Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012 z dnia 14 marca 2012 r. ustanawiające wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do poleceń przelewu i poleceń zapłaty w euro oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 924/2009 Tekst mający znaczenie dla EOG

Artykuł 1

Przedmiot i zakres

1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy dotyczące transakcji poleceń przelewu i poleceń zapłaty w euro w Unii, w przypadku gdy zarówno dostawca usług płatniczych płatnika, jak i dostawca usług płatniczych odbiorcy znajdują się w Unii, lub w przypadku gdy jedyny dostawca usług płatniczych uczestniczący w transakcji płatniczej znajduje się w Unii.

2. Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do:

a) transakcji płatniczych przeprowadzanych między dostawcami usług płatniczych i w ramach dostawców usług płatniczych, w tym również między ich agentami lub filiami, na ich własny rachunek;

b) transakcji płatniczych przetwarzanych i rozliczanych przez systemy obsługujące płatności wysokokwotowe, z wyłączeniem transakcji polecenia zapłaty, w odniesieniu do których płatnik nie zażądał wyraźnie, aby zrealizowano je w systemie obsługującym płatności wysokokwotowe;

c) transakcji płatniczych przy użyciu karty płatniczej lub podobnego urządzenia, w tym również wypłaty gotówki, chyba że karty płatniczej lub podobnego urządzenia używa się jedynie w celu wygenerowania informacji wymaganej do bezpośredniego dokonania polecenia przelewu lub polecenia zapłaty na rachunek płatniczy identyfikowany przez BBAN lub IBAN oraz z takiego rachunku płatniczego;

d) transakcji płatniczych przy użyciu jakiegokolwiek urządzenia telekomunikacyjnego, cyfrowego lub informatycznego, jeżeli takie transakcje płatnicze nie skutkują poleceniem przelewu lub poleceniem zapłaty na rachunek płatniczy identyfikowany przez BBAN lub IBAN oraz z takiego rachunku płatniczego;

e) transakcji przekazu pieniężnego określonych w art. 4 pkt 13 dyrektywy 2007/64/WE;

f) transakcji płatniczych, w których przypadku przekazywany jest pieniądz elektroniczny określony w art. 2 pkt 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/110/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje pieniądza elektronicznego oraz nadzoru ostrożnościowego nad ich działalnością (

1

), chyba że takie transakcje skutkują poleceniem przelewu lub poleceniem zapłaty na rachunek płatniczy identyfikowany przez BBAN lub IBAN oraz z takiego rachunku płatniczego.

3. W przypadku gdy schematy płatnicze są oparte na transakcjach płatniczych w postaci poleceń przelewu lub poleceń zapłaty, ale wykazują dodatkowe cechy fakultatywne lub obejmują usługi fakultatywne, niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie jedynie do poleceń przelewu lub poleceń zapłaty leżących u podstawy takich transakcji.

Artykuł 2

Definicje

Na użytek niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

1) „polecenie przelewu” oznacza krajową lub transgraniczną usługę płatniczą polegającą na uznaniu rachunku płatniczego odbiorcy, w przypadku gdy transakcja płatnicza lub seria transakcji płatniczych z rachunku płatniczego płatnika są dokonywane przez dostawcę usług płatniczych prowadzącego rachunek płatniczy płatnika, na podstawie dyspozycji udzielonych przez płatnika;

1a) „polecenie przelewu natychmiastowego” oznacza polecenie przelewu wykonywane natychmiast, 24 godziny na dobę i w dowolnym dniu kalendarzowym;

1b) „kanał inicjowania płatności” oznacza metodę, urządzenie lub procedurę, za pomocą których płatnicy mogą złożyć u swojego dostawcy usług płatniczych zlecenie płatnicze dotyczące polecenia przelewu, w tym bankowość internetową, aplikację bankowości mobilnej, bankomat lub dowolny inny sposób w obiektach dostawcy usług płatniczych;

1c) „dostawca świadczący usługę inicjowania płatności” oznacza dostawcę świadczącego usługę inicjowania płatności zdefiniowanego w art. 4 pkt 18 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 (

2

);

1d) „nazwa odbiorcy” oznacza w odniesieniu do osoby fizycznej – imię i nazwisko, a w odniesieniu do osoby prawnej – nazwę handlową lub prawną;

1e) „ukierunkowane finansowe środki ograniczające” oznaczają zamrożenie aktywów nałożone na osobę fizyczną lub prawną, organ lub podmiot lub zakaz udostępniania osobie fizycznej lub prawnej, organowi lub podmiotowi lub na ich rzecz, bezpośrednio lub pośrednio, środków finansowych lub zasobów gospodarczych na podstawie środków ograniczających przyjętych zgodnie z art. 215 TFUE;

1f) „identyfikator podmiotu prawnego” lub „LEI” oznacza nadany podmiotowi prawnemu niepowtarzalny alfanumeryczny kod referencyjny oparty na normie ISO 17442;

2) „polecenie zapłaty” oznacza krajową lub transgraniczną usługę płatniczą polegającą na obciążeniu rachunku płatniczego płatnika, w przypadku gdy transakcja płatnicza została zainicjowana przez odbiorcę na podstawie zgody udzielonej przez płatnika;

3) „płatnik” oznacza osobę fizyczną lub prawną, która jest posiadaczem rachunku płatniczego i która składa zlecenie płatnicze z tego rachunku płatniczego, lub – w przypadku braku rachunku płatniczego płatnika – osobę fizyczną lub prawną, która składa zlecenie płatnicze na rachunek płatniczy odbiorcy;

4) „odbiorca” oznacza osobę fizyczną lub prawną, która jest posiadaczem rachunku płatniczego i która jest zamierzonym odbiorcą środków stanowiących przedmiot transakcji płatniczej;

5) „rachunek płatniczy” oznacza rachunek płatniczy zdefiniowany w art. 4 pkt 12 dyrektywy (UE) 2015/2366;

6) „system płatności” oznacza system transferu środków oparty na formalnych i znormalizowanych regułach i wspólnych przepisach dotyczących przetwarzania, rozliczeń lub rozrachunku transakcji płatniczych;

7) „schemat płatności” oznacza jednolity zbiór zasad, praktyk, standardów lub wytycznych wdrożeniowych uzgodnionych przez dostawców usług płatniczych w odniesieniu do wykonywania płatności w całej Unii i w państwach członkowskich, który jest odrębny od wszelkiej infrastruktury lub wszelkich systemów płatności, które umożliwiają jego stosowanie;

8) „dostawca usług płatniczych” oznacza dostawcę usług płatniczych mieszczącego się w którejkolwiek z kategorii, o których mowa w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2007/64/WE, oraz osoby fizyczne lub prawne, o których mowa w art. 26 dyrektywy 2007/64/WE, jednak z wyłączeniem podmiotów wymienionych w art. 2 dyrektywy 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe (

3

), korzystających z wyłączenia na mocy art. 2 ust. 3 dyrektywy 2007/64/WE;

9) „użytkownik usług płatniczych” oznacza osobę fizyczną lub prawną korzystającą z usług płatniczych w charakterze płatnika lub odbiorcy;

10) „transakcja płatnicza” oznacza działanie zainicjowane przez płatnika lub odbiorcę transferowanych środków pomiędzy rachunkami płatniczymi w Unii, niezależnie od rodzaju leżących u ich podstaw zobowiązań między płatnikiem a odbiorcą;

11) „zlecenie płatnicze” oznacza dyspozycję płatnika lub odbiorcy dla jego dostawcy usług płatniczych z żądaniem wykonania transakcji płatniczej;

12) „opłata interchange” oznacza opłatę za transakcje polecenia zapłaty uiszczaną pomiędzy dostawcą usług płatniczych płatnika i dostawcą usług płatniczych odbiorcy płatności;

13) „wielostronna opłata interchange” oznacza wielostronną opłatę interchange, która jest przedmiotem umowy między co najmniej dwoma dostawcami usług płatniczych;

14) „BBAN” oznacza numer identyfikacyjny rachunku płatniczego, który jednoznacznie wskazuje indywidualny rachunek płatniczy u dostawcy usług płatniczych w państwie członkowskim i który może być stosowany wyłącznie w krajowych transakcjach płatniczych, przy czym ten sam rachunek płatniczy jest identyfikowany przy pomocy IBAN na potrzeby transgranicznych transakcji płatniczych;

15) „IBAN” oznacza międzynarodowy numer identyfikacyjny rachunku płatniczego, który jednoznacznie wskazuje indywidualny rachunek płatniczy w państwie członkowskim i którego elementy są określone w normie Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej (ISO);

16) „BIC” oznacza kod identyfikacyjny instytucji, który jednoznacznie wskazuje dostawcę usług płatniczych i którego elementy są określone w normie ISO;

17) „norma ISO 20022 XML” oznacza ustanowioną przez ISO normę formułowania elektronicznych komunikatów finansowych, obejmującą fizyczne przedstawienie transakcji płatniczych w składni XML, zgodnie z zasadami realizowania transakcji oraz wytycznymi wdrożeniowymi w zakresie ogólnounijnych schematów w zakresie transakcji płatniczych wchodzących w zakres niniejszego rozporządzenia;

18) „system płatności wysokokwotowych” oznacza systemy płatności, których głównym przeznaczeniem jest przetwarzanie, rozliczanie lub rozrachunek pojedynczych transakcji płatniczych o wysokim priorytecie, pilnych i przede wszystkim o dużej wartości;

19) „data rozrachunku” oznacza datę wypełnienia obowiązków związanych z transferem środków pomiędzy dostawcą usług płatniczych płatnika a dostawcą usług płatniczych odbiorcy;

20) „pobranie” oznacza część transakcji polecenia zapłaty rozpoczynającą się wraz z zainicjowaniem transakcji przez odbiorcę i trwającą do jej zakończenia poprzez zwykłe obciążenie rachunku płatniczego płatnika;

21) „upoważnienie” oznacza wyrażenie zgody i autoryzację ze strony płatnika udzieloną odbiorcy i (bezpośrednio lub pośrednio za pośrednictwem odbiorcy) dostawcy usług płatniczych odbiorcy w celu umożliwienia odbiorcy zainicjowania pobrania środków ze wskazanego rachunku płatniczego płatnika oraz w celu umożliwienia dostawcy usług płatniczych odbiorcy wykonania takich dyspozycji;

22) „system płatności detalicznych” oznacza system płatności niebędący systemem płatności wysokokwotowych, którego głównym przeznaczeniem jest przetwarzanie, rozliczanie lub rozrachunek poleceń przelewu lub poleceń zapłaty opiewających głównie na niewielkie kwoty;

23) „mikroprzedsiębiorstwo” oznacza przedsiębiorstwo, które w chwili zawarcia umowy o usługę płatniczą jest przedsiębiorstwem określonym w art. 1 i art. 2 ust. 1 i 3 załącznika do zalecenia Komisji 2003/361/WE (

4

);

24) „konsument” oznacza w umowach o usługę płatniczą osobę fizyczną działającą w celach innych niż działalność handlowa, gospodarcza lub zawodowa;

25) „R-transakcja” oznacza transakcję płatniczą, która nie może być właściwie wykonana przez dostawcę usług płatniczych lub która skutkuje obsługą wyjątków, między innymi z powodu braku środków, odwołania, błędnej kwoty lub błędnej daty, braku upoważnienia lub niewłaściwego lub zamkniętego rachunku;

26) „płatność transgraniczna” oznacza transakcję płatniczą zainicjowaną przez płatnika lub odbiorcę, w przypadku gdy dostawca usług płatniczych płatnika i dostawca usług płatniczych odbiorcy znajdują się w różnych państwach członkowskich;

27) „płatność krajowa” oznacza transakcję płatniczą zainicjowaną przez płatnika lub odbiorcę, w przypadku gdy dostawca usług płatniczych płatnika i dostawca usług płatniczych odbiorcy znajdują się w tym samym państwie członkowskim;

28) „podmiot powiązany” oznacza osobę fizyczną lub prawną, w której imieniu płatnik dokonuje płatności lub odbiorca otrzymuje płatność.

Artykuł 3

Zdolność odbiorcza

1. Dostawca usług płatniczych odbiorcy, który ma zdolność odbiorczą dla krajowej transakcji polecenia przelewu w ramach schematu płatności, musi mieć również zdolność odbiorczą, zgodnie z zasadami unijnego schematu płatności, dla transakcji polecenia przelewu zainicjowanych przez płatnika za pośrednictwem dostawcy usług płatniczych znajdującego się w którymkolwiek państwie członkowskim.

2. Dostawca usług płatniczych płatnika, który ma zdolność odbiorczą dla krajowej transakcji polecenia zapłaty w ramach schematu płatności, musi mieć również zdolność odbiorczą, zgodnie z zasadami unijnego schematu płatności, dla transakcji polecenia zapłaty zainicjowanych przez odbiorcę za pośrednictwem dostawcy usług płatniczych znajdującego się w którymkolwiek państwie członkowskim.

3. Ust. 2 ma zastosowanie jedynie do poleceń zapłaty, które są dostępne dla konsumentów jako płatników w ramach schematu płatności.

Artykuł 4

Interoperacyjność

1. Schematy płatnicze, jakie mają być stosowane przez dostawców usług płatniczych w celu realizacji poleceń przelewu i poleceń zapłaty muszą spełniać następujące warunki:

a) ich zasady są takie same w odniesieniu do krajowych i transgranicznych transakcji poleceń przelewu w Unii, jak również krajowych i transgranicznych transakcji poleceń zapłaty w Unii; oraz

b) uczestnicy schematu płatniczego stanowią większość dostawców usług płatniczych z większości państw członkowskich oraz stanowią większość dostawców usług płatniczych w Unii, uwzględniając jedynie dostawców usług płatniczych, którzy realizują odpowiednio polecenia przelewu lub polecenia zapłaty.

Do celów akapitu pierwszego lit. b), w przypadku gdy ani płatnik, ani odbiorca nie są konsumentami, uwzględnia się jedynie państwa członkowskie, w których takie usługi są udostępniane przez dostawców usług płatniczych, i jedynie dostawców usług płatniczych świadczących takie usługi.

2. Operator lub, w przypadku braku formalnego operatora, uczestnicy systemu płatności detalicznych w Unii zapewniają, aby ich system płatności wykazywał techniczną interoperacyjność z innymi systemami płatności detalicznych w Unii, poprzez stosowanie standardów opracowanych przez międzynarodowe lub europejskie organy normalizacyjne. Ponadto nie mogą oni przyjmować zasad realizowania transakcji, które ograniczają interoperacyjność z innymi systemami płatności detalicznych w Unii. Systemy płatności wyznaczone na podstawie dyrektywy 98/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 maja 1998 r. w sprawie zamknięcia rozliczeń w systemach płatności i rozrachunku papierów wartościowych (

5

) mają jedynie obowiązek zapewnienia technicznej interoperacyjności z innymi systemami płatności wyznaczonymi na podstawie tej samej dyrektywy.

3. Przetwarzanie poleceń przelewu i poleceń zapłaty nie może być utrudniane przez bariery techniczne.

4. Właściciel schematu płatności lub, w przypadku braku formalnego właściciela systemu płatności, wiodący uczestnik nowego systemu płatności detalicznych, którego uczestnicy znajdują się w co najmniej ośmiu państwach członkowskich, może zwrócić się do właściwych organów w państwie członkowskim, w którym znajduje się właściciel schematu płatności lub wiodący uczestnik, z wnioskiem o tymczasowe zwolnienie ze stosowania warunków określonych w ust. 1 akapit pierwszy lit. b). Te właściwe organy mogą, po konsultacji z właściwymi organami w innym państwie członkowskim, w którym nowy schemat płatności ma uczestnika, z Komisją i EBC, udzielić takiego zwolnienia na okres nieprzekraczający trzech lat. Te właściwe organy opierają swoją decyzję na potencjale przekształcenia nowego schematu płatności w pełnowymiarowy ogólnoeuropejski schemat płatności oraz na jego wkładzie w poprawę konkurencyjności lub propagowanie innowacji.

5. Z wyłączeniem usług płatniczych, korzystających ze zwolnienia na mocy art. 16 ust. 4, niniejszy artykuł staje się skuteczny najpóźniej w dniu 1 lutego 2014 r.

Artykuł 5

Wymogi dotyczące transakcji poleceń przelewu i poleceń zapłaty

1. Dostawcy usług płatniczych realizują transakcje polecenia przelewu i polecenia zapłaty zgodnie z następującymi wymogami:

a) muszą oni stosować identyfikator rachunku płatniczego określony w pkt 1 lit. a) załącznika w celu identyfikacji rachunków płatniczych, niezależnie od tego gdzie znajduje się dany dostawca usług płatniczych;

b) muszą oni stosować formaty komunikatów określone w pkt 1 lit. b) załącznika przy przekazywaniu transakcji płatniczych do innego dostawcy usług płatniczych lub za pośrednictwem systemu płatności detalicznych;

c) muszą oni zapewnić, aby użytkownicy usług płatniczych stosowali identyfikator rachunku płatniczego określony w pkt 1 lit. a) załącznika w celu identyfikacji rachunków płatniczych, niezależnie od tego, czy dostawca usług płatniczych płatnika i dostawca usług płatniczych odbiorcy, lub jedyny dostawca usług płatniczych w transakcji płatniczej, znajdują się w tym samym państwie członkowskim czy w różnych państwach członkowskich;

d) muszą oni zapewnić, aby w przypadku gdy użytkownik usług płatniczych, który nie jest konsumentem ani mikroprzedsiębiorstwem, zainicjuje lub otrzyma indywidualne polecenie przelewu lub indywidualne polecenie zapłaty, które nie są przesyłane indywidualnie, ale łączone ze sobą na potrzeby przekazu, stosowano formaty komunikatów określone w pkt 1 lit. b) załącznika.

Bez uszczerbku dla akapitu pierwszego lit. b) dostawcy usług płatniczych, na specjalne żądanie użytkownika usług płatniczych, stosują formaty komunikatów określone w pkt 1 lit. b) załącznika w odniesieniu do tego użytkownika usług płatniczych.

2. Dostawcy usług płatniczych realizują polecenia przelewu zgodnie z następującymi wymogami, z zastrzeżeniem wszelkich obowiązków ustanowionych w prawie krajowym wdrażającym dyrektywę 95/46/WE:

a) dostawca usług płatniczych płatnika musi zapewnić, aby płatnik przekazał elementy danych określone w pkt 2 lit. a) załącznika;

b) dostawca usług płatniczych płatnika musi przekazać elementy danych określone w pkt 2 lit. b) załącznika dostawcy usług płatniczych odbiorcy;

c) dostawca usług płatniczych odbiorcy musi przekazać lub udostępnić odbiorcy elementy danych określone w pkt 2 lit. d) załącznika.

3. Dostawcy usług płatniczych realizują polecenia zapłaty zgodnie z następującymi wymogami, z zastrzeżeniem wszelkich obowiązków ustanowionych w prawie krajowym wdrażającym dyrektywę 95/46/WE:

a) dostawca usług płatniczych odbiorcy musi zapewnić, aby:

(i) odbiorca przekazał elementy danych określone w pkt 3 lit. a) załącznika wraz z pierwszym poleceniem zapłaty i jednorazowym poleceniem zapłaty oraz przy każdej następnej transakcji płatniczej,

(ii) płatnik udzielił zgody zarówno odbiorcy, jak i dostawcy usług płatniczych płatnika (bezpośrednio lub pośrednio za pośrednictwem odbiorcy), upoważnienia, wraz z późniejszymi zmianami lub unieważnieniem, były przechowywane przez odbiorcę lub przez podmiot trzeci w imieniu odbiorcy, a odbiorca był informowany o niniejszym obowiązku przez swojego dostawcę usług płatniczych zgodnie z art. 41 i 42 dyrektywy 2007/64/WE;

b) dostawca usług płatniczych odbiorcy musi przekazać elementy danych określone w pkt 3 lit. b) załącznika dostawcy usług płatniczych płatnika;

c) dostawca usług płatniczych płatnika musi przekazać lub udostępnić płatnikowi elementy danych określone w pkt 3 lit. c) załącznika;

d) płatnik musi mieć prawo zlecić swojemu dostawcy usług płatniczych:

(i) ograniczenie pobrania z tytułu polecenia zapłaty do określonej kwoty lub określonej częstotliwości lub obu takich pułapów;

(ii) w przypadku gdy upoważnienie w ramach schematu płatniczego nie przewiduje prawa do zwrotu kwoty transakcji, skontrolowanie każdej transakcji polecenia zapłaty oraz sprawdzenie, czy kwota i częstotliwość przedłożonej transakcji polecenia zapłaty odpowiada kwocie i częstotliwości uzgodnionej w upoważnieniu, przed obciążeniem ich rachunku płatniczego, w oparciu o informacje dotyczące upoważnienia;

(iii) zablokowanie wszelkich poleceń zapłaty z rachunku płatniczego płatnika lub zablokowanie wszelkich poleceń zapłaty zainicjowanych przez jednego lub większą liczbę określonych odbiorców lub dopuszczenie jedynie poleceń zapłaty zainicjowanych przez jednego lub większą liczbę określonych odbiorców.

W przypadku gdy ani płatnik, ani odbiorca nie są konsumentami, dostawcy usług płatniczych nie są zobowiązani do przestrzegania lit. d) ppkt (i), (ii) lub (iii).

Dostawca usług płatniczych płatnika informuje go o prawach, o których mowa w lit. d), zgodnie z art. 41 i 42 dyrektywy 2007/64/WE.

Przy pierwszej transakcji polecenia zapłaty lub przy jednorazowej transakcji polecenia zapłaty oraz przy każdej następnej transakcji polecenia zapłaty odbiorca przekazuje swojemu dostawcy usług płatniczych informacje dotyczące upoważnienia, a dostawca usług płatniczych odbiorcy przekazuje dostawcy usług płatniczych płatnika te informacje dotyczące upoważnienia przy każdej transakcji polecenia zapłaty.

4. Oprócz wymogów, o których mowa w ust. 1, odbiorca akceptujący polecenia przelewu podaje swoim płatnikom swój identyfikator rachunku płatniczego określony w pkt 1 lit. a) załącznika oraz – do dnia 1 lutego 2014 r. dla krajowych transakcji płatniczych i do dnia 1 lutego 2016 r. dla transgranicznych transakcji płatniczych, ale tylko, gdy jest to konieczne – BIC swojego dostawcy usług płatniczych, gdy zażądano dokonania polecenia przelewu.

5. Przed pierwszą transakcją polecenia zapłaty płatnik podaje swój identyfikator rachunku płatniczego określony w pkt 1 lit. a) załącznika. Płatnik podaje BIC dostawcy usług płatniczych płatnika – ale tylko, gdy jest to konieczne – do dnia 1 lutego 2014 r. dla krajowych transakcji płatniczych i do dnia 1 lutego 2016 r. dla transgranicznych transakcji płatniczych.

6. W przypadku gdy umowa ramowa między płatnikiem a dostawcą usług płatniczych płatnika nie przewiduje prawa do zwrotu kwoty transakcji, dostawca usług płatniczych płatnika kontroluje przed obciążeniem rachunku płatniczego płatnika, bez uszczerbku dla ust. 3 lit. a) ppkt (ii), każdą transakcję polecenia zapłaty, aby sprawdzić, czy kwota przedłożonej transakcji polecenia zapłaty odpowiada kwocie i częstotliwości uzgodnionej w upoważnieniu, w oparciu o informacje dotyczące upoważnienia.

7. Po dniu 1 lutego 2014 r. dla krajowych transakcji płatniczych oraz po dniu 1 lutego 2016 r. dla transgranicznych transakcji płatniczych dostawcy usług płatniczych nie mogą wymagać od użytkowników usług płatniczych podawania BIC dostawcy usług płatniczych płatnika lub dostawcy usług płatniczych odbiorcy.

8. Dostawca usług płatniczych płatnika i dostawca usług płatniczych odbiorcy nie mogą nakładać dodatkowych opłat ani innych prowizji w związku z procesem odczytu, który automatycznie generuje upoważnienie dotyczące transakcji płatności zainicjowanych za pośrednictwem lub za pomocą karty płatniczej w punkcie sprzedaży, które skutkują poleceniem zapłaty.

Artykuł 5a

Transakcje polecenia przelewu natychmiastowego

1. Dostawcy usług płatniczych, którzy oferują swoim użytkownikom usług płatniczych usługę płatniczą polegającą na wykonywaniu i odbieraniu poleceń przelewu, oferują wszystkim swoim użytkownikom usług płatniczych usługę polegającą na wykonywaniu i odbieraniu poleceń przelewu natychmiastowego.

Dostawcy usług płatniczych, o których to dostawcach mowa w akapicie pierwszym, zapewniają by wszystkie rachunki płatnicze, które mają zdolność odbiorczą na potrzeby poleceń przelewu, miały również zdolność odbiorczą na potrzeby poleceń przelewu natychmiastowego przez 24 godziny na dobę i w dowolnym dniu kalendarzowym.

2. W drodze odstępstwa od ust. 1 i z zastrzeżeniem uzyskania uprzedniego zezwolenia właściwych organów na podstawie przeprowadzonej przez te organy oceny jego dostępu do płynności w euro, dostawca usług płatniczych znajdujący się w państwie członkowskim, którego walutą nie jest euro, nie jest zobowiązany do oferowania użytkownikom usług płatniczych usługi płatniczej polegającej na wykonywaniu poleceń przelewu natychmiastowego w euro powyżej określonego limitu na transakcję, z rachunków płatniczych denominowanych w walucie krajowej tego państwa członkowskiego, w czasie gdy ten dostawca usług płatniczych nie wykonuje ani nie odbiera transakcji tradycyjnego polecenia przelewu w euro w odniesieniu do takich rachunków płatniczych. Limit ten jest określany przez właściwe organy i nie może być niższy niż 25 000 EUR. Właściwe organy mogą udzielić uprzedniego zezwolenia na wniosek dostawcy usług płatniczych na okres roku. Na wniosek dostawcy usług płatniczych właściwe organy mogą przedłużać to uprzednie zezwolenie o kolejne roczne okresy po ponownej ocenie przez właściwe organy dostępu dostawcy usług płatniczych do płynności w euro. Właściwe organy co roku informują Komisję o uprzednich zezwoleniach i przedłużeniach udzielonych zgodnie z niniejszym ustępem.

EBC i każdy krajowy bank centralny, gdy nie działają w charakterze organu kształtującego politykę pieniężną lub innego organu publicznego, mogą ograniczyć oferowaną usługę płatniczą polegającą na wykonywaniu poleceń przelewu natychmiastowego do okresów, w których podmioty te oferują usługę płatniczą polegającą na wykonywaniu i odbieraniu tradycyjnych poleceń przelewu.

3. Niezależnie od art. 78 ust. 1 akapit drugi dyrektywy (UE) 2015/2366 za moment otrzymania zlecenia płatniczego dotyczącego przelewu natychmiastowego uznaje się moment jego otrzymania przez dostawcę usług płatniczych płatnika, bez względu na godzinę lub dzień kalendarzowy.

Niezależnie od art. 78 ust. 2 dyrektywy (UE) 2015/2366, jeżeli płatnik i dostawca usług płatniczych płatnika uzgodnią, że wykonanie zlecenia płatniczego dotyczącego polecenia przelewu natychmiastowego ma nastąpić w określonym momencie określonego dnia lub w momencie, w którym płatnik przekazał środki do dyspozycji dostawcy usług płatniczych, za moment otrzymania zlecenia płatniczego dotyczącego polecenia przelewu natychmiastowego uznaje się ten uzgodniony moment, bez względu na godzinę lub dzień kalendarzowy.

W drodze odstępstwa od akapitów pierwszego i drugiego niniejszego ustępu za moment otrzymania zlecenia płatniczego dotyczącego polecenia przelewu natychmiastowego uznaje się:

a) w przypadku nieelektronicznego zlecenia płatniczego dotyczącego polecenia przelewu natychmiastowego – moment, w którym dostawca usług płatniczych płatnika wprowadził informacje o zleceniu płatniczym do swojego wewnętrznego systemu, co następuje możliwie jak najszybciej po złożeniu nieelektronicznego zlecenia płatniczego dotyczącego polecenia przelewu natychmiastowego przez płatnika u swojego dostawcy usług płatniczych;

b) w przypadku indywidualnego zlecenia płatniczego dotyczącego polecenia przelewu natychmiastowego należącego do pakietu, o którym mowa w ust. 7 niniejszego artykułu, jeżeli przekształcenie tego pakietu w indywidualne transakcje płatnicze jest przeprowadzane przez dostawcę usług płatniczych płatnika – moment, w którym wynikająca z tego transakcja płatnicza została wyodrębniona przez dostawcę usług płatniczych płatnika; dostawca usług płatniczych płatnika rozpoczyna przekształcanie pakietu natychmiast po jego złożeniu przez płatnika u dostawcy usług płatniczych płatnika i dokonuje tego przekształcenia tak szybko, jak to możliwe;

c) w przypadku zlecenia płatniczego dotyczącego polecenia przelewu natychmiastowego z rachunku płatniczego, który nie jest denominowany w euro – moment, w którym kwota transakcji płatniczej została przeliczona na euro; takie przeliczenie walut następuje natychmiast po złożeniu przez płatnika zlecenia płatniczego dotyczącego polecenia przelewu natychmiastowego u jego dostawcy usług płatniczych.

4. Dostawcy usług płatniczych, wykonując polecenia przelewu natychmiastowego, oprócz wymogów określonych w art. 5 muszą spełniać następujące wymogi:

a) dostawcy usług płatniczych zapewniają płatnikom możliwość złożenia zlecenia płatniczego dotyczącego polecenia przelewu natychmiastowego za pośrednictwem wszystkich kanałów inicjowania płatności, za pomocą których ci płatnicy mogą składać zlecenia płatnicze dotyczące innych poleceń przelewu;

b) niezależnie od art. 83 dyrektywy (UE) 2015/2366, natychmiast po otrzymaniu zlecenia płatniczego dotyczącego polecenia przelewu natychmiastowego, dostawca usług płatniczych płatnika sprawdza, czy spełnione są wszystkie warunki niezbędne do przetworzenia transakcji płatniczej oraz czy dostępne są niezbędne środki, rezerwują kwotę transakcji płatniczej na rachunku płatnika lub obciążają ten rachunek tą kwotą i natychmiast wysyłają transakcję płatniczą do dostawcy usług płatniczych odbiorcy;

c) niezależnie od art. 83 i art. 87 ust. 2 dyrektywy (UE) 2015/2366, dostawca usług płatniczych odbiorcy w ciągu 10 sekund od momentu otrzymania zlecenia płatniczego dotyczącego polecenia przelewu natychmiastowego przez dostawcę usług płatniczych płatnika udostępnia kwotę transakcji płatniczej na rachunku płatniczym odbiorcy w walucie, w której denominowany jest rachunek odbiorcy, i potwierdza dostawcy usług płatniczych płatnika wykonanie transakcji płatniczej;

d) niezależnie od art. 87 ust. 1 dyrektywy (UE) 2015/2366, dostawca usług płatniczych odbiorcy zapewnia, aby data waluty w odniesieniu do uznania rachunku płatniczego odbiorcy była taka sama jak data uznania rachunku płatniczego odbiorcy przez dostawcę usług płatniczych odbiorcy kwotą transakcji płatniczej; oraz

e) natychmiast po otrzymaniu potwierdzenia wykonania, o którym mowa w lit. c), lub w przypadku gdy dostawca usług płatniczych płatnika nie otrzyma takiego potwierdzenia wykonania w ciągu 10 sekund od momentu otrzymania zlecenia dotyczącego polecenia przelewu natychmiastowego, dostawca usług płatniczych płatnika bezpłatnie informuje płatnika, a także w stosownych przypadkach dostawcę świadczącego usługę inicjowania płatności, czy kwota transakcji płatniczej została udostępniona na rachunku płatniczym odbiorcy.

5. Niezależnie od art. 89 dyrektywy (UE) 2015/2366, w przypadku gdy dostawca usług płatniczych płatnika nie otrzymał od dostawcy usług płatniczych odbiorcy komunikatu potwierdzającego, że środki zostały udostępnione na rachunku płatniczym odbiorcy w ciągu 10 sekund od momentu otrzymania, dostawca usług płatniczych płatnika natychmiast przywraca rachunek płatniczy płatnika do stanu, jaki istniałby, gdyby transakcja nie miała miejsca.

6. Na wniosek użytkownika usług płatniczych dostawca usług płatniczych oferuje użytkownikowi usług płatniczych możliwość ustalenia limitu określającego maksymalną kwotę, którą można przekazać za pomocą polecenia przelewu natychmiastowego. Limit ten może być określony albo w ujęciu dziennym, albo na transakcję, według uznania użytkownika usług płatniczych. Dostawcy usług płatniczych zapewniają, aby użytkownicy usług płatniczych mieli możliwość zmiany tej maksymalnej kwoty w dowolnym momencie przed złożeniem zlecenia płatniczego dotyczącego polecenia przelewu natychmiastowego. W przypadku gdy zlecenie płatnicze użytkownika usług płatniczych dotyczące polecenia przelewu natychmiastowego przekracza maksymalną kwotę lub prowadzi do jej przekroczenia, dostawca usług płatniczych płatnika nie wykonuje zlecenia płatniczego dotyczącego polecenia przelewu natychmiastowego, powiadamia o tym użytkownika usług płatniczych i informuje go o tym, jak zmienić maksymalną kwotę.

7. Oferując usługę płatniczą polegającą na wykonywaniu i odbieraniu poleceń przelewu natychmiastowego, dostawcy usług płatniczych oferują swoim użytkownikom usług płatniczych możliwość składania wielu zleceń płatniczych w formie pakietu, jeżeli dostawcy usług płatniczych oferują taką możliwość swoim użytkownikom usług płatniczych w przypadku innych poleceń przelewu.

Dostawcy usług płatniczych nie mogą stosować limitów liczby zleceń płatniczych, które mogą być składane w pakiecie poleceń przelewu natychmiastowego, które to limity byłyby niższe niż limity stosowane przez nich w odniesieniu do pakietów innych poleceń przelewu.

8. Dostawcy usług płatniczych, o których mowa w ust. 1, znajdujący się w państwie członkowskim, którego walutą jest euro, oferują użytkownikom usług płatniczych usługę płatniczą polegającą na odbieraniu poleceń przelewu natychmiastowego w euro zgodnie z niniejszym artykułem najpóźniej od dnia 9 stycznia 2025 r. oraz usługę płatniczą polegającą na wykonywaniu poleceń przelewu natychmiastowego w euro zgodnie z niniejszym artykułem najpóźniej od dnia 9 października 2025 r.

Dostawcy usług płatniczych, o których mowa w ust. 1, znajdujący się w państwie członkowskim, którego walutą nie jest euro, oferują użytkownikom usług płatniczych usługę płatniczą polegającą na odbieraniu poleceń przelewu natychmiastowego w euro zgodnie z niniejszym artykułem najpóźniej od dnia 9 stycznia 2027 r. oraz usługę płatniczą polegającą na wykonywaniu poleceń przelewu natychmiastowego w euro zgodnie z niniejszym artykułem najpóźniej od dnia 9 lipca 2027 r.

W drodze odstępstwa od akapitu drugiego niniejszego ustępu, do dnia 9 czerwca 2028 r., dostawcy usług płatniczych, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, znajdujący się w państwie członkowskim, którego walutą nie jest euro, nie są zobowiązani do oferowania użytkownikom usług płatniczych usługi płatniczej polegającej na wykonywaniu poleceń przelewu natychmiastowego w euro z rachunków płatniczych denominowanych w walucie krajowej tego państwa członkowskiego, w czasie gdy ci dostawcy usług płatniczych nie wykonują ani nie odbierają transakcji tradycyjnych poleceń przelewu w euro w odniesieniu do takich rachunków.

Niezależnie od akapitu pierwszego niniejszego ustępu dostawcy usług płatniczych będący instytucjami pieniądza elektronicznego zdefiniowanymi w art. 2 pkt 1 dyrektywy 2009/110/WE lub instytucjami płatniczymi zdefiniowanymi w art. 4 pkt 4 dyrektywy (UE) 2015/2366, którzy znajdują się w państwie członkowskim, którego walutą jest euro, oferują użytkownikom usług płatniczych usługę płatniczą polegającą na wykonywaniu i odbieraniu poleceń przelewu natychmiastowego w euro zgodnie z niniejszym artykułem najpóźniej od dnia 9 kwietnia 2027 r.

Niezależnie od akapitu drugiego niniejszego ustępu dostawcy usług płatniczych będący instytucjami pieniądza elektronicznego zdefiniowanymi w art. 2 pkt 1 dyrektywy 2009/110/WE lub instytucjami płatniczymi zdefiniowanymi w art. 4 pkt 4 dyrektywy (UE) 2015/2366, którzy znajdują się w państwie członkowskim, którego walutą nie jest euro, oferują użytkownikom usług płatniczych usługę płatniczą polegającą na odbieraniu poleceń przelewu natychmiastowego w euro zgodnie z niniejszym artykułem najpóźniej od dnia 9 kwietnia 2027 r. oraz usługę płatniczą polegającą na wykonywaniu poleceń przelewu natychmiastowego w euro zgodnie z niniejszym artykułem najpóźniej od dnia 9 lipca 2027 r.

Artykuł 5b

Opłaty z tytułu poleceń przelewu i weryfikacji odbiorcy

1. Wszelkie opłaty nakładane przez dostawcę usług płatniczych na płatników i odbiorców w związku z wykonywaniem i odbieraniem poleceń przelewu natychmiastowego nie mogą być wyższe niż opłaty nakładane przez tego dostawcę usług płatniczych w związku z wykonywaniem i odbieraniem innych analogicznego rodzaju poleceń przelewu.

2. Usługi, o których mowa w art. 5c, świadczone są wszystkim użytkownikom usług płatniczych bezpłatnie.

3. Dostawcy usług płatniczych znajdujący się w państwie członkowskim, którego walutą jest euro, stosują się do niniejszego artykułu najpóźniej od dnia 9 stycznia 2025 r.

Dostawcy usług płatniczych znajdujący się w państwie członkowskim, którego walutą nie jest euro, stosują się do niniejszego artykułu najpóźniej od dnia 9 stycznia 2027 r.

Artykuł 5c

Weryfikacja odbiorcy w przypadku poleceń przelewu

1. Dostawca usług płatniczych płatnika oferuje płatnikowi usługę polegającą na zapewnieniu weryfikacji odbiorcy, na rzecz którego płatnik zamierza wykonać polecenie przelewu (zwaną dalej „usługą polegającą na zapewnieniu weryfikacji odbiorcy”). Dostawca usług płatniczych płatnika wykonuje usługę polegającą na zapewnieniu weryfikacji odbiorcy natychmiast po przekazaniu przez płatnika odpowiednich informacji o odbiorcy i przed zaoferowaniem płatnikowi możliwości autoryzacji danego polecenia przelewu. Dostawca usług płatniczych płatnika oferuje usługę polegającą na zapewnieniu weryfikacji odbiorcy niezależnie od kanału inicjowania płatności wykorzystywanego przez płatnika do złożenia zlecenia płatniczego dotyczącego polecenia przelewu. Świadczenie usługi polegającej na zapewnieniu weryfikacji odbiorcy odbywa się zgodnie z następującymi zasadami:

a) w przypadku gdy płatnik wprowadził identyfikator rachunku płatniczego określony w pkt 1 lit. a) załącznika oraz nazwę odbiorcy do zlecenia płatniczego dotyczącego polecenia przelewu, dostawca usług płatniczych płatnika wykonuje usługę polegającą na porównaniu identyfikatora rachunku płatniczego określonego w pkt 1 lit. a) załącznika z nazwą odbiorcy. Na wniosek dostawcy usług płatniczych płatnika dostawca usług płatniczych odbiorcy weryfikuje, czy identyfikator rachunku płatniczego określony w pkt 1 lit. a) załącznika oraz nazwa odbiorcy podane przez płatnika są zgodne. W przypadku braku zgodności dostawca usług płatniczych płatnika, w oparciu o informacje przekazane przez dostawcę usług płatniczych odbiorcy, powiadamia o tym płatnika i informuje go, że autoryzacja polecenia przelewu może prowadzić do przekazania środków na rachunek płatniczy, który nie należy do odbiorcy wskazanego przez płatnika. W przypadku gdy nazwa odbiorcy podana przez płatnika i identyfikator rachunku płatniczego określony w pkt 1 lit. a) załącznika są prawie zgodne, dostawca usług płatniczych płatnika wskazuje płatnikowi nazwę odbiorcy powiązaną z identyfikatorem rachunku płatniczego określonym w pkt 1 lit. a) załącznika podanym przez płatnika;

b) w przypadku gdy odbiorca jest osobą prawną, a dostawca usług płatniczych płatnika oferuje kanał inicjowania płatności, który umożliwia płatnikowi złożenie zlecenia płatniczego poprzez podanie identyfikatora rachunku płatniczego określonego w pkt 1 lit. a) załącznika do niniejszego rozporządzenia, wraz z elementami danych innymi niż nazwa odbiorcy, które jednoznacznie identyfikują odbiorcę, takimi jak numer fiskalny, niepowtarzalny identyfikator europejski, o którym mowa w art. 16 ust. 1 akapit drugi dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1132 (

6

), lub LEI, i w przypadku gdy te same elementy danych są dostępne w wewnętrznym systemie dostawcy usług płatniczych odbiorcy, ten dostawca usług płatniczych, na wniosek dostawcy usług płatniczych płatnika, weryfikuje, czy identyfikator rachunku płatniczego określony w pkt 1 lit. a) załącznika do niniejszego rozporządzenia i element danych dostarczony przez płatnika są zgodne. W przypadku gdy identyfikator rachunku płatniczego określony w pkt 1 lit. a) załącznika do niniejszego rozporządzenia i element danych dostarczony przez płatnika nie są zgodne, dostawca usług płatniczych płatnika – w oparciu o informacje przekazane przez dostawcę usług płatniczych odbiorcy – powiadamia o tym płatnika;

c) w przypadku gdy rachunek płatniczy zidentyfikowany za pomocą identyfikatora rachunku płatniczego, określonego w pkt 1 lit. a) załącznika, podanego przez płatnika jest prowadzony przez dostawcę usług płatniczych w imieniu więcej niż jednego odbiorcy, płatnik może przekazać dostawcy usług płatniczych płatnika dodatkowe informacje umożliwiające jednoznaczną identyfikację odbiorcy. Dostawca usług płatniczych utrzymujący ten rachunek płatniczy w imieniu więcej niż jednego odbiorcy lub, w stosownych przypadkach, dostawca usług płatniczych prowadzący ten rachunek płatniczy potwierdzają – na wniosek dostawcy usług płatniczych płatnika – czy odbiorca wskazany przez płatnika należy do odbiorców, w imieniu których rachunek płatniczy jest utrzymywany lub prowadzony. Dostawca usług płatniczych płatnika powiadamia płatnika, jeżeli odbiorca wskazany przez płatnika nie należy do odbiorców, w imieniu których rachunek płatniczy jest utrzymywany lub prowadzony;

d) w przypadkach innych niż opisane w lit. a), b) i c) niniejszego ustępu, a w szczególności gdy dostawca usług płatniczych udostępnia kanał inicjowania płatności, który nie wymaga od płatnika wprowadzenia zarówno identyfikatora rachunku płatniczego określonego w pkt 1 lit. a) załącznika, jak i nazwy odbiorcy, dostawca usług płatniczych zapewnia prawidłową identyfikację odbiorcy, do którego płatnik zamierza wysłać polecenie przelewu. W tym celu dostawca usług płatniczych informuje płatnika w sposób umożliwiający płatnikowi weryfikację odbiorcy przed autoryzacją polecenia przelewu.

2. W przypadku gdy identyfikator rachunku płatniczego określony w pkt 1 lit. a) załącznika lub nazwa odbiorcy są podane przez dostawcę świadczącego usługę inicjowania płatności, a nie przez płatnika, ten dostawca świadczący usługę inicjowania płatności zapewnia prawidłowość informacji dotyczących odbiorcy.

3. Dostawcy usług płatniczych, na potrzeby ust. 1 lit. d), i dostawcy świadczący usługi inicjowania płatności, na potrzeby ust. 2, utrzymują solidne procedury wewnętrzne w celu zapewnienia prawidłowości informacji dotyczących odbiorców.

4. W przypadku zleceń płatniczych w formie papierowej dostawca usług płatniczych płatnika wykonuje usługę polegającą na zapewnieniu weryfikacji odbiorcy w momencie otrzymania zlecenia płatniczego, chyba że płatnik nie jest obecny w momencie otrzymania tego zlecenia.

5. Dostawcy usług płatniczych zapewniają, aby wykonanie usługi polegającej na zapewnieniu weryfikacji odbiorcy i usługi opisanej w ust. 2, nie uniemożliwiało płatnikom autoryzacji danego polecenia przelewu.

6. Dostawcy usług płatniczych zapewniają użytkownikom usług płatniczych, którzy nie są konsumentami, możliwość rezygnacji z otrzymywania usługi polegającej na zapewnieniu weryfikacji odbiorcy przy składaniu wielu zleceń płatniczych w formie pakietu.

Dostawcy usług płatniczych zapewniają, aby użytkownicy usług płatniczych, którzy zrezygnowali z usługi polegającej na zapewnieniu weryfikacji odbiorcy, mieli prawo do przywrócenia korzystania z tej usługi w dowolnym momencie.

7. W każdym przypadku gdy dostawca usług płatniczych płatnika powiadamia płatnika zgodnie z ust. 1 lit. a), b) lub c), dostawca ten jednocześnie informuje płatnika, że autoryzacja danego polecenia przelewu może prowadzić do przekazania środków na rachunek płatniczy, który nie jest w posiadaniu odbiorcy wskazanego przez płatnika. Dostawca usług płatniczych przekazuje te informacje użytkownikowi usług płatniczych, który nie jest konsumentem, jeżeli użytkownik ten zrezygnuje z otrzymywania usługi polegającej na zapewnieniu weryfikacji odbiorcy przy składaniu wielu zleceń płatniczych w formie pakietu. Dostawcy usług płatniczych informują swoich użytkowników usług płatniczych o konsekwencjach, jakie dla odpowiedzialności dostawcy usług płatniczych i dla praw użytkowników usług płatniczych do zwrotu środków ma decyzja użytkowników usług płatniczych o zignorowaniu powiadomienia, o którym mowa w ust. 1 lit. a), b) i c).

8. Dostawca usług płatniczych nie ponosi odpowiedzialności za wykonanie polecenia przelewu na rzecz niezamierzonego odbiorcy na podstawie nieprawidłowego unikatowego identyfikatora, o czym mowa w art. 88 dyrektywy (UE) 2015/2366, pod warunkiem że spełnił wymogi niniejszego artykułu.

W przypadku gdy dostawca usług płatniczych płatnika nie zastosuje się do ust. 1 niniejszego artykułu lub gdy dostawca świadczący usługę inicjowania płatności nie zastosuje się do ust. 2 niniejszego artykułu i jeżeli skutkuje wadliwie wykonaną transakcją płatniczą, dostawca usług płatniczych płatnika bezzwłocznie zwraca płatnikowi transferowaną kwotę i, w stosownych przypadkach, przywraca obciążony rachunek płatniczy do stanu, jaki istniałby, gdyby transakcja nie miała miejsca.

W przypadku gdy uchybienie takie ma miejsce, ponieważ dostawca usług płatniczych odbiorcy lub dostawca świadczący usługę inicjowania płatności nie dopełnili swoich obowiązków wynikających z niniejszego artykułu, dostawca usług płatniczych odbiorcy lub, w stosownych przypadkach, dostawca świadczący usługę inicjowania płatności rekompensują dostawcy usług płatniczych płatnika szkodę finansową wyrządzoną dostawcy usług płatniczych płatnika w wyniku tego uchybienia.

Wszelkie dalsze straty finansowe wyrządzone płatnikowi mogą zostać zrekompensowane zgodnie z prawem mającym zastosowanie do umowy między płatnikiem a stosownym dostawcą usług płatniczych.

9. Dostawcy usług płatniczych znajdujący się w państwie członkowskim, którego walutą jest euro, stosują się do niniejszego artykułu najpóźniej od dnia 9 października 2025 r.

Dostawcy usług płatniczych znajdujący się w państwie członkowskim, którego walutą nie jest euro, stosują się do niniejszego artykułu najpóźniej od dnia 9 lipca 2027 r.

Artykuł 5d

Kontrola użytkowników usług płatniczych przez dostawców usług płatniczych oferujących polecenia przelewu natychmiastowego w celu zweryfikowania, czy użytkownik usług płatniczych nie jest osobą lub podmiotem objętymi ukierunkowanymi finansowymi środkami ograniczającymi

1. Dostawcy usług płatniczych oferujący polecenia przelewu natychmiastowego weryfikują, czy którykolwiek z ich użytkowników usług płatniczych jest osobą lub podmiotem objętymi ukierunkowanymi finansowymi środkami ograniczającymi.

Dostawcy usług płatniczych przeprowadzają takie weryfikacje natychmiast po wejściu w życie wszelkich nowych ukierunkowanych finansowych środków ograniczających oraz natychmiast po wejściu w życie wszelkich zmian takich ukierunkowanych finansowych środków ograniczających, a co najmniej raz w każdym dniu kalendarzowym.

2. Poza przeprowadzaniem weryfikacji na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu, podczas realizacji polecenia przelewu natychmiastowego dostawca usług płatniczych płatnika i dostawca usług płatniczych odbiorcy uczestniczący w realizacji takiego polecenia przelewu natychmiastowego nie weryfikują, czy płatnik lub odbiorca, których rachunki płatnicze są wykorzystywane do realizacji tego polecenia przelewu natychmiastowego, są osobami lub podmiotami objętymi ukierunkowanymi finansowymi środkami ograniczającymi.

Akapit pierwszy niniejszego ustępu pozostaje bez uszczerbku dla działań podejmowanych przez dostawców usług płatniczych w celu zastosowania się do środków ograniczających innych niż ukierunkowane finansowe środki ograniczające, przyjęte zgodnie z art. 215 TFUE, do środków ograniczających, które nie zostały przyjęte zgodnie z art. 215 TFUE, lub do prawa Unii dotyczącego zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu.

3. Dostawcy usług płatniczych stosują się do niniejszego artykułu najpóźniej od dnia 9 stycznia 2025 r.

Artykuł 6

Daty końcowe

1. Najpóźniej w dniu 1 lutego 2014 r. polecenia przelewu są realizowane zgodnie z wymogami technicznymi określonymi w art. 5 ust. 1, 2 i 4 oraz pkt 1 i 2 załącznika.

2. Najpóźniej w dniu 1 lutego 2014 r. polecenia zapłaty są realizowane zgodnie z art. 8 ust. 2 i 3 oraz wymogami określonymi w art. 5 ust. 1, 3, 5, 6 i 8 oraz pkt 1 i 3 załącznika.

3. Bez uszczerbku dla art. 3, polecenia zapłaty są realizowane zgodnie z wymogami określonymi w art. 8 ust. 1 najpóźniej w dniu 1 lutego 2017 r. dla płatności krajowych oraz najpóźniej w dniu 1 listopada 2012 r. dla płatności transgranicznych.

4. Dla krajowych transakcji płatności państwo członkowskie lub, za zgodą odnośnego państwa członkowskiego, dostawcy usług płatniczych państwa członkowskiego mogą – po uwzględnieniu i ocenie stanu przygotowań oraz gotowości swoich obywateli – określić terminy wcześniejsze od terminów, o których mowa w ust. 1 i 2.

Artykuł 7

Ważność upoważnień i prawo do zwrotu kwoty transakcji

1. Ważna autoryzacja dla odbiorcy w ramach powtarzającego się polecenia zapłaty w ramach dotychczasowego schematu sprzed dnia 1 lutego 2014 r. pozostaje ważna po tym dniu i jest uznawana za udzieloną dostawcy usług płatniczych płatnika zgodę na wykonywanie powtarzających się poleceń zapłaty pobieranych przez tego odbiorcę zgodnie z niniejszym rozporządzeniem w przypadku braku przepisów krajowych lub umów konsumenckich przedłużających ważność upoważnień polecenia zapłaty.

2. Upoważnienia, o których mowa w ust. 1, pozwalają na bezwarunkowy zwrot kwoty transakcji oraz zwrot kwoty transakcji do daty dokonania zwracanej płatności, w przypadku gdy taki zwrot kwoty transakcji został przewidziany w ramach istniejącego upoważnienia.

Artykuł 8

Opłaty interchange od transakcji polecenia zapłaty

1. Bez uszczerbku dla ust. 2, do transakcji polecenia zapłaty nie mają zastosowania ani wielostronna opłata interchange za pojedynczą transakcję polecenia zapłaty, ani inne uzgodnione opłaty o równoważnym celu lub skutku.

2. W przypadku R-transakcji może być stosowana wielostronna opłata interchange, pod warunkiem że spełnione są następujące warunki:

a) umowa służy skutecznemu przypisaniu kosztów dostawcy usług płatniczych, który zainicjował R-transakcję lub którego użytkownik usług płatniczych zainicjował taką transakcję, w zależności od przypadku, przy jednoczesnym uwzględnieniu kosztów transakcji, oraz zapewnienia, aby płatnik nie został automatycznie obciążony, a dostawca usług płatniczych nie mógł obciążać użytkowników usług płatniczych w odniesieniu do opłat za danego rodzaju R-transakcje, które przekraczają koszty poniesione przez dostawcę usług płatniczych w związku z takimi transakcjami;

b) opłaty za R-transakcje opierają się ściśle na kosztach;

c) wysokość opłat nie przekracza rzeczywistych kosztów obsługi R-transakcji przez najbardziej efektywnego pod względem kosztów porównywalnego dostawcę usług płatniczych, który pod względem wolumenu transakcji i charakteru usług jest reprezentatywną stroną umowy;

d) stosowanie opłat zgodnie z lit. a), b) i c) zapobiega nakładaniu przez dostawcę usług płatniczych na ich użytkowników usług płatniczych dodatkowych opłat związanych z kosztami, które są pokryte przez te opłaty interchange;

e) nie istnieje praktyczna i ekonomicznie opłacalna alternatywa dla umowy, która umożliwiałaby równie skuteczną lub bardziej skuteczną obsługę R-transakcji przy takich samych lub niższych kosztach dla konsumentów.

Do celów akapitu pierwszego, przy obliczaniu opłat za R-transakcje uwzględnia się jedynie te kategorie kosztów, które są bezpośrednio i jednoznacznie powiązane z obsługą R-transakcji. Koszty te są dokładnie określone. Rozbicie łącznych kosztów, w tym odrębne określenie każdego z ich elementów, stanowi przedmiot umowy, aby umożliwić łatwą kontrolę i monitorowanie.

3. Ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do umów jednostronnych dostawcy usług płatniczych i do umów dwustronnych między dostawcami usług płatniczych o celu lub skutku równoważnym z umową wielostronną.

Artykuł 9

Dostępność płatności

1. Płatnik wykonujący polecenie przelewu na rzecz odbiorcy posiadającego rachunek płatniczy znajdujący się w Unii nie podaje nazwy państwa członkowskiego, w którym ma się znajdować ten rachunek płatniczy, pod warunkiem że rachunek płatniczy posiada zdolność odbiorczą zgodnie z art. 3.

2. Odbiorca przyjmujący polecenie przelewu lub stosujący polecenie zapłaty celem pobrania środków od płatnika posiadającego rachunek płatniczy znajdujący się w Unii nie podaje nazwy państwa członkowskiego, w którym ma się znajdować ten rachunek płatniczy, pod warunkiem że rachunek płatniczy posiada zdolność odbiorczą zgodnie z art. 3.

Artykuł 10

Właściwe organy

1. Państwa członkowskie wyznaczają jako właściwe organy odpowiedzialne za zapewnienie przestrzegania niniejszego rozporządzenia organy publiczne, podmioty uznane przez prawo krajowe lub organy publiczne wyraźnie upoważnione w tym celu na mocy prawa krajowego, w tym również krajowe banki centralne. Państwa członkowskie mogą wyznaczyć istniejące już organy do działania w charakterze właściwych organów.

2. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję do dnia 1 lutego 2013 r. o właściwych organach wyznaczonych na mocy ust. 1. Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję i Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Bankowego – EUNB) o wszelkich późniejszych zmianach dotyczących tych organów.

3. Państwa członkowskie zapewniają, aby właściwe organy, o których mowa w ust. 1, miały wszelkie uprawnienia niezbędne do wykonywania ich obowiązków. W przypadku gdy w państwie członkowskim kwestie objęte przepisami niniejszego rozporządzenia wchodzą w zakres kompetencji więcej niż jednego właściwego organu, państwo członkowskie zapewnia ścisłą współpracę między tymi organami, tak aby skutecznie wywiązywały się z nałożonych na nie obowiązków.

4. Właściwe organy skutecznie monitorują przestrzeganie niniejszego rozporządzenia przez dostawców usług płatniczych oraz podejmują wszelkie działania niezbędne do zapewnienia tego przestrzegania. Organy te współpracują ze sobą zgodnie z art. 24 dyrektywy 2007/64/WE oraz art. 31 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

Artykuł 11

Sankcje

1. Państwa członkowskie ustanawiają do dnia 1 lutego 2013 r. przepisy dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszeń niniejszego rozporządzenia i podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia ich wdrożenia. Sankcje te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o tych przepisach i środkach do dnia 1 sierpnia 2013 r. oraz powiadamiają ją niezwłocznie o każdej późniejszej zmianie, która ich dotyczy.

1a. W drodze odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu państwa członkowskie, do dnia 9 kwietnia 2025 r., ustanawiają przepisy dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszeń art. 5a–5d i stosują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia ich wdrożenia. Sankcje te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o tych przepisach i środkach do dnia 9 kwietnia 2025 r., a także powiadamiają ją niezwłocznie o wszelkich późniejszych zmianach, które ich dotyczą.

1b. W odniesieniu do sankcji stosowanych w przypadku naruszeń art. 5d państwa członkowskie zapewniają, aby takie sankcje obejmowały:

a) w przypadku osoby prawnej –kary administracyjne w maksymalnej wysokości co najmniej 10 % łącznych rocznych obrotów netto danej osoby prawnej w poprzednim roku obrotowym;

b) w przypadku osoby fizycznej –kary administracyjne w maksymalnej wysokości co najmniej 5 000 000 EUR lub równowartości kwoty w walucie krajowej w państwach członkowskich, których walutą nie jest euro na dzień 8 kwietnia 2024 r.

Na potrzeby lit. a) niniejszego ustępu – jeżeli osoba prawna jest jednostką zależną jednostki dominującej zdefiniowanej w art. 2 pkt 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE (

7

) lub jednostki, która skutecznie wywiera dominujący wpływ na tę osobę prawną, stosowny obrót stanowi obrót wynikający ze skonsolidowanego sprawozdania finansowego jednostki dominującej najwyższego szczebla w poprzednim roku obrotowym.

1c. Sankcji, o których mowa w ust. 1a niniejszego artykułu, nie stosuje się w odniesieniu do naruszeń wymogu dotyczącego zdolności odbiorczej, o którym mowa w art. 5a ust. 1 akapit drugi, w przypadku gdy rachunki płatnicze utrzymywane przez dostawców usług płatniczych nie mają zdolności odbiorczej na potrzeby poleceń przelewu natychmiastowego ze względu na planowane prace serwisowe, w przypadku gdy okresy niedostępności są zarówno przewidywalne, jak i krótkie, lub ze względu na planowany przestój wszystkich poleceń przelewu natychmiastowego w ramach odnośnego schematu płatności, pod warunkiem że użytkownicy usług płatniczych zostali poinformowani z wyprzedzeniem o tych okresach planowanych prac serwisowych lub planowanego przestoju.

1d. W drodze odstępstwa od ust. 1b, w przypadku gdy system prawny państwa członkowskiego nie przewiduje kar administracyjnych, niniejszy artykuł może być stosowany w taki sposób, aby nałożenie sankcji było inicjowane przez właściwy organ i dokonywane przez organy sądowe, przy jednoczesnym zapewnieniu, aby sankcja ta była skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca oraz miała skutek równoważny karom administracyjnym nakładanym przez właściwe organy państw członkowskich, których system prawny przewiduje kary administracyjne. Nakładane sankcje muszą być w każdym przypadku skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie, których system prawny nie przewiduje kar administracyjnych, powiadamiają Komisję swoich sankcjach do dnia 9 kwietnia 2025 r. i niezwłocznie powiadamiają ją o wszelkich późniejszych zmianach, które ich dotyczą.

2. Sankcji, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się do konsumentów.

Artykuł 12

Pozasądowe procedury wnoszenia skarg i procedury dochodzenia praw

1. Państwa członkowskie ustanawiają odpowiednie i skuteczne pozasądowe procedury wnoszenia skarg i procedury dochodzenia praw regulujące rozstrzyganie sporów między użytkownikami usług płatniczych a dostawcami usług płatniczych w odniesieniu do sporów związanych z prawami i obowiązkami wynikającymi z niniejszego rozporządzenia. Państwa członkowskie wyznaczają w tym celu istniejące organy lub, w stosownych przypadkach, ustanawiają nowe organy.

2. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o organach, o których mowa w ust. 1, do dnia 1 lutego 2013 r. Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o każdej późniejszej zmianie dotyczącej tych organów.

3. Państwa członkowskie mogą postanowić, że niniejszy artykuł ma zastosowanie jedynie do użytkowników usług płatniczych, którzy są konsumentami, lub wyłącznie do tych użytkowników usług płatniczych, którzy są konsumentami i mikroprzedsiębiorstwami. Państwa członkowskie informują Komisję o wszelkich takich środkach do dnia 1 sierpnia 2013 r.

Artykuł 13

Przekazanie uprawnień

Komisji powierza się uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 14, w celu zmiany załącznika, aby uwzględnić postęp techniczny i sytuację na rynku.

Artykuł 14

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.

2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 13, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia 31 marca 2012 r. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem tego pięcioletniego okresu. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.

3. Przekazanie uprawnień, o których mowa w art. 13, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.

4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.

5. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 13 wchodzi w życie tylko jeśli Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie trzech miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub jeśli, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o trzy miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

Artykuł 15

Przegląd

1. Do dnia 1 lutego 2017 r. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu, EBC i EUNB sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia, w stosownych przypadkach wraz z odpowiednim wnioskiem ustawodawczym.

2. Do dnia 9 października 2028 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, w stosownych przypadkach wraz z wnioskiem ustawodawczym. Sprawozdanie to zawiera ocenę:

a) zmian w opłatach za rachunki płatnicze, a także za krajowe i transgraniczne polecenia przelewu i polecenia przelewu natychmiastowego w euro i w walucie krajowej państw członkowskich, których walutą nie jest euro, od dnia 26 października 2022 r., w tym wpływ art. 5b ust. 1 na te zmiany; oraz

b) zakresu art. 5d i jego skuteczności w zapobieganiu niepotrzebnemu utrudnianiu poleceń przelewu natychmiastowego.

3. Dostawcy usług płatniczych przekazują swoim właściwym organom informacje na temat:

a) poziomu opłat za polecenia przelewu, polecenia przelewu natychmiastowego i rachunki płatnicze;

b) odsetka odrzuceń, oddzielnie dla krajowych i transgranicznych transakcji płatniczych, ze względu na zastosowanie ukierunkowanych finansowych środków ograniczających.

Dostawcy usług płatniczych składają takie sprawozdania co 12 miesięcy. Pierwsze sprawozdanie składa się w dniu 9 kwietnia 2025 r. i zawiera ono informacje na temat poziomu opłat i na temat odrzuceń w okresie od dnia 26 października 2022 r. do końca poprzedniego roku kalendarzowego.

4. Do dnia 9 października 2025 r., a następnie corocznie, właściwe organy przekazują Komisji i EUNB informacje zgłoszone im przez dostawców usług płatniczych zgodnie z ust. 3 i informacje na temat wolumenu i wartości poleceń przelewu natychmiastowego w euro – zarówno krajowych, jak i transgranicznych – które zostały wykonane w poprzednim roku kalendarzowym przez dostawców usług płatniczych mających siedzibę w ich państwie członkowskim.

5. EUNB opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych w celu określenia jednolitych szablonów sprawozdawczych, instrukcji i metodyki stosowania tych szablonów na potrzeby sprawozdawczości, o której mowa w ust. 3.

EUNB przedstawi Komisji te projekty wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, do dnia 9 czerwca 2024 r.

Komisja jest uprawniona do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

6. Do dnia 9 kwietnia 2027 r. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat utrzymujących się przeszkód w dostępności i stosowaniu poleceń przelewu natychmiastowego. W sprawozdaniu tym ocenia się poziom standaryzacji technologii istotnych dla stosowania poleceń przelewu natychmiastowego. W stosownych przypadkach sprawozdaniu może towarzyszyć wniosek ustawodawczy.

Artykuł 16

Przepisy przejściowe

1. W drodze odstępstwa od art. 6 ust. 1 i 2 dostawcy usług płatniczych mogą do dnia 1 sierpnia 2014 r. kontynuować przetwarzanie transakcji płatniczych w euro w formatach, które różnią się od formatów wymaganych dla poleceń przelewu i poleceń zapłaty zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

Państwa członkowskie stosują przepisy dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszeń art. 6 ust. 1 i 2, ustanowione zgodnie z art. 11, od dnia 2 sierpnia 2014 r.

W drodze odstępstwa od art. 6 ust. 1 i 2, państwa członkowskie mogą zezwalać dostawcom usług płatniczych, do dnia 1 lutego 2016 r., na świadczenie usług w zakresie konwersji w odniesieniu do krajowych transakcji płatniczych, umożliwiając użytkownikom usług płatniczych, którzy są konsumentami, dalsze korzystanie z BBAN zamiast identyfikatora rachunku płatniczego określonego w pkt 1 lit. a) załącznika, pod warunkiem że zostanie zapewniona interoperacyjność poprzez techniczną i bezpieczną konwersję BBAN płatnika i odbiorcy w identyfikator rachunku płatniczego określony w pkt 1 lit. a) załącznika. Ten identyfikator rachunku płatniczego dostarcza się inicjującemu transakcję użytkownikowi usług płatniczych, w stosownych przypadkach przed wykonaniem płatności. W takich przypadkach dostawcy usług płatniczych nie pobierają od użytkownika usług płatniczych dodatkowych opłat lub innych prowizji związanych bezpośrednio lub pośrednio z usługami w zakresie konwersji.

2. Dostawcy usług płatniczych oferujący usługi płatnicze w euro i znajdujący się w państwie członkowskim, którego walutą nie jest euro, oferując usługi płatnicze w euro muszą spełnić wymogi art. 3 do dnia 31 października 2016 r. Jeżeli jednak euro zostanie wprowadzone jako waluta w którymkolwiek z tych państw członkowskich przed dniem 31 października 2015 r., dostawcy usług płatniczych znajdujący się w tym państwie członkowskim muszą spełnić wymogi art. 3 w terminie jednego roku od dnia wejścia tego państwa członkowskiego do strefy euro.

3. Państwa członkowskie mogą zezwalać swoim właściwym organom na zwolnienie ze wszystkich lub niektórych wymogów, o których mowa w art. 6 ust. 1 i 2, w odniesieniu do transakcji polecenia przelewu lub polecenia zapłaty, których łączny udział w rynku, zgodnie z oficjalnymi statystykami płatniczymi publikowanymi corocznie przez EBC, nie przekracza 10 % całkowitej liczby transakcji polecenia przelewu lub polecenia zapłaty w danym państwie członkowskim, do dnia 1 lutego 2016 r.

4. Państwa członkowskie mogą zezwalać swoim właściwym organom na zwolnienie ze wszystkich lub niektórych wymogów, o których mowa w art. 6 ust. 1 i 2, w odniesieniu do transakcji płatniczych przeprowadzanych przy pomocy karty płatniczej w punkcie sprzedaży, które skutkują poleceniem zapłaty na rachunek płatniczy identyfikowany przez BBAN lub IBAN lub poleceniem zapłaty z takiego rachunku, do dnia 1 lutego 2016 r.

5. W drodze odstępstwa od art. 6 ust. 1 i 2 państwa członkowskie mogą zezwalać swoim właściwym organom, do dnia 1 lutego 2016 r., na zwolnienie z obowiązku używania formatu komunikatów określonego w pkt 1 lit. b) załącznika, określonego w art. 5 ust. 1 lit. d), w przypadku użytkowników usług płatniczych, którzy inicjują lub odbierają pojedyncze polecenia przelewu lub polecenia zapłaty, które są łączone na potrzeby przekazu. Niezależnie od możliwości zwolnienia, dostawcy usług płatniczych muszą spełnić wymogi określone w art. 5 ust. 1 lit. d), w przypadku gdy użytkownik usług płatniczych zażąda takiej usługi.

6. W drodze odstępstwa od art. 6 ust. 1 i 2, państwa członkowskie mogą odroczyć do dnia 1 lutego 2016 r. termin spełnienia wymogów dotyczących przekazywania BIC dla krajowych transakcji płatniczych, o których mowa w art. 5 ust. 4, 5 i 7.

7. W przypadku gdy państwo członkowskie zamierza skorzystać z odstępstwa przewidzianego w ust. 1, 3, 4, 5 lub 6, powiadamia o tym odpowiednio Komisję do dnia 1 lutego 2013 r., a następnie zezwala właściwym organom na zwolnienie odpowiednio z części lub ze wszystkich wymogów określonych w art. 5, art. 6 ust. 1 i 2 oraz w załączniku, w przypadku odnośnych transakcji płatniczych, o czym mowa w odpowiednich ustępach lub akapitach, przez okres nieprzekraczający okresu obowiązywania takiego odstępstwa. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o transakcjach płatniczych objętych odstępstwem oraz o wszelkich późniejszych zmianach.

8. Dostawcy usług płatniczych znajdujący się w państwie członkowskim, którego walutą nie jest euro, oraz użytkownicy usług płatniczych korzystający z usług płatniczych w takim państwie członkowskim, muszą do dnia 31 października 2016 r. spełnić wymogi określone w art. 4 i 5. Operatorzy systemów płatności detalicznych w państwie członkowskim, którego walutą nie jest euro, muszą spełnić wymogi art. 4 ust. 2 do dnia 31 października 2016 r.

Jeśli jednak do dnia 31 października 2015 r. euro zostanie wprowadzone jako waluta w danym państwie członkowskim, dostawcy usług płatniczych lub, w stosownych przypadkach, podmioty systemów płatności detalicznych znajdujące się w tym państwie członkowskim oraz użytkownicy usług płatniczych korzystający z usług płatniczych w tym państwie członkowskim muszą spełniać odpowiednie wymogi w terminie jednego roku od dnia wejścia danego państwa członkowskiego do strefy euro, jednak nie wcześniej niż w odpowiednich terminach określonych dla państw członkowskich, których walutą w dniu 31 marca 2012 r. jest euro.

9. Jeżeli przed dniem 9 kwietnia 2027 r. euro zostanie wprowadzone jako waluta państwa członkowskiego, dostawcy usług płatniczych w tym państwie członkowskim stosują się do art. 5a, 5b i 5c najpóźniej po roku od daty wprowadzenia euro jako waluty tego państwa członkowskiego i nie później niż w odpowiednich terminach określonych w tych artykułach w przypadku dostawców usług płatniczych w państwach członkowskich, których walutą nie jest euro. Tacy dostawcy usług płatniczych nie są jednak zobowiązani do zastosowania się do art. 5a, 5b i 5c przed upływem odpowiednich terminów określonych w tych artykułach w odniesieniu do dostawców usług płatniczych w państwach członkowskich, których walutą jest euro.

Artykuł 17

Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 924/2009

W rozporządzeniu (WE) nr 924/2009 wprowadza się następujące zmiany:

1) art. 2 pkt 10 otrzymuje brzmienie:

„10)

»środki« oznaczają banknoty i monety, zapis księgowy i pieniądz elektroniczny określone w art. 2 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/110/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje pieniądza elektronicznego oraz nadzoru ostrożnościowego nad ich działalnością (

*1

);

2) art. 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.

Opłaty nakładane przez dostawcę usług płatniczych na użytkownika usług płatniczych w odniesieniu do płatności transgranicznych są takie same jak opłaty nakładane przez tego dostawcę usług płatniczych na użytkowników usług płatniczych w odniesieniu do odpowiadających im płatności krajowych o tej samej wartości i w tej samej walucie.”;

3) w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:

a) skreśla się ust. 2;

b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3.

Dostawca usług płatniczych może nałożyć na użytkownika usług płatniczych opłaty dodatkowe w stosunku do opłat pobieranych zgodnie z art. 3 ust. 1, w przypadku gdy użytkownik ten zleca dostawcy usług płatniczych wykonanie płatności transgranicznej bez podania numeru IBAN oraz – w stosownych przypadkach i zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012 z dnia 14 marca 2012 r. ustanawiającym wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do poleceń przelewu i poleceń zapłaty w euro oraz zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 924/2009 (

*2

) – odpowiedniego BIC dla danego rachunku płatniczego w innym państwie członkowskim. Opłaty te muszą być odpowiednie i proporcjonalne do kosztów. Są one uzgadniane między dostawcą usług płatniczych a użytkownikiem usług płatniczych. Dostawca usług płatniczych informuje użytkownika usług płatniczych o wysokości dodatkowych opłat w odpowiednim terminie, zanim użytkownik usług płatniczych zostanie związany takim uzgodnieniem.

4) art. 5 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.

Ze skutkiem od dnia 1 lutego 2016 r. państwa członkowskie znoszą krajowe obowiązki sprawozdawcze oparte na danych rozrachunkowych nałożone na dostawców usług płatniczych do celów statystyk bilansu płatniczego w związku z transakcjami płatniczymi przeprowadzanymi przez ich klientów.”;

5) w art. 7 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 1 datę „1 listopada 2012 r.” zastępuje się datą „1 lutego 2017 r.”;

b) w ust. 2 datę „1 listopada 2012 r.” zastępuje się datą „1 lutego 2017 r.”;

c) w ust. 3 datę „1 listopada 2012 r.” zastępuje się datą „1 lutego 2017 r.”;

6) skreśla się art. 8.

Artykuł 18

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Załącznik

WYMOGI TECHNICZNE (ART. 5)

1. Oprócz istotnych wymogów określonych w art. 5, następujące wymogi techniczne mają zastosowanie do transakcji poleceń przelewu i do poleceń zapłaty:

a) identyfikatorem rachunku płatniczego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 lit. a) i c), musi być IBAN;

b) normą dla formatu komunikatu, o którym mowa w art. 5 ust. 1 lit. b) i d), musi być norma ISO 20022 XML;

c) w polu danych dotyczących przekazu dopuszczalne musi być wprowadzenie 140 znaków. Schematy płatnicze mogą dopuszczać większą liczbę znaków, chyba że urządzenie stosowane do przekazywania informacji ma ograniczenia techniczne pod względem możliwej liczby znaków, w którym to przypadku obowiązuje ograniczenie techniczne urządzenia;

d) informacje dotyczące przekazu oraz wszystkie pozostałe elementy danych podane zgodnie z pkt 2 i 3 niniejszego załącznika muszą być przekazywane w całym łańcuchu płatności w całości i bez zmian między dostawcami usług płatniczych;

e) gdy wymagane dane są dostępne w formie elektronicznej, transakcje płatnicze muszą umożliwiać w pełni zautomatyzowane, elektroniczne przetwarzanie na wszystkich etapach procesu w całym łańcuchu płatności (całkowicie zautomatyzowane, bezpośrednie przetwarzanie płatności), dzięki czemu cały proces płatności może być przeprowadzony elektronicznie, bez konieczności ponownego wprowadzania danych lub jakichkolwiek czynności manualnych. Musi to również mieć zastosowanie, tam gdzie to możliwe, do nadzwyczajnej obsługi transakcji poleceń przelewu i poleceń zapłaty;

f) schematy płatnicze nie mogą określać jakichkolwiek minimalnych progów w odniesieniu do kwoty transakcji płatniczej polecenia przelewu lub polecenia zapłaty, ale nie są zobowiązane do przetwarzania transakcji płatniczych na kwotę równą zeru;

g) schematy płatnicze nie są zobowiązane do realizowania poleceń przelewu i poleceń zapłaty przekraczających kwotę 999 999 999,99 EUR.

2. Oprócz wymogów, o których mowa w pkt 1, do transakcji poleceń przelewu mają zastosowanie następujące wymogi:

a) elementami danych, o których mowa w art. 5 ust. 2 lit. a), są:

(i) imię i nazwisko lub nazwa płatnika lub IBAN rachunku płatniczego płatnika;

(ii) kwota polecenia przelewu;

(iii) IBAN rachunku płatniczego odbiorcy;

(iv) imię i nazwisko lub nazwa odbiorcy, jeżeli są dostępne;

(v) wszelkie informacje dotyczące przekazu;

b) elementami danych, o których mowa w art. 5 ust. 2 lit. b), są:

(i) imię i nazwisko lub nazwa płatnika;

(ii) IBAN rachunku płatniczego płatnika;

(iii) kwota polecenia przelewu;

(iv) IBAN rachunku płatniczego odbiorcy;

(v) wszelkie informacje dotyczące przekazu;

(vi) każdy kod identyfikacyjny odbiorcy;

(vii) nazwa podmiotu powiązanego odbiorcy;

(viii) każdy cel polecenia przelewu;

(ix) każda kategoria celu polecenia przelewu;

c) ponadto następujące obowiązkowe elementy danych mają być przekazywane przez dostawcę usług płatniczych płatnika dostawcy usług płatniczych odbiorcy:

(i) BIC dostawcy usług płatniczych płatnika (o ile dostawcy usług płatniczych uczestniczący w transakcji płatniczej nie uzgodnili inaczej);

(ii) BIC dostawcy usług płatniczych odbiorcy (o ile dostawcy usług płatniczych uczestniczący w transakcji płatniczej nie uzgodnili inaczej);

(iii) kod identyfikacyjny schematu płatniczego;

(iv) datę rozliczenia polecenia przelewu;

(v) numer referencyjny komunikatu dotyczącego polecenia przelewu dostawcy usług płatniczych płatnika;

d) elementami danych, o których mowa w art. 5 ust. 2 lit. c), są:

(i) imię i nazwisko lub nazwa płatnika;

(ii) kwota polecenia przelewu;

(iii) wszelkie informacje dotyczące przekazu.

3. Oprócz wymogów, o których mowa w pkt 1, do transakcji poleceń zapłaty mają zastosowanie następujące wymogi:

a) elementami danych, o których mowa w art. 5 ust. 3 lit. a) ppkt (i), są:

(i) rodzaj polecenia zapłaty (powtarzające się, jednorazowe, pierwsze, ostatnie lub odwrócone);

(ii) imię i nazwisko lub nazwa odbiorcy;

(iii) IBAN rachunku płatniczego odbiorcy, który ma być uznany kwotą do pobrania;

(iv) imię i nazwisko lub nazwa płatnika, jeżeli są dostępne;

(v) IBAN rachunku płatniczego płatnika, który ma być obciążony kwotą do pobrania;

(vi) unikatowy numer referencyjny upoważnienia;

(vii) w przypadku gdy upoważnienie płatnika udzielone jest po dniu 31 marca 2012 r. – data podpisania upoważnienia;

(viii) kwota pobrania;

(ix) w przypadku gdy upoważnienie zostało przejęte przez odbiorcę innego niż odbiorca, który go udzielił – unikatowy numer referencyjny upoważnienia podany przez pierwotnego odbiorcę, który udzielił upoważnienia;

(x) identyfikator odbiorcy;

(xi) w przypadku gdy upoważnienie zostało przejęte przez odbiorcę innego niż odbiorca, który go udzielił – identyfikator pierwotnego odbiorcy, który udzielił upoważnienia;

(xii) wszelkie dotyczące przekazu informacje od odbiorcy dla płatnika;

(xiii) każde przeznaczenie pobrania;

(xiv) wszelkie kategorie przeznaczenia pobrania;

b) elementami danych, o których mowa w art. 5 ust. 3 lit. b), są:

(i) BIC dostawcy usług płatniczych odbiorcy (o ile dostawcy usług płatniczych uczestniczący w transakcji płatniczej nie uzgodnili inaczej);

(ii) BIC dostawcy usług płatniczych płatnika (o ile dostawcy usług płatniczych uczestniczący w transakcji płatniczej nie uzgodnili inaczej);

(iii) nazwa podmiotu powiązanego płatnika (jeżeli występuje w przypadku zdematerializowanego upoważnienia);

(iv) kod identyfikacyjny podmiotu powiązanego płatnika (jeżeli występuje w przypadku zdematerializowanego upoważnienia);

(v) nazwa podmiotu powiązanego odbiorcy (jeżeli występuje w przypadku zdematerializowanego upoważnienia);

(vi) kod identyfikacyjny podmiotu powiązanego odbiorcy (jeżeli występuje w przypadku zdematerializowanego upoważnienia);

(vii) kod identyfikacyjny schematu płatniczego;

(viii) data rozliczenia pobrania;

(ix) numer referencyjny dostawcy usług płatniczych odbiorcy dotyczący pobrania,

(x) rodzaj upoważnienia;

(xi) rodzaj polecenia zapłaty (powtarzające się, jednorazowe, pierwsze, ostatnie lub odwrócone);

(xii) imię i nazwisko lub nazwa odbiorcy;

(xiii) IBAN rachunku płatniczego odbiorcy, który ma być uznany kwotą do pobrania;

(xiv) imię i nazwisko lub nazwa płatnika, jeżeli są dostępne;

(xv) IBAN rachunku płatniczego płatnika, który ma być obciążony kwotą do pobrania;

(xvi) unikatowy numer referencyjny upoważnienia;

(xvii) data podpisania upoważnienia, w przypadku gdy upoważnienie udzielone jest przez płatnika po dniu 31 marca 2012 r.;

(xviii) kwota pobrania;

(xix) unikatowy numer referencyjny upoważnienia podany przez pierwotnego odbiorcę, który udzielił upoważnienia (jeżeli upoważnienie zostało przejęte przez odbiorcę innego niż udzielający upoważnienia);

(xx) identyfikator odbiorcy;

(xxi) identyfikator pierwotnego odbiorcy, który udzielił upoważnienia (jeżeli upoważnienie zostało przejęte przez odbiorcę innego niż udzielający upoważnienia);

(xxii) wszelkie informacje dotyczące przekazu od odbiorcy dla płatnika;

c) elementami danych, o których mowa w art. 5 ust. 3 lit. c), są:

(i) unikatowy numer referencyjny upoważnienia;

(ii) identyfikator odbiorcy;

(iii) imię i nazwisko lub nazwa odbiorcy;

(iv) kwota pobrania;

(v) wszelkie informacje dotyczące przekazu;

(vi) kod identyfikacyjny schematu płatności.

(

1

)

Dz.U. L 267 z 10.10.2009, s. 7.

(

2

) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniająca dyrektywy 2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz uchylająca dyrektywę 2007/64/WE (Dz.U. L 337 z 23.12.2015, s. 35).

(

3

)

Dz.U. L 177 z 30.6.2006, s. 1.

(

4

)

Dz.U. L 124 z 20.5.2003, s. 36.

(

5

)

Dz.U. L 166 z 11.6.1998, s. 45.

(

6

) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1132 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie niektórych aspektów prawa spółek (Dz.U. L 169 z 30.6.2017, s. 46).

(

7

) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych, skonsolidowanych sprawozdań finansowych i powiązanych sprawozdań niektórych rodzajów jednostek, zmieniająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/43/WE oraz uchylająca dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG (Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 19).

(

*1

)

Dz.U. L 267 z 10.10.2009, s. 7.”;

(

*2

)

Dz.U. L 94, 30.3.2012 s. 22

”;