dorzeczach, opracowanych zgodnie z art. 13 dyrektywy 2000/60/WE, opis:

a) podejścia i metodologii stosowanych przy określaniu takich stref; oraz

b) środków podjętych w celu ograniczenia w przyszłości zasięgu stref mieszania, takich jak środki podjęte na podstawie art. 11 ust. 3 lit. k) dyrektywy 2000/60/WE lub przegląd pozwoleń wydanych na podstawie dyrektywy 2008/1/WE lub wcześniejszych przepisów, o których mowa w art. 11 ust. 3 lit. g) dyrektywy 2000/60/WE.

3. Państwa członkowskie wyznaczające strefy mieszania zapewniają, że zasięg takiej strefy jest:

a) ograniczony do miejsc znajdujących się w pobliżu punktów zrzutu;

b) proporcjonalny, z uwzględnieniem stężeń substancji zanieczyszczających w punkcie zrzutu oraz zawartych we wcześniejszych regulacjach warunków dotyczących emisji substancji zanieczyszczających, takich jak zezwolenia lub pozwolenia, o których mowa w art. 11 ust. 3 lit. g) dyrektywy 2000/60/WE i wszelkich innych stosownych przepisach prawa wspólnotowego, w oparciu o najlepsze dostępne techniki i zgodnie z art. 10 dyrektywy 2000/60/WE, w szczególności po poddaniu tych uprzednich regulacji przeglądowi.

Artykuł 5

Wykaz emisji, zrzutów i strat

1. Na podstawie informacji zebranych zgodnie z art. 5 i 8 dyrektywy 2000/60/WE oraz innych dostępnych danych każde państwo członkowskie opracowuje wykaz emisji, zrzutów i strat wszystkich substancji priorytetowych wymienionych w części A załącznika I do niniejszej dyrektywy oraz wszystkich substancji wskazanych przez to państwo członkowskie jako substancje zanieczyszczające, które są specyficzne dla dorzeczy, dla każdego obszaru dorzecza lub części obszaru dorzecza znajdujących się na ich terytorium.

Akapit pierwszy nie ma zastosowania do emisji, zrzutów i strat zgłaszanych corocznie drogą elektroniczną do Portalu Emisji Przemysłowych ustanowionego na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1244 (

3

), zgodnie z art. 7 tego rozporządzenia.

2. Państwa członkowskie uaktualniają swoje wykazy w ramach przeglądów określonych w art. 5 ust. 2 dyrektywy 2000/60/WE.

Okresem referencyjnym dla ustanowienia wartości w zaktualizowanych wykazach jest rok poprzedzający rok, w którym mają zostać zakończone przeglądy określone w art. 5 ust. 2 dyrektywy 2000/60/WE.

W ramach tych aktualizacji państwa członkowskie zapewniają, by emisje do wody ze źródeł punktowych, które nie są objęte zakresem stosowania rozporządzenia (UE) 2024/1244 lub są poniżej określonych w tym rozporządzeniu rocznych progów sprawozdawczości, a także emisje substancji zanieczyszczających do wody ze źródeł rozproszonych zdefiniowanych w art. 3 pkt 12 tego rozporządzenia, były również zgłaszane Komisji drogą elektroniczną w celu ich udostępnienia w ustanowionym na podstawie tego rozporządzenia Portalu Emisji Przemysłowych co najmniej raz na sześć lat oraz zagregowane dla każdego obszaru dorzecza lub jego części w granicach terytorium państwa członkowskiego.

Komisja przyjmuje akt wykonawczy ustanawiający format zgłoszeń, o których mowa w akapicie trzecim niniejszego ustępu. Ten akt wykonawczy przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 9 ust. 2 niniejszej dyrektywy. W razie potrzeby przy ustanawianiu tego aktu wykonawczego Komisję wspiera EEA.

3. Państwa członkowskie zapewniają, by ustanowione zgodnie z art. 13 dyrektywy 2000/60/WE plany gospodarowania wodami w dorzeczu zawierały wyraźne odniesienie lub link do wszystkich informacji dotyczących emisji do wody udostępnionych zgodnie z ust. 1 i 4 niniejszego artykułu w Portalu Emisji Przemysłowych.

Artykuł 6

Zanieczyszczenia transgraniczne

1. Państwo członkowskie nie dopuszcza się zaniedbania swoich obowiązków na mocy niniejszej dyrektywy w wyniku przekroczenia środowiskowej normy jakości, o ile może wykazać, że:

a) przekroczenie wiązało się ze źródłem zanieczyszczenia znajdującym się poza jurysdykcją tego państwa członkowskiego;

b) w związku z takim zanieczyszczeniem transgranicznym państwo to nie mogło podjąć skutecznych środków w celu spełnienia stosownych środowiskowych norm jakości; i

c) państwo to zastosowało mechanizmy koordynacji określone w art. 3 dyrektywy 2000/60/WE i w odpowiedni sposób skorzystało z przepisów art. 4 ust. 4, 5 i 6 tej dyrektywy w odniesieniu do jednolitych części wód, na które niekorzystny wpływ wywiera zanieczyszczenie transgraniczne.

2. Państwa członkowskie wykorzystują mechanizmy ustanowione w art. 12 dyrektywy 2000/60/WE w celu przekazania Komisji informacji niezbędnych w okolicznościach określonych w ust. 1 niniejszego artykułu oraz zamieszczenia w stosownych planach gospodarowania wodami w dorzeczach podsumowania środków przyjętych w związku z zanieczyszczeniem transgranicznym zgodnie z wymogami w zakresie sprawozdawczości na mocy art. 15 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE.

Artykuł 7

Sprawozdawczość i przegląd

1. Na podstawie sprawozdań przekazanych przez państwa członkowskie, w tym także sprawozdań przekazanych zgodnie z art. 12 dyrektywy 2000/60/WE, a w szczególności sprawozdań na temat zanieczyszczenia transgranicznego, Komisja analizuje potrzebę zmiany obowiązujących aktów prawnych i wprowadzenia na terenie całej Wspólnoty dodatkowych konkretnych środków, takich jak kontrole emisji.

2. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w ramach sprawozdania przygotowanego zgodnie z art. 18 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE:

a) konkluzje z przeglądu, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu;

b) środki przyjęte na rzecz zmniejszenia zasięgu stref mieszania wyznaczonych zgodnie z art. 4 ust. 1 niniejszej dyrektywy;

c) wynik sprawdzenia określonego w art. 5 ust. 5 niniejszej dyrektywy;

d) sytuację w odniesieniu do zanieczyszczenia pochodzącego spoza terytorium Wspólnoty.

Komisja w stosownych przypadkach dołącza do sprawozdania odpowiednie propozycje.

Artykuł 7a

Koordynacja

1. W odniesieniu do substancji priorytetowych, które wchodzą w zakres stosowania dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (

4

), rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (

5

) lub rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 (

6

) oraz dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/128/WE (

7

) lub 2010/75/UE (

8

) oraz rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 (

9

) lub (UE) 2019/6 (

10

), Komisja, uwzględniając dane z monitorowania, o którym mowa w art. 8 ust. 4 dyrektywy 2000/60/WE, oraz w ramach sprawozdania, o którym mowa w art. 18 ust. 1 tej dyrektywy, ocenia, czy środki ustanowione na poziomie Unii i na poziomie państw członkowskich są wystarczające do osiągnięcia środowiskowych norm jakości dla substancji priorytetowych oraz do osiągnięcia celu zakładającego zaprzestanie lub stopniowe wyeliminowanie zrzutów, emisji i strat priorytetowych substancji niebezpiecznych zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2000/60/WE.

2. Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z wyniku oceny, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, zgodnie z harmonogramem określonym w art. 16 ust. 4 dyrektywy 2000/60/WE i w stosownych przypadkach dołącza do sprawozdania odpowiednie wnioski, w tym dotyczące środków kontroli.

3. Jeżeli wyniki sprawozdania wskazują, że potrzebne mogą być dodatkowe środki na szczeblu unijnym lub na szczeblu państw członkowskich, aby ułatwić zapewnienie zgodności z dyrektywą 2000/60/WE w odniesieniu do określonej substancji zatwierdzonej zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1107/2009 lub rozporządzeniem (UE) nr 528/2012, państwa członkowskie lub Komisja stosują, odpowiednio, art. 21 lub 44 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 lub art. 15 lub 48 rozporządzenia (UE) nr 528/2012 do danej substancji lub produktów zawierających tę substancję.

W odniesieniu do substancji, które wchodzą w zakres stosowania rozporządzenia (WE) nr 1907/2006, Komisja wszczyna w stosownych przypadkach procedurę, o której mowa w art. 59, 61 lub 69 tego rozporządzenia.

Przy stosowaniu przepisów rozporządzeń, o których mowa w akapitach pierwszym i drugim, państwa członkowskie i Komisja uwzględniają wszelkie oceny ryzyka, analizy społeczno-ekonomiczne lub analizy kosztów i korzyści wymagane na mocy tych rozporządzeń, w tym w zakresie dostępności rozwiązań alternatywnych.

Artykuł 8

Przegląd załączników I i II

1. Podczas następnego przeglądu załącznika I do niniejszej dyrektywy, który ma zostać przeprowadzony zgodnie z art. 16 dyrektywy 2000/60/WE, Komisja rozważa ustanowienie norm jakości dla PFAS ogółem w wodach powierzchniowych i stara się uzupełnić wytyczne dotyczące monitorowania PFAS ogółem w wodzie pitnej opracowane zgodnie z art. 13 ust. 7 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/2184 (

11

), tak aby miały one zastosowanie do monitorowania PFAS ogółem w wodach powierzchniowych. Zachęca się również państwa członkowskie, by stosowały już te wytyczne do monitorowania PFAS ogółem w wodach powierzchniowych oraz by przekazywały te dane zgodnie z art. 8 ust. 4 dyrektywy 2000/60/WE. Zważywszy na toksyczność kwasu trifluorooctowego (TFA), jego trwałość i częstość występowania w środowisku, Komisja przy okazji następnego przeglądu rozważy ustanowienie w załączniku I do niniejszej dyrektywy osobnej normy jakości dla TFA.

2. Parametr »suma bisfenoli« oraz parametry dotyczące sum wybranych pestycydów w podziale na sposób działania oraz wybranych substancji farmaceutycznych w podziale na sposób działania dodaje się do załącznika III do niniejszej dyrektywy. Komisja dokonuje analizy potencjalnego umieszczenia tych parametrów w wykazie substancji priorytetowych podczas następnego przeglądu załącznika I do niniejszej dyrektywy, który ma zostać przeprowadzony zgodnie z art. 16 dyrektywy 2000/60/WE, oraz ustalenia, w stosownych przypadkach, odpowiedniej środowiskowej normy jakości. Podczas kolejnego przeglądu Komisja rozważa również, czy do ustanowienia środowiskowych norm jakości dla bisfenoli ogółem, pestycydów ogółem i substancji farmaceutycznych ogółem w wodach podziemnych można zastosować podejście oparte na ocenie ryzyka uzupełnione odpowiednimi metodami monitorowania.

3. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych dotyczących zmiany załącznika II część B w celu dostosowania go do postępu naukowo- technicznego zgodnie z art. 9a.

Artykuł 8a

Przepisy szczególne dotyczące niektórych substancji

1. W planach gospodarowania wodami w dorzeczu opracowanych zgodnie z art. 13 dyrektywy 2000/60/WE, bez uszczerbku dla wymogów sekcji 1.4.3 załącznika V do tej dyrektywy w zakresie przedstawiania ogólnego stanu chemicznego oraz celów i obowiązków ustanowionych w art. 4 ust. 1 lit. a), art. 11 ust. 3 lit. k) i art. 16 ust. 6 tej dyrektywy, państwa członkowskie mogą opracować dodatkowe mapy przedstawiające stan chemiczny, jak przewidziano w sekcji 1.4.3 załącznika V do dyrektywy 2000/60/WE.

2. Substancje zidentyfikowane w części A załącznika I do niniejszej dyrektywy jako substancje zachowujące się jak wszechobecne PBT państwa członkowskie mogą monitorować z mniejszą intensywnością, niż jest to wymagane w odniesieniu do substancji priorytetowych zgodnie z art. 3 ust. 4 niniejszej dyrektywy i załącznikiem V do dyrektywy 2000/60/WE, pod warunkiem że monitorowanie to będzie reprezentatywne i dostępne są solidne statystycznie dane wyjściowe dotyczące obecności tych substancji w środowisku wodnym. Jako wytyczna, zgodnie z art. 3 ust. 6 akapit drugi niniejszej dyrektywy, monitorowanie powinno być przeprowadzane nie rzadziej niż co trzy lata, chyba że stosowanie tej substancji lub jej emisje lub wiedza techniczna i fachowe opinie uzasadniają inny odstęp czasu.

3. W okresie dwóch lat od dnia 1 stycznia 2030 r. państwa członkowskie, korzystając z metod monitorowania opartego na skutkach, monitorują obecność substancji estrogenowych w jednolitych częściach wód. Pobieranie próbek i analiza nie muszą rozpoczynać się wraz z rozpoczęciem tego okresu dwóch lat, ale przeprowadza się je co najmniej cztery razy w roku. W celu uzyskania wyników porównawczych przy różnych zakresach stężeń państwa członkowskie prowadzą monitorowanie w wybranych miejscach, w których prowadzone jest monitorowanie konwencjonalnymi metodami analitycznymi zgodnie z art. 8 dyrektywy 2000/60/WE i załącznikiem V do tej dyrektywy odnoszące się do trzech hormonów estrogenowych – 17-beta-estradiolu (E2), estronu (E1) i 17-alfa-etynyloestradiolu (EE2) – wymienionych w części A załącznik I do niniejszej dyrektywy. Dane są zgłaszane łącznie i zgodnie z art. 8 ust. 4 tej dyrektywy. Liczba miejsc nie może być niższa niż określona w art. 8b ust. 3 niniejszej dyrektywy w odniesieniu do monitorowania substancji umieszczonych na liście obserwacyjnej. Państwa członkowskie mogą rozpocząć monitorowanie przed dniem 1 stycznia 2030 r., o ile zostaną do tego czasu przyjęte specyfikacje techniczne, o których mowa w ust. 4 niniejszego artykułu. Państwa członkowskie nie stosują wyników opartych na skutkach uzyskanych w dwuletnim okresie monitorowania porównawczego do celów klasyfikacji stanu chemicznego monitorowanych jednolitych części wód, jak opisano w sekcji 1.4.3 załącznika V do dyrektywy 2000/60/WE.

4. Do dnia 1 grudnia 2027 r. Komisja przyjmuje akt wykonawczy określający specyfikacje techniczne dotyczące monitorowania substancji estrogenowych przy użyciu metod monitorowania opartego na skutkach. Ten akt wykonawczy przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 9 ust. 2.

5. W ciągu 18 miesięcy od przekazania danych przez państwa członkowskie Komisja publikuje sprawozdanie porównujące wyniki uzyskane konwencjonalnymi metodami analitycznymi i metodami opartymi na skutkach oraz analizuje możliwość stosowania metod monitorowania opartego na skutkach w powiązaniu z wartością progową opartą na skutkach zdefiniowaną w art. 2 pkt 35a dyrektywy 2000/60/WE i odnoszącą się do estrogenów do celów kontroli przesiewowej uzupełniającej ocenę stanu chemicznego.

W kontekście przyszłych przeglądów wykazu substancji zanieczyszczających zgodnie z art. 16 ust. 2 dyrektywy 2000/60/WE, uwzględniając analizę zawartą w sprawozdaniu, o którym mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, Komisja rozważa ustalenie wartości progowej dla estrogenów do celów kontroli przesiewowej oraz oceny stanu chemicznego. Kiedy metody oparte na skutkach będą gotowe do użytku również w odniesieniu do innych substancji, Komisja rozważy w kontekście przyszłych przeglądów, czy należy wprowadzić wymóg korzystania z nich, w razie potrzeby, przynajmniej początkowo równolegle z konwencjonalnymi metodami analitycznymi, oraz rozważy ustanowienie odpowiadających im wartości progowych.

Artykuł 8b

Lista obserwacyjna

1. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów wykonawczych w celu sporządzenia – z uwzględnieniem sprawozdań naukowych przygotowanych zgodnie z ust. 1a niniejszego artykułu przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA) – listy obserwacyjnej substancji, w odniesieniu do których konieczne jest gromadzenie pochodzących z państw członkowskich danych w ramach monitorowania obejmującego całą Unię do celów wsparcia przeglądów w przyszłości zgodnie z art. 16 ust. 2 dyrektywy 2000/60/WE oraz w celu ustanowienia formatów, które mają być stosowane przez państwa członkowskie do przekazywania Komisji wyników tego monitorowania i powiązanych informacji. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 9 ust. 2.

Lista obserwacyjna obejmuje jednocześnie maksymalnie 10 substancji, grup substancji lub wskaźników zanieczyszczenia i wskazuje matryce monitorowania oraz możliwe metody analizy dla poszczególnych substancji. Te matryce i metody monitorowania nie mogą pociągać za sobą nadmiernych kosztów dla właściwych organów. Substancje, które mają zostać umieszczone na liście obserwacyjnej, są wybierane spośród tych substancji, w przypadku których dostępne informacje wskazują, że mogłyby one stwarzać na poziomie Unii znaczące ryzyko dla środowiska wodnego lub za jego pośrednictwem, i w przypadku których dane z monitorowania są niewystarczające. Lista obserwacyjna obejmuje substancje wzbudzające rosnące obawy.

Na podstawie sprawozdań naukowych przygotowanych przez ECHA zgodnie z ust. 1a Komisja umieszcza na liście obserwacyjnej mikrodrobiny plastiku i odpowiednie wskaźniki dotyczące występowania oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe, jej rozwoju lub przenoszenia (»wskaźniki oporności przeciwdrobnoustrojowej«), pod warunkiem że dostępne są metody pobierania próbek i metody analityczne, które są wiarygodne i nie pociągają za sobą nadmiernych kosztów. Komisja wskaże takie metody pobierania próbek i metody analityczne do dnia 1 grudnia 2027 r.

1a. ECHA przygotowuje sprawozdania naukowe w ramach wsparcia Komisji w wyborze substancji i wskaźników do umieszczenia na liście obserwacyjnej, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, uwzględniając następujące informacje:

a) załącznik I do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/118/WE (11) oraz wyniki najnowszego przeglądu tego załącznika, a także wyniki najnowszego przeglądu załącznika I do niniejszej dyrektywy;

b) listy obserwacyjne sporządzone zgodnie z dyrektywami 2006/118/WE i (UE) 2020/2184;

c) zalecenia zainteresowanych stron;

d) charakterystykę obszarów dorzeczy sporządzoną przez państwa członkowskie zgodnie z art. 5 dyrektywy 2000/60/WE oraz wyniki programów monitorowania ustanowionych zgodnie z art. 8 tej dyrektywy;

e) informacje na temat wielkości produkcji, sposobów użytkowania, swoistych właściwości (w tym, w stosownych przypadkach, wielkości cząsteczek), stężeń w środowisku oraz powodowanych przez daną substancję niepożądanych skutków dla zdrowia człowieka i środowiska wodnego, w tym informacje zebrane zgodnie z dyrektywą 2001/83/WE, rozporządzeniem (WE) nr 1907/2006, rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 (

12

), rozporządzeniem (WE) nr 1107/2009, dyrektywą 2009/128/WE, rozporządzeniem (UE) nr 528/2012 i rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2379 (

13

);

f) projekty badawcze i publikacje naukowe, w tym informacje o trendach i prognozach opartych na modelowaniu lub innych ocenach prognostycznych, a także informacjach i danych zebranych dzięki technologiom teledetekcji, obserwacji Ziemi, takim jak usługi programu Copernicus, czujnikom i urządzeniom in-situ lub danych uzyskanych dzięki badaniom metodą obywatelską, przy wykorzystaniu możliwości oferowanych przez sztuczną inteligencję oraz zaawansowaną analizę i przetwarzanie danych;

g) zalecenia grup roboczych ustanowionych na podstawie wspólnej strategii wdrażania dyrektywy 2000/60/WE;

h) informacje na temat emisji, zrzutów i strat dostępne w Portalu Emisji Przemysłowych ustanowionym rozporządzeniem (UE) 2024/1244, a także wszelkie dostępne dodatkowe informacje dotyczące substancji objętych pozwoleniami na podstawie dyrektywy 2010/75/UE.

1b. Sprawozdania naukowe przygotowane przez ECHA zgodnie z ust. 1a zawierają wykaz substancji, grup substancji lub wskaźników, zalecaną matrycę monitorowania, orientacyjną metodę analityczną i maksymalną dopuszczalną granicę oznaczalności dla każdej z nich wraz z uzupełniającym odesłaniem do literatury naukowej lub wytycznych.

1c. Do dnia 1 lutego 2028 r., a następnie co trzy lata ECHA przygotowuje sprawozdanie podsumowujące ustalenia sprawozdań naukowych przygotowanych zgodnie z ust. 1a i podaje to sprawozdanie do wiadomości publicznej.

2. Komisja aktualizuje listę obserwacyjną, o której mowa w ust. 1, do dnia 1 maja 2028 r., a następnie co trzy lata.

Podczas aktualizowania listy obserwacyjnej Komisja usuwa z listy obserwacyjnej każdą substancję lub wskaźnik, w odniesieniu do których ocenę ryzyka, o której mowa w art. 16 ust. 2 dyrektywy 2000/60/WE, można przeprowadzić bez dodatkowych danych z monitorowania. Określona substancja, grupa substancji lub wskaźnik mogą jednak zostać utrzymane na liście obserwacyjnej maksymalnie przez kolejny okres trzech lat, w przypadku gdy do przeprowadzenia oceny ryzyka dla środowiska wodnego potrzebne są dodatkowe dane z monitorowania.

Każda zaktualizowana lista obserwacyjna zawiera również jedną lub kilka dodatkowych substancji, grup substancji lub wskaźników, w odniesieniu do których – w świetle sprawozdań naukowych ECHA – Komisja uzna, że może występować powszechne ryzyko dla środowiska wodnego lub za jego pośrednictwem, przy zastrzeżeniu, że zaktualizowana lista obserwacyjna może zawierać maksymalnie 10 substancji, grup substancji lub wskaźników zgodnie z ust. 1.

Mikrodrobiny plastiku i wskaźniki oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe nie mogą zostać utrzymane na liście przez drugi kolejny okres trzech lat, chyba że dostępna jest zharmonizowana i wiarygodna metodyka oceny ryzyka, która po zastosowaniu wykazuje, że dane z monitorowania zebrane w pierwszym okresie monitorowania są niewystarczające do oceny ryzyka, jakie te substancje, grupy substancji lub wskaźniki stwarzają dla środowiska wodnego lub za jego pośrednictwem.

3. W przypadku każdej substancji, grupy substancji oraz wskaźników znajdujących się na liście obserwacyjnej, o której mowa w ust. 1, państwa członkowskie prowadzą przez okres 24 miesięcy monitorowanie w wybranych reprezentatywnych stacjach monitorowania. Okres monitorowania rozpoczyna się w ciągu sześciu miesięcy od umieszczenia substancji na liście, ale pobieranie próbek i analiza nie muszą rozpoczynać się wraz z rozpoczęciem tego okresu.

Każde państwo członkowskie wybiera co najmniej jedną stację monitorowania oraz dodatkowo jedną stację, jeżeli liczba jego mieszkańców przekracza milion oraz dodatkowo liczbę stacji równą jego obszarowi geograficznemu wyrażonemu w km2 podzielonemu przez 60 000 po zaokrągleniu do najbliższej liczby całkowitej oraz dodatkowo liczbę stacji równą liczbie jego ludności podzielonej przez pięć milionów po zaokrągleniu do najbliższej liczby całkowitej.

Wybierając reprezentatywne stacje monitorowania, częstotliwość i harmonogram monitorowania dla każdej substancji, grupy substancji lub wskaźnika, państwa członkowskie biorą pod uwagę sezonowe zmiany pod względem opadów deszczu, poziomów wody, sposobów wykorzystania i możliwości wystąpienia danej substancji, grupy substancji lub wskaźnika. Częstotliwość monitorowania jest nie niższa niż dwa razy w roku, jeżeli monitorowanie dotyczy wody, oraz nie niższa niż raz w roku, jeżeli monitorowanie dotyczy osadów lub fauny i flory. W przypadku gdy wymagana jest większa częstotliwość, jak w przypadku substancji wrażliwych na zmiany klimatyczne lub sezonowe, zwiększenie częstotliwości określa się i uzasadnia technicznie w akcie wykonawczym ustanawiającym listę obserwacyjną przyjętym na podstawie ust. 1.

W przypadku gdy państwo członkowskie na podstawie istniejących programów monitorowania lub badań jest w stanie wytworzyć i przedstawić Komisji wystarczające, porównywalne, reprezentatywne i aktualne dane z monitorowania danej substancji, grupy substancji lub wskaźników, może zdecydować, że dla tej substancji, grupy substancji lub wskaźnika nie będzie prowadzić dodatkowego monitorowania w ramach mechanizmu listy obserwacyjnej, pod warunkiem że ta substancja, grupa substancji lub wskaźnik były monitorowane przy użyciu metod zgodnych z matrycami monitorowania i metodami analizy, o których mowa w akcie wykonawczym ustanawiającym listę obserwacyjną, jak również zgodnych z dyrektywą Komisji 2009/90/WE (

14

).

4. Państwa członkowskie udostępniają wyniki monitorowania, o którym mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, rocznie zgodnie z art. 8 ust. 4 dyrektywy 2000/60/WE oraz z aktem wykonawczym ustanawiającym listę obserwacyjną przyjętym na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu. Udostępniają również informacje na temat reprezentatywności stacji monitorowania oraz na temat strategii monitorowania.

5. Na zakończenie 24-miesięcznego okresu, o którym mowa w ust. 3, ECHA dokonuje przeglądu wyników monitorowania i ocenia, które substancje, grupy substancji lub wskaźniki wymagają monitorowania przez okres kolejnych 24 miesięcy i w związku z tym należy utrzymać je na liście obserwacyjnej, a które substancje, grupy substancji lub wskaźniki mogą zostać z listy obserwacyjnej usunięte.

W przypadku gdy Komisja stwierdzi, biorąc pod uwagę ocenę ECHA, o której mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, że do celów dalszej oceny ryzyka dla środowiska wodnego nie jest wymagane dalsze monitorowanie, tę ocenę ECHA uwzględnia się w przeglądzie wykazów substancji umieszczonych w załączniku I lub w części C załącznika II do niniejszej dyrektywy, zgodnie z art. 16 dyrektywy 2000/60/WE.

Artykuł 8c

Szczegółowe przepisy dotyczące substancji farmaceutycznych

Na mocy art. 16 ust. 9 dyrektywy 2000/60/WE oraz – w stosownych przypadkach – na podstawie wyników przeprowadzonych przez Komisję w roku 2013 badań zagrożeń stwarzanych przez produkty lecznicze występujące w środowisku oraz innych badań i sprawozdań, Komisja – w miarę możliwości w ciągu dwóch lat od dnia 13 września 2013 r. – opracuje strategiczne podejście do zanieczyszczenia wody substancjami farmaceutycznymi. To strategiczne podejście w odpowiednich przypadkach obejmuje wnioski umożliwiające – w koniecznym zakresie – skuteczniejsze uwzględnienie oddziaływania leków na środowisko w procedurze wprowadzania produktów leczniczych do obrotu. W ramach tego strategicznego podejścia Komisja – w stosownych przypadkach do dnia 14 września 2017 r. – proponuje odpowiednie działania, które należy podjąć na szczeblu Unii lub na szczeblu państw członkowskich, w celu rozwiązania problemu ewentualnego wpływu substancji farmaceutycznych na środowisko, w szczególności substancji, o których mowa w art. 8b ust. 1, z myślą o zmniejszeniu zrzutów, emisji, i strat takich substancji do środowiska wodnego, z uwzględnieniem potrzeb zdrowia publicznego oraz opłacalności proponowanych działań.

Artykuł 8d

Substancje zanieczyszczające specyficzne dla dorzeczy

1. Państwa członkowskie zgodnie z procedurą określoną w części B załącznika II do niniejszej dyrektywy określają i stosują środowiskowe normy jakości dla substancji zanieczyszczających specyficznych dla dorzeczy należących do kategorii wymienionych w części A załącznika II do niniejszej dyrektywy, w przypadku gdy w świetle analiz i przeglądów, o których mowa w art. 5 dyrektywy 2000/60/WE, stwierdzą, że substancje te stwarzają ryzyko dla jednolitych części wód co najmniej na jednym obszarze dorzecza.

Do dnia 22 grudnia 2027 r. państwa członkowskie poinformują Komisję swoim wykazie substancji zanieczyszczających specyficznych dla dorzeczy i o środowiskowych normach jakości ustalonych zgodnie z akapitem pierwszym niniejszego ustępu. Komisja zapewnia, by informacje te zostały podane do wiadomości publicznej.

Kolejne aktualizacje wykazu substancji zanieczyszczających specyficznych dla dorzeczy zidentyfikowanych przez państwa członkowskie zgodnie z akapitem pierwszym niniejszego ustępu oraz środowiskowych norm jakości odpowiadających tym substancjom umieszcza się w planach gospodarowania wodami w dorzeczu, które mają zostać opracowane na podstawie art. 13 dyrektywy 2000/60/WE.

2. W przypadku gdy środowiskowe normy jakości dla substancji zanieczyszczających specyficznych dla dorzeczy zostały ustalone na poziomie Unii zgodnie z art. 16 ust. 4 dyrektywy 2000/60/WE i wymienione w części C załącznika II do niniejszej dyrektywy, normy te mają pierwszeństwo przed środowiskowymi normami jakości dla substancji zanieczyszczających specyficznych dla dorzeczy ustalonymi na poziomie krajowym zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu. Te środowiskowe normy jakości ustalone na poziomie Unii są również stosowane przez państwa członkowskie do ustalenia, czy substancje zanieczyszczające specyficzne dla dorzeczy wymienione w części C załącznika II do niniejszej dyrektywy stwarzają ryzyko.

3. Aby dana jednolita część wód osiągnęła dobry stan chemiczny wód powierzchniowych zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 24 dyrektywy 2000/60/WE, wymagana jest zgodność z mającymi zastosowanie krajowymi środowiskowymi normami jakości lub – w stosownych przypadkach – ze środowiskowymi normami jakości ustalonymi na poziomie Unii.

Artykuł 9

Procedura komitetowa

1. Komisję wspomaga komitet ustanowiony na mocy art. 21 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającego przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (

15

).

2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

W przypadku gdy komitet nie wyda żadnej opinii, Komisja nie przyjmuje projektu aktu wykonawczego i stosuje się art. 5 ust. 4 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

Artykuł 9a

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 3 ust. 8 i art. 8 ust. 3, powierza się Komisji na okres sześciu lat od dnia 10 maja 2026 r. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień najpóźniej dziewięć miesięcy przed końcem okresu sześciu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.

3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 3 ust. 8 i art. 8 ust. 3, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w późniejszym terminie określonym w tej decyzji. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych.

3a. Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa.

4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

5. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 3 ust. 8 lub art. 8 ust. 3 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

Artykuł 11

Zmiany dyrektyw 82/176/EWG, 83/513/EWG, 84/156/EWG, 84/491/EWG oraz 86/280/EWG

1. W dyrektywach 82/176/EWG, 83/513/EWG, 84/156/EWG oraz 84/491/EWG skreśla się załączniki II.

2. Skreśla się pozycje B w sekcjach I–XI w załączniku II do dyrektywy 86/280/EWG.

Artykuł 12

Uchylenia dyrektyw 82/176/EWG, 83/513/EWG, 84/156/EWG, 84/491/EWG oraz 86/280/EWG

1. Dyrektywy 82/176/EWG, 83/513/EWG, 84/156/EWG, 84/491/EWG oraz 86/280/EWG uchyla się ze skutkiem od dnia 22 grudnia 2012 r.

2. Do dnia 22 grudnia 2012 r. państwa członkowskie mogą przeprowadzać działania monitorujące i sprawozdawcze zgodnie z art. 5, 8 i 15 dyrektywy 2000/60/WE zamiast przeprowadzania ich zgodnie z dyrektywami, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.

Artykuł 13

Transpozycja

1. Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania przepisów niniejszej dyrektywy nie później niż do 13 lipca 2010 r.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2. Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, które przyjmują w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 14

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po dniu jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 15

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Załącznik I

ŚRODOWISKOWE NORMY JAKOŚCI (EQS) DLA SUBSTANCJI PRIORYTETOWYCH W WODACH POWIERZCHNIOWYCH

CZĘŚĆ A: ŚRODOWISKOWE NORMY JAKOŚCI

(1) (2)

(3) (4)

(5) (6)

(7) (8)

(9) (10)

(11) (12)

(13) Pozycja nr

Nazwa substancji

Kategoria substancji

Numer CAS (1)

Numer UE (2)

AA-EQS (3) Śródlądowe wody powierzchniowe (4)

[μg/l]

AA-EQS (3)

Inne wody powierzchniowe

[μg/l]

MAC-EQS (5)

Śródlądowe wody powierzchniowe (4)

[μg/l]

MAC-EQS (5)

Inne wody powierzchniowe

[μg/l]

EQS

Fauna i flora (6)

[μg/kg mokrej masy]

lub EQS Osady [μg/kg suchej masy], gdzie jest to wskazane

Zidentyfikowana jako priorytetowa substancja niebezpieczna

Zidentyfikowana jako wszechobecna substancja trwała, wykazująca zdolność do bioakumulacji i toksyczna (uPBT)

Zidentyfikowana jako substancja, która wykazuje tendencję do akumulowania się w osadach lub faunie i florze

(1) Substancja alachlor została przeniesiona do załącznika II część C.

(2) Antracen

Substancje przemysłowe

120-12-7

204-371-1

0,1

X

(3) Substancja atrazyna została przeniesiona do załącznika II część C.

(4) Benzen

Substancje przemysłowe

71-43-2

200-753-7

10

8

50

(5) Bromowane difenyloetery (7)

Substancje przemysłowe

nie dotyczy

0,14

0,014 (7)

0,00028 (7)

X (8)

X

(6) Kadm i jego związki

(w zależności od klas twardości wody) (9)

Metale

7440-43-9

231-152-8

≤ 0,08 (klasa 1)

0,08 (klasa 2)

0,09 (klasa 3)

0,15 (klasa 4)

0,25 (klasa 5)

0,2

≤ 0,45 (klasa 1)

0,45 (klasa 2)

0,6 (klasa 3)

0,9 (klasa 4)

1,5 (klasa 5)

≤ 0,45 (klasa 1)

0,45 (klasa 2)

0,6 (klasa 3)

0,9 (klasa 4)

1,5 (klasa 5)

X

(6a) Substancja tetrachlorek węgla została przeniesiona do załącznika II część C.

(7) C10-13 chloroalkany (10)

Substancje przemysłowe

85535-84-8

287-476-5

0,4

1,4

X

(8) Substancja chlorfenwinfos została przeniesiona do załącznika II część C.

(9) Chloropiryfos (chloropiryfos etylowy)

Pestycydy fosforoorganiczne

2921-88-2

220-864-4

4,6 × 10-4

4,6 × 10-5

0,0026

5,2 × 10-4

X

(9a) Pestycydy cyklodienowe:

Aldryna

Dieldryna

Endryna

Izodryna

Pestycydy chloroorganiczne

309-00-2

60-57-1

72-20-8

465-73-6

206-215-8

200-484-5

200-775-7

207-366-2

Σ = 0,01

Σ = 0,005

nie dotyczy

X

(9b) DDT ogółem (11)

Pestycydy chloroorganiczne

nie dotyczy

0,025

nie dotyczy

X

para-para-DDT

50-29-3

200-024-3

0,01

nie dotyczy

X

(10) 1,2-dichloroetan

Substancje przemysłowe

107-06-2

203-458-1

10

nie dotyczy

X

(11) Dichlorometan

Substancje przemysłowe

75-09-2

200-838-9

20

nie dotyczy

(12) Ftalan di(2-etyloheksylu) (DEHP)

Substancje przemysłowe

117-81-7

204-211-0

1,3

nie dotyczy

X

(13) Diuron

Pestycydy (herbicydy)

330-54-1

206-354-4

0,049

0,0049

0,27

0,054

(14) Endosulfan

Pestycydy chloroorganiczne

115-29-7

204-079-4

0,005

0,0005

0,01

0,004

X

(15) Fluoranten

Substancje przemysłowe

206-44-0

205-912-4

7,62 × 10-4

0,12

0,012

6,1

X

(16) Heksachlorobenzen

Pestycydy chloroorganiczne

118-74-1

204-273-9

0,5

0,05

8 dla ryb fw

1 dla ryb sw

X

(17) Heksachlorobutadien

Substancje przemysłowe (rozpuszczalniki)

87-68-3

201-765-5

9,5 x 10-4

9,5 × 10-4

0,6

0,06

21

X

(18) Heksachlorocykloheksan

Pestycydy (insektycydy)

608-73-1

210-168-9

0,02

0,002

0,04

0,02

X

(19) Izoproturon

Pestycydy (herbicydy)

34123-59-6

251-835-4

0,3

1,0

(20) Ołów i jego związki

Metale

7439-92-1

231-100-4

1,2 (12)

1,3

14

X

(21) Rtęć i jej związki

Metale

7439-97-6

231-106-7

0,07

11

X

(22) Naftalen

Substancje przemysłowe

91-20-3

202-049-5

2

130

(23) Nikiel i jego związki

Metale

7440-02-0

231-111-4

2 (12)

3,1

8,2

(24) Nonylofenole (13) (4-nonylofenol)

Substancje przemysłowe

zob. przypis 13

0,037

0,0018

2,1

0,17

X

(25) Oktylofenole (14) ((4-(1,1',3,3'-tetrametylobutylo)-fenol))

Substancje przemysłowe

zob. przypis 14

0,1

0,01

nie dotyczy

X

(26) Pentachlorobenzen

Substancje przemysłowe

608-93-5

210-172-0

0,007

0,0007

nie dotyczy

X

(27) Pentachlorofenol

Pestycydy chloroorganiczne

87-86-5

201-778-6

0,4

1

X

(28) Wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne (WWA) (15)

Produkty spalania

nie dotyczy

Suma równoważników benzo(a)pirenu 0,6 (16)

X

Benzo(a)piren

50-32-8

200-028-5

0,5

0,05

0,6

Benzo(b)fluoranten

205-99-2

205-911-9

0,017

zob. przypis 16

Benzo(k)fluoranten

207-08-9

205-916-6

0,017

zob. przypis 16

Benzo(g,h,i)perylen

191-24-2

205-883-8

8,2 × 10-3

8,2 × 10-4

zob. przypis 16

Indeno(1,2,3-cd)piren

193-39-5

205-893-2

nie dotyczy

zob. przypis 16

Chryzen

218-01-9

205-923-4

0,07

0,007

zob. przypis 16

Benzo(a)antracen

56-55-3

200-280-6

0,1

0,01

zob. przypis 16

Dibenzo(a,h)antracen

53-70-3

200-181-8

0,014

0,0014

zob. przypis 16

Fluoranten

206-44-0

205-912-4

0,12

0,012

zob. przypis 16

(29) Substancja symazyna została przeniesiona do załącznika II część C.

(29a) Tetrachloroetylen

Substancje przemysłowe

127-18-4

204-825-9

10

nie dotyczy

(29b) Trójchloroetylen

Substancje przemysłowe

79-01-6

201-167-4

10

nie dotyczy

X

(30) Związki tributylocyny (17) (kation tributylocyny)

Pestycydy (produkty biobójcze)

36643-28-4

nie dotyczy

0,0002

0,0015

1,6 (18)

X

(31) Substancja trichlorobenzen została przeniesiona do załącznika II część C

(32) Trichlorometan

Substancje przemysłowe

67-66-3

200-663-8

2,5

nie dotyczy

(33) Trifluralina

Pestycydy (herbicydy)

1582-09-8

216-428-8

0,03

nie dotyczy

X

(34) Dikofol

Pestycydy chloroorganiczne

115-32-2

204-082-0

4,45 × 10-3

0,185 × 10-3

nie dotyczy (19)

111 dla ryb fw

4,6 dla ryb sw

X

(35) Kwas perfluorooktanosulfonowy (PFOS)i jego pochodne

Substancje przemysłowe

1763-23-1

217-179-8

Należące do grupy substancji nr 65 (Substancje per- i polifluoroalkilowe (PFAS) – suma 25)

(36) Chinoksyfen

Pestycydy (fungicydy)

124495-18-7

nie dotyczy

0,15

0,015

2,7

0,54

X

(37) Dioksyny i związki dioksynopodobne (20)

Przemysłowe produkty uboczne

nie dotyczy

Suma równoważników PCDD+PCDF+PCB-DL

3,5 x 10-5 (21)

X

(38) Aklonifen

Pestycydy (herbicydy)

74070-46-5

277-704-1

0,12

0,012

0,12

0,012

(39) Bifenoks

Pestycydy (herbicydy)

42576-02-3

255-894-7

0,012

0,0012

0,04

0,004

(40) Cybutryna

Pestycydy (produkty biobójcze)

28159-98-0

248-872-3

0,0025

0,016

(41) Cypermetryna (22)

Pestycydy pyretroidowe

52315-07-8

257-842-9

3 × 10-5

3 × 10-6

6 × 10-4

6 × 10-5

X

(42) Dichlorfos

Pestycydy fosforoorganiczne

62-73-7

200-547-7

6 × 10-4

6 × 10-5

7 × 10-4

7 × 10-5

(43) Heksabromocyklododekan (HBCDD) (23)

Substancje przemysłowe

Zob. przypis 23

4,6 × 10-4

2 × 10-5

0,5

0,05

90 dla ryb fw

3,5 dla ryb sw

X

(44) Heptachlor i epoksyd heptachloru

Pestycydy chloroorganiczne

76-44-8 / 1024-57-3

200-962-3/ 213-831-0

1,7 × 10-7

3 × 10-4

3 × 10-5

0,013

X

(45) Terbutryna

Pestycydy (produkty biobójcze)

886-50-0

212-950-5

0,065

0,0065

0,34

0,034

(46) 17-α-etynyloestradiol (EE2)

Substancje farmaceutyczne (estrogeny)

57-63-6

200-342-2

1,7 × 10-5

1,6 × 10-6

nie określono

(47) 17-beta-estradiol (E2)

Substancje farmaceutyczne (estrogeny)

50-28-2

200-023-8

0,00018

9 × 10-6

nie określono

(48) Acetamipryd

Pestycydy neonikotynoidowe

135410-20-7 / 160430-64-8

603-921-1

0,037

0,0037

0,16

0,016

(49) Azytromycyna

Substancje farmaceutyczne (antybiotyki makrolidowe)

83905-01-5

617-500-5

0,019

0,0019

0,18

0,018

X

(50) Bifentryna

Pestycydy pyretroidowe

82657-04-3

617-373-6

9,5 × 10-5

9,5 × 10-6

0,011

0,001

X

(51) Bisfenol A (BPA)

Substancje przemysłowe

80-05-7

201-245-8

1,7 x 10-4

130

51

0,025

X

(52) Karbamazepina

Substancje farmaceutyczne (leki przeciwdrgawkowe)

298-46-4

206-062-7

2,5

0,25

1,6 × 103

160

(53) Klarytromycyna

Substancje farmaceutyczne (antybiotyki makrolidowe)

81103-11-9

658-034-2

0,13

0,013

0,13

0,013

X

(54) Klotianidyna

Pestycydy neonikotynoidowe

210880-92-5

433-460-1

0,01

0,001

0,34

0,034

(55) Deltametryna

Pestycydy pyretroidowe

52918-63-5

258-256-6

1,7 × 10-6

1,7 × 10-7

1,7 × 10-5

3,4 × 10-6

X

(56) Diklofenak

Substancje farmaceutyczne (leki przeciwzapalne)

15307-86-5 / 15307-79-6

239-348-5 / 239-346-4

0,04

0,004

250

25

X

(57) Erytromycyna

Substancje farmaceutyczne (antybiotyki makrolidowe)

114-07-8

204-040-1

0,5

0,05

1

0,1

X

(58) Esfenwalerat

Pestycydy pyretroidowe

66230-04-4

613-911-9

1,7 × 10-5

1,7 × 10-6

0,0085

0,00085

X

(59) Estron (E1)

Substancje farmaceutyczne (estrogeny)

53-16-7

200-164-5

3,6 × 10-4

1,8 × 10-5

nie określono

(60) Glifosat

Pestycydy (herbicydy)

1071-83-6

213-997-4

0,1 (24)

86,7 (25)

8,67

nie dotyczy (24)

398,6 (25)

39,86

(61) Ibuprofen

Substancje farmaceutyczne (leki przeciwzapalne)

15687-27-1

239-784-6

0,14

0,014

X

(62) Imidaklopryd

Pestycydy neonikotynoidowe

138261-41-3 / 105827-78-9

428-040-8

0,0068

6,8 × 10-4

0,057

0,0057

(63) Nikosulfuron

Pestycydy (herbicydy)

111991-09-4

601-148-4

0,0087

8,7 × 10-4

0,23

0,023

(64) Permetryna

Pestycydy pyretroidowe

52645-53-1

258-067-9

2,7 × 10-4

2,7 × 10-5

0,0025

2,5 × 10-4

X

(65) Substancje per- i polifluoroalkilowe (PFAS) – suma 25 (26) (29)

Substancje przemysłowe

nie dotyczy

Suma równoważników PFOA 0,0044 (27)

nie dotyczy

Suma równoważników PFOA 0,077 (27)

X

(66) Srebro

Metale

7440-22-4

231-131-3

0,01

0,006 (zasolenie 10 ‰)

0,17 (zasolenie 30 ‰)

0,022

nie określono

(67) Tiaklopryd

Pestycydy neonikotynoidowe

111988-49-9

601-147-9

0,01

0,001

0,05

0,005

(68) Tiametoksam

Pestycydy neonikotynoidowe

153719-23-4

428-650-4

0,04

0,004

0,77

0,077

(69) Triklosan

Pestycydy (produkty biobójcze)

3380-34-5

222-182-2

0,02

0,002

0,02

0,002

(70) Suma substancji czynnych w pestycydach (28) wymienionych w niniejszej tabeli (29) (30)

Pestycydy

nie dotyczy

0,2 (30)

(1) CAS: Chemical Abstracts Service.

(2) Numer UE: Europejski wykaz istniejących substancji o znaczeniu handlowym (EINECS) lub Europejski wykaz notyfikowanych substancji chemicznych (ELINCS).

(3) Ten parametr jest EQS wyrażoną jako średnia wartość roczna (AA-EQS). O ile nie określono inaczej, ma on zastosowanie do całkowitego stężenia wszystkich substancji i izomerów.

(4) Śródlądowe wody powierzchniowe obejmują rzeki i jeziora oraz związane z nimi sztuczne lub silnie zmienione części wód.

(5) Ten parametr jest EQS wyrażoną jako najwyższe dopuszczalne stężenie (MAC-EQS). O ile nie określono inaczej, ma on zastosowanie do całkowitego stężenia wszystkich substancji i izomerów. W przypadku gdy w rubryce MAC EQS zaznaczono „nie dotyczy”, uznaje się, że wartości AA EQS chronią również przed krótkoterminowym wzrostem zanieczyszczenia przy stałych zrzutach, ponieważ są one znacznie niższe niż wartości obliczone na podstawie toksyczności ostrej.

(6) Jeżeli podano EQS dla fauny i flory lub osadu, należy ją zastosować zamiast EQS dla wody, bez uszczerbku dla art. 3 ust. 3 niniejszej dyrektywy, która pozwala na monitorowanie alternatywnego taksonu flory i fauny lub innej matrycy, o ile zastosowane EQS zapewniają równoważny poziom ochrony. O ile nie określono inaczej, ma ona zastosowanie do całkowitego stężenia wszystkich substancji i izomerów. O ile nie wskazano inaczej, EQS dla fauny i flory odnosi się do ryb. „ryby fw” oznacza EQS dla fauny i flory odnoszące się do ryb słodkowodnych monitorowane w wodach śródlądowych; „ryby sw” oznacza EQS dla fauny i flory odnoszące się do ryb morskich monitorowane w innych wodach powierzchniowych. Dla substancji o numerach 15 (fluoranten), 28 (WWA) i 51 (bisfenol A) EQS dla fauny i flory odnosi się do skorupiaków i mięczaków. Do celów oceny stanu chemicznego monitorowanie fluorantenu, WWA i bisfenolu A w rybach nie jest właściwe. Dla substancji numer 37 (dioksyny i związki dioksynopodobne) EQS dla fauny i flory odnosi się do ryb, skorupiaków i mięczaków, zgodnie z pkt 4.1.5 załącznik I do rozporządzenia Komisji (UE) 2023/915 (*).

(7) Dla grupy substancji priorytetowych zawierającej bromowane difenyloetery (nr 5) EQS odnosi się do sumy stężeń kongenerów nr 28, 47, 99, 100, 153 i 154.

(8) Eter tetra-, penta-, heksa-, hepta-, okta- i dekabromodifenylowy (numery CAS, odpowiednio: 40088-47-9, 32534-81-9, 36483-60-0, 68928-80-3, 32536-52-0, 1163-19-5).

(9) Dla kadmu i jego związków (nr 6) wartości EQS zależą od stopnia twardości wody określanego w pięciu klasach (klasa 1: <40 mg CaCO3/l, klasa 2: 40 do <50 mg CaCO3/l, klasa 3: 50 do <100 mg CaCO3/l, klasa 4: 100 do <200 mg CaCO3/l i klasa 5: ≥200 mg CaCO3/l).

(10) Dla tej grupy substancji nie określono żadnego parametru wskaźnikowego. Parametry wskaźnikowe określa się przy użyciu metody analitycznej.

(11) DDT ogółem obejmuje sumę izomerów 1,1,1-trichloro-2,2 bis (p-chlorofenylo)etanu (numer CAS: 50-29-3; numer UE: 200-024-3); 1,1,1-trichloro-2 (o-chlorofenylu) 2 (p-chlorofenylo)etanu (numer CAS: 789-02-6; numer UE: 212-332-5); 1,1-dichloro-2,2 bis (p-chlorofenylo)etylenu (numer CAS: 72-55-9; numer UE: 200-784-6); oraz 1,1-dichloro-2,2 bis (p chlorofenylo)etanu (numer CAS: 72-54-8, numer UE: 200-783-0).

(12) Te EQS odnoszą się do biodostępnych stężeń substancji.

(13) Nonylofenol (numer CAS: 25154-52-3, numer UE: 246-672-0), w tym izomery: 4-nonylofenol (numer CAS: 104-40-5, numer UE: 203-199-4) i 4-nonylofenol (rozgałęziony) (numer CAS: 84852-15-3, numer UE: 284-325-5).

(14) Oktylofenol (numer CAS: 1806-26-4, numer UE: 217-302-5), w tym izomer 4-(1,1’,3,3’-tetrametylobutylo)-fenol (numer CAS: 140-66-9, numer UE: 205-426-2).

(15) Benzo(a)piren (numer CAS: 50–32-8) (RPF 1), benzo(b)fluoranten (numer CAS: 205–99-2) (RPF 0,1 ), benzo(k)fluoranten (numer CAS: 207–08-9) (RPF 0,1 ), benzo(g,h,i)perylen (numer CAS: 191–24-2) (RPF 0), indeno(1,2,3-cd)piren (numer CAS: 193–39-5) (RPF 0,1 ), chryzen (numer CAS: 218–01-9) (RPF 0,01 ), benzo(a)antracen (numer CAS: 56–55-3) (RPF 0,1 ), dibenzo(a,h)antracen (numer CAS: 53–70-3) (RPF 1) i fluoranten (numer CAS: 206-44-0) (RPF 0,01 ). Fluoranten pojawia się również oddzielnie w wierszu 15. WWA antracen i naftalen wymieniono tylko oddzielnie, ponieważ RPF nie jest dostępny.

(16) Dla grupy wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych (WWA) (nr 28) EQS dla fauny i flory odnosi się do sumy stężeń ośmiu z dziewięciu WWA wymienionych w przypisie 15, wyrażonych jako równoważniki benzo(a)pirenu w związku z działaniem rakotwórczym substancji w porównaniu z benzo(a)pirenem, czyli RPF z przypisu 15. Nie ma konieczności oznaczania benzo(g,h,i)perylenu w faunie i florze w celu określenia zgodności z ogólnymi EQS dla fauny i flory. Należy zapewnić zgodność z EQS dla fauny i flory dotyczące fluorantenu w wierszu 15.

(17) Związki tributylocyny, w tym kation tributylocyny (numer CAS: 36643-28-4).

(18) EQS dla osadów.

(19) Nie są dostępne wystarczające informacje, aby ustalić MAC-EQS dla tych substancji.

(20) Odnosi się to do następujących związków:

7 polichlorowanych dibenzo-p-dioksyn (PCDD): 2,3,7,8-T4CDD (numer CAS: 1746-01-6, numer UE: 217-122-7), 1,2,3,7,8-P5CDD (numer CAS: 40321-76-4), 1,2,3,4,7,8-H6CDD (numer CAS: 39227-28-6), 1,2,3,6,7,8-H6CDD (numer CAS: 57653-85-7), 1,2,3,7,8,9-H6CDD (numer CAS: 19408-74-3), 1,2,3,4,6,7,8-H7CDD (numer CAS: 35822-46-9), 1,2,3,4,6,7,8,9-O8CDD (numer CAS: 3268-87-9)

10 polichlorowanych dibenzofuranów (PCDF): 2,3,7,8-T4CDF (numer CAS: 51207-31-9), 1,2,3,7,8-P5CDF (numer CAS: 57117-41-6), 2,3,4,7,8-P5CDF (numer CAS: 57117-31-4), 1,2,3,4,7,8-H6CDF (numer CAS: 70648-26-9), 1,2,3,6,7,8-H6CDF (numer CAS: 57117-44-9), 1,2,3,7,8,9-H6CDF (numer CAS: 72918-21-9), 2,3,4,6,7,8-H6CDF (numer CAS: 60851-34-5), 1,2,3,4,6,7,8-H7CDF (numer CAS: 67562-39-4), 1,2,3,4,7,8,9-H7CDF (numer CAS: 55673-89-7), 1,2,3,4,6,7,8,9-O8CDF (numer CAS: 39001-02-0)

12 dioksynopodobnych polichlorowanych bifenyli (PCB-DL): 3,3’,4,4’-T4CB (PCB 77, numer CAS: 32598-13-3), 3,3’,4’,5-T4CB (PCB 81, numer CAS: 70362-50-4), 2,3,3’,4,4’-P5CB (PCB 105, numer CAS: 32598-14-4), 2,3,4,4’,5-P5CB (PCB 114, numer CAS: 74472-37-0), 2,3’,4,4’,5-P5CB (PCB 118, numer CAS: 31508-00-6), 2,3’,4,4’,5’-P5CB (PCB 123, numer CAS: 65510-44-3), 3,3’,4,4’,5-P5CB (PCB 126, numer CAS: 57465-28-8), 2,3,3’,4,4’,5-H6CB (PCB 156, numer CAS: 38380-08-4), 2,3,3’,4,4’,5’-H6CB (PCB 157, numer CAS: 69782-90-7), 2,3’,4,4’,5,5’-H6CB (PCB 167, numer CAS: 52663-72-6), 3,3’,4,4’,5,5’-H6CB (PCB 169, numer CAS: 32774-16-6), 2,3,3’,4,4’,5,5’-H7CB (PCB 189, numer CAS: 39635-31-9).

(21) Dla grupy dioksyn i związków dioksynopodobnych (nr 37) EQS dla fauny i flory odnosi się do sumy stężeń substancji wymienionych w przypisie 20, wyrażonych jako równoważniki toksyczności na podstawie współczynników równoważnych toksyczności Światowej Organizacji Zdrowia z 2005 r.

(22) Numer CAS 52315-07-8 odnosi się do izomerowej mieszaniny cypermetryny, alfa-cypermetryny (numer CAS: 67375-30-8, numer UE: 257-842-9), beta-cypermetryny (numer CAS: 65731-84-2, numer UE: 265-898-0), teta-cypermetryny (numer CAS: 71691-59-1) i zeta-cypermetryny (numer CAS: 1315501-18-8, numer UE: 257-842-9).

(23) Odnosi się to do 1,3,5,7,9,11-heksabromocyklododekanu (numer CAS 25637-99-4, numer UE: 247-148-4), 1,2,5,6,9,10-heksabromocyklododekanu (numer CAS: 3194-55-6, numer UE: 221-695-9), α-heksabromocyklododekanu (numer CAS: 134237-50-6), β-heksabromocyklododekanu (numer CAS: 134237-51-7) i γ- heksabromocyklododekanu (numer CAS: 134237-52-8).

(24) W przypadku wody słodkiej wykorzystywanej do poboru i przygotowania wody pitnej.

(25) W przypadku wody słodkiej niewykorzystywanej do poboru i przygotowania wody pitnej.

(26) Odnosi się to do następujących związków wymienionych wraz z ich numerem CAS, numerem UE i współczynnikiem względnej siły działania (RPF):

Kwas perfluorooktanowy (PFOA) (numer CAS: 335-67-1, numer UE: 206-397-9) (RPF 1); kwas perfluorooktanosulfonowy (PFOS) (numer CAS: 1763-23-1, numer UE: 217-179-8) (RPF 2); kwas perfluoroheksanosulfonowy (PFHxS) (numer CAS: 355-46-4, numer UE: 206-587-1) (RPF 0,6 ); kwas perfluorononanowy (PFNA) (numer CAS: 375-95-1, numer UE: 206-801-3) (RPF 10); kwas perfluorobutanosulfonowy (PFBS) (numer CAS: 375-73-5, numer UE: 206-793-1) (RPF 0,001 ); kwas perfluoroheksanowy (PFHxA) (numer CAS: 307-24-4, numer UE: 206-196-6) (RPF 0,01 ); kwas perfluorobutanowy (PFBA) (numer CAS: 375-22-4, numer UE: 206-786-3) (RPF 0,05 ); kwas perfluoropentanowy (PFPeA) (numer CAS: 2706-90-3, numer UE: 220-300-7) (RPF 0,03 ); kwas perfluoropentanosulfonowy (PFPeS) (numer CAS: 2706-91-4, numer UE: 220-301-2) (RPF 0,3005 ); kwas perfluorodekanowy (PFDA) (numer CAS: 335-76-2, numer UE: 206-400-3) (RPF 7); kwas perfluorododekanowy (PFDoDA or PFDoA) (numer CAS: 307-55-1, numer UE: 206-203-2) (RPF 3); kwas perfluoroundekanowy (PFUnDA or PFUnA) (numer CAS: 2058-94-8, numer UE: 218-165-4) (RPF 4); kwas perfluoroheptanowy (PFHpA) (numer CAS: 375-85-9, numer UE: 206-798-9) (RPF 0,505 ); kwas perfluorotridekanowy (PFTrDA) (numer CAS: 72629-94-8, numer UE: 276-745-2) (RPF 1,65 ); kwas perfluoroheptanosulfonowy (PFHpS) (numer CAS: 375-92-8, numer UE: 206-800-8) (RPF 1,3 ); kwas perfluorodekanosulfonowy (PFDS) (numer CAS: 335-77-3, numer UE: 206-401-9) (RPF 2); kwas perfluorotetradekanowy (PFTeDA) (numer CAS: 376-06-7, numer UE: 206-803-4) (RPF 0,3 ); kwas perfluoroheksadekanowy (PFHxDA) (numer CAS: 67905-19-5, numer UE: 267-638-1) (RPF 0,02 ); kwas perfluorooktadekanowy (PFODA) (numer CAS: 16517-11-6, numer UE: 240-582-5) (RPF 0,02 ); kwas 2,3,3,3-tetrafluoro-2-(heptafluoropropoksy)propionowy (HFPO-DA) (numer CAS: 13252-13-6) (RPF 0,06 ); kwas 2,2,3-trifluoro-3-(1,1,2,2,3,3-heksafluoro-3-(trifluorometoksy)propoksy)propanowy (numer CAS: 919005-14-4) (RPF 0,03 ); 2-(perfluoroheksylo)etanol (6:2 FTOH) (numer CAS: 647-42-7, numer UE: 211-477-1) (RPF 0,02 ); 2-(perfluorooktylo)etanol (8:2 FTOH) (numer CAS: 678-39-7, numer UE: 211-648-0) (RPF 0,04 ) oraz kwas 2,2-difluoro-2-((2,2,4,5-tetrafluoro-5-(trifluorometoksy)-1,3-dioksolan-4-yl)oksy)-octowy (C6O4) (numer CAS: 1190931-41-9) (RPF 0,06 ); kwas trifluorooctowy (TFA) (numer CAS: 76-05-1, numer UE: 200-929-3) (RPF 0,002 ).

(27) W przypadku grupy PFAS (nr 65) EQS odnoszą się do sumy stężeń 25 PFAS wymienionych w przypisie 26, wyrażonych jako równoważniki PFOA w oparciu o moc substancji względem PFOA, czyli RPF z przypisu 26. Należy zatem zapewnić zgodność z krytycznymi EQS dla fauny i flory (odnoszące się do spożycia ryb). AA-EQS nie zapewniają równoważnej ochrony.

(28) „Pestycydy” oznaczają środki ochrony roślin, o których mowa w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009, oraz produkty biobójcze, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (UE) nr 528/2012.

(29) Minimalne kryteria w zakresie wyników ustanowione w dyrektywie 2009/90/WE mają zastosowanie do każdej pojedynczej substancji w ramach danej grupy substancji, ale przy uwzględnieniu konieczności oznaczenia ilościowego udziału każdej z tych substancji w stężeniu całkowitym do celów porównania z EQS.

(30) Z następującymi wyjątkami: cztery pestycydy, które mają być monitorowane w faunie i florze lub w osadach, tj. substancje o numerach 16, 30, 34 i 44 oraz glifosat.

(*) Rozporządzenie Komisji (UE) 2023/915 z dnia 25 kwietnia 2023 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych poziomów niektórych zanieczyszczeń w żywności oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1881/2006 (Dz.U. L 119 z 5.5.2023, s. 103, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2023/915/oj).

CZĘŚĆ B: STOSOWANIE ŚRODOWISKOWYCH NORM JAKOŚCI OKREŚLONYCH W CZĘŚCI A

1. W odniesieniu do każdej jednolitej części wód powierzchniowych stosowanie AA-EQS oznacza, że dla każdego reprezentatywnego punktu monitorowania w danej jednolitej części wód średnia arytmetyczna stężeń mierzonych o różnych porach w ciągu roku nie przekracza tej normy.

Sposób obliczania średniej arytmetycznej i zastosowana metoda analityczna oraz, jeżeli dla danej substancji nie można zastosować żadnej odpowiedniej metody analitycznej spełniającej minimalne kryteria w zakresie wyników, sposób stosowania EQS, muszą być zgodne z aktami wykonawczymi w sprawie przyjęcia specyfikacji technicznych monitorowania chemicznego i jakości wyników analitycznych zgodnie z dyrektywą 2000/60/WE.

2. W odniesieniu do każdej jednolitej części wód powierzchniowych stosowanie MAC-EQS oznacza, że stężenie mierzone w którymkolwiek reprezentatywnym punkcie monitorowania w jednolitej części wód nie przekracza tej normy.

Zgodnie jednak z pkt 1.3.4 załącznika V do dyrektywy 2000/60/WE państwa członkowskie mogą wprowadzić metody statystyczne, takie jak obliczenia percentylowe, aby zapewnić możliwy do zaakceptowania poziom wiarygodności i precyzji przy określaniu zgodności z MAC-EQS. W przypadku gdy państwa członkowskie korzystają z tej możliwości, takie metody statystyczne są zgodne z zasadami szczegółowymi ustanowionymi zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 9 ust. 2 niniejszej dyrektywy.

3. Środowiskowe normy jakości dla wód określone w niniejszym załączniku są wyrażone jako całkowite stężenia w całej próbce wody.

W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego, w przypadku kadmu, ołowiu, rtęci i niklu (zwanych dalej „metalami”), środowiskowe normy jakości dla wód odnoszą się do stężenia w stanie rozpuszczonym, tj. rozpuszczonej fazy próbki wody otrzymanej w drodze filtracji przez filtr 0,45 μm lub jakiegokolwiek innego równoważnego rodzaju przygotowania, lub – jeżeli zostanie to szczegółowo wskazane – do stężenia biodostępnego.

Przy przeprowadzaniu oceny wyników monitorowania pod kątem odpowiednich środowiskowych norm jakości państwa członkowskie mogą uwzględnić:

a) naturalne stężenie tła hydrogeochemicznego dla metali i ich związków, jeżeli uniemożliwia ono osiągniecie zgodności z odpowiednimi środowiskowymi normami jakości;

b) twardość, pH, rozpuszczony węgiel organiczny lub inne parametry jakości wody, które mają wpływ na biodostępność metali, przy czym stężenia biodostępne zostają określone przy pomocy odpowiednich modeli biodostępności.

Załącznik II

ŚRODOWISKOWE NORMY JAKOŚCI DLA SUBSTANCJI ZANIECZYSZCZAJĄCYCH SPECYFICZNYCH DLA DORZECZY

CZĘŚĆ A: ORIENTACYJNY WYKAZ KATEGORII SUBSTANCJI ZANIECZYSZCZAJĄCYCH SPECYFICZNYCH DLA DORZECZY

1. Związki chlorowcoorganiczne oraz substancje, które mogą tworzyć takie związki w środowisku wodnym.

2. Związki fosforoorganiczne.

3. Związki cynoorganiczne.

4. Substancje i preparaty lub produkty ich rozkładu, wobec których udowodniono, że posiadają właściwości rakotwórcze lub mutagenne lub właściwości mogące zakłócać funkcje steroidogenowe, funkcje tarczycy, reprodukcyjne lub inne funkcje endokrynologiczne w środowisku wodnym lub za jego pośrednictwem.

5. Trwałe węglowodory oraz trwałe i podlegające bioakumulacji organiczne substancje toksyczne.

6. Cyjanki.

7. Metale i ich związki.

8. Arsen i jego związki.

9. Środki biobójcze i środki ochrony roślin.

10. Substancje w zawiesinie, w tym mikrodrobiny/nanodrobiny plastiku.

11. Mikroorganizmy, geny lub materiał genetyczny wskazujący na obecność mikroorganizmów odpornych na środki przeciwdrobnoustrojowe, w szczególności mikroorganizmów patogennych dla ludzi lub zwierząt gospodarskich.

CZĘŚĆ B: PROCEDURA OKREŚLANIA ŚRODOWISKOWYCH NORM JAKOŚCI DLA SUBSTANCJI ZANIECZYSZCZAJĄCYCH SPECYFICZNYCH DLA DORZECZY

Metody stosowane przy ustalaniu EQS dla substancji zanieczyszczających specyficznych dla dorzeczy obejmują następujące etapy:

a) identyfikacja receptorów i przedziałów lub matryc zagrożonych przez substancję wzbudzającą obawy;

b) zestawienie i ocena jakości danych dotyczących właściwości substancji wzbudzających obawy, w tym ich toksyczności, w szczególności danych pochodzących z raportów z badań laboratoryjnych, badań mezokosmu i badań terenowych, obejmujących zarówno działanie przewlekłe, jak i ostre w środowisku wody słodkiej i wody słonej;

c) ekstrapolacja danych dotyczących (eko)toksyczności na stężenia niewywołujące skutków lub podobne stężenia, przy użyciu metod deterministycznych lub probabilistycznych, oraz wybór i zastosowanie odpowiednich czynników oceny w celu uwzględnienia niepewności i określenia EQS;

d) porównanie EQS dla różnych receptorów i przedziałów oraz wybór krytycznych EQS, czyli EQS, które zapewniają ochronę najbardziej wrażliwego receptora w najbardziej istotnym przedziale lub matrycy.

CZĘŚĆ C: REPOZYTORIUM ZHARMONIZOWANYCH ŚRODOWISKOWYCH NORM JAKOŚCI DLA SUBSTANCJI ZANIECZYSZCZAJĄCYCH SPECYFICZNYCH DLA DORZECZY

Pozycja nr

Nazwa substancji

Kategoria substancji

Numer CAS (1)

Numer UE (2)

AA-EQS (3)

Śródlądowe wody powierzchniowe (4)

[μg/l]

AA-EQS (3)

Inne wody powierzchniowe

[μg/l]

MAC-EQS (5)

Śródlądowe wody powierzchniowe (4)

[μg/l]

MAC-EQS (5)

Inne wody powierzchniowe

[μg/l]

EQS

Fauna i flora (6)

[μg/kg mokrej masy] lub EQS Osady [μg/kg suchej masy], gdy tak wskazano

1

Alachlor (7)

Pestycydy

15972-60-8

240-110-8

0,3

0,7

2

Tetrachlorek węgla (7)

Substancje przemysłowe

56-23-5

200-262-8

12

nie dotyczy

3

Chlorfenwinfos (7)

Pestycydy

470-90-6

207-432-0

0,1

0,3

4

Symazyna (7)

Pestycydy

122-34-9

204-535-2

1

4

5

Trichlorobenzeny (7)

Substancje przemysłowe (rozpuszczalniki)

12002-48-1

234-413-4

0,4

nie dotyczy

6

Atrazyna (7)

Pestycydy (herbicydy)

1912-24-9

217-617-8

0,6

2,0

(1) CAS: Chemical Abstracts Service.

(2) Numer UE: Europejski wykaz istniejących substancji o znaczeniu handlowym (EINECS) lub Europejski wykaz notyfikowanych substancji chemicznych (ELINCS).

(3) Ten parametr jest EQS wyrażoną jako średnia wartość roczna (AA-EQS). O ile nie określono inaczej, ma on zastosowanie do całkowitego stężenia wszystkich substancji i izomerów.

(4) Śródlądowe wody powierzchniowe obejmują rzeki i jeziora oraz związane z nimi sztuczne lub silnie zmienione części wód.

(5) Ten parametr jest EQS wyrażoną jako najwyższe dopuszczalne stężenie (MAC-EQS). W przypadku gdy w rubryce MAC EQS zaznaczono „nie dotyczy”, uznaje się, że wartości AA EQS chronią również przed krótkoterminowym wzrostem zanieczyszczenia przy stałych zrzutach, ponieważ są one znacznie niższe niż wartości obliczone na podstawie toksyczności ostrej.

(6) Jeżeli podano EQS dla fauny i flory, należy ją zastosować zamiast EQS dla wody, bez uszczerbku dla art. 3 ust. 3 niniejszej dyrektywy, który pozwala na monitorowanie alternatywnego taksonu flory i fauny lub innej matrycy, o ile zastosowane EQS zapewniają równoważny poziom ochrony. O ile nie wskazano inaczej, EQS dla fauny i flory odnosi się do ryb.

(7) Substancja wymieniona uprzednio jako substancja priorytetowa w załączniku X do dyrektywy 2000/60/WE lub załączniku I do dyrektywy 2008/105/WE.

Załącznik III

SUBSTANCJE PODLEGAJĄCE PRZEGLĄDOWI W CELU POTENCJALNEGO UZNANIA ICH ZA SUBSTANCJE PRIORYTETOWE

Nazwa substancji

Numer CAS (1)

Numer UE (2)

Suma bisfenoli

nie dotyczy

Suma (sumy) wybranych pestycydów według sposobu działania

nie dotyczy

Suma (sumy) wybranych substancji farmaceutycznych według sposobu działania

nie dotyczy

(1) CAS: Chemical Abstracts Service.

(2) Numer UE: Europejski spis istniejących substancji o znaczeniu handlowym (EINECS) lub Europejski wykaz notyfikowanych substancji chemicznych (ELINCS).

(

1

)

Dz.U. L 201 z 1.8.2009, s. 36.

(

2

)

Dz.U. L 41 z 14.2.2003, s. 26.

(

3

) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1244 z dnia 24 kwietnia 2024 r. w sprawie przekazywania danych środowiskowych z instalacji przemysłowych, ustanowienia Europejskiego Portalu Emisji Przemysłowych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 166/2006 (Dz.U. L, 2024/1244, 2.5.2024, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2024/1244/oj).

(

4

) Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311 z 28.11.2001, s. 67, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2001/83/oj).

(

5

) Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2006/1907/oj).

(

6

) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U. L 309 z 24.11.2009, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2009/1107/oj).

(

7

) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/128/WE z dnia 21 października 2009 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania na rzecz zrównoważonego stosowania pestycydów (Dz.U. L 309 z 24.11.2009, s. 71, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2009/128/oj).

(

8

) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych i emisji pochodzących z chowu zwierząt gospodarskich (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) (Dz.U. L 334 z 17.12.2010, s. 17, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2010/75/oj).

(

9

) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych (Dz.U. L 167 z 27.6.2012, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2012/528/oj).

(

10

) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/6 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie weterynaryjnych produktów leczniczych i uchylające dyrektywę 2001/82/WE (Dz.U. L 4 z 7.1.2019, s. 43, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2019/6/oj).

(

11

) Dyrektywa 2006/118/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie zapobiegania zanieczyszczeniu wód podziemnych i jego kontroli (Dz.U. L 372 z 27.12.2006, s. 19, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2006/118/oj).

(

12

) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniające i uchylające dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (Dz.U. L 353 z 31.12.2008, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2008/1272/oj).

(

13

) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2379 z dnia 23 listopada 2022 r. w sprawie statystyk dotyczących nakładów i produkcji w rolnictwie, zmiany rozporządzenia Komisji (WE) nr 617/2008 oraz uchylenia rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1165/2008, (WE) nr 543/2009 i (WE) nr 1185/2009 oraz dyrektywy Rady 96/16/WE (Dz.U. L 315 z 7.12.2022, s. 1, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2022/2379/oj).

(

14

) Dyrektywa Komisji 2009/90/WE z dnia 31 lipca 2009 r. ustanawiająca, na mocy dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, specyfikacje techniczne w zakresie analizy i monitorowania stanu chemicznego wód (Dz.U. L 201 z 1.8.2009, s. 36, ELI: http://data.europa.eu/eli/dir/2009/90/oj).

(

15

)

Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13.

Treść aktu