Załącznik VIII

Do celów art. 75 ust. 2 w odniesieniu do określonych rodzajów materiałów budowlanych określa się stężenia promieniotwórcze naturalnych nuklidów promieniotwórczych Ra-226, Th-232 (lub produktu jego rozpadu Ra-228) oraz K-40.

Wskaźnik stężenia promieniotwórczego (I) wyprowadza się z następującego wzoru:

gdzie CRa226, CTh232 i CK40 to stężenia promieniotwórcze w Bq/kg odpowiednich nuklidów promieniotwórczych w materiale budowlanym.

Wskaźnik odnosi się do dawki promieniowania gamma, które – oprócz w wyniku typowego narażenia na zewnątrz pomieszczeń – występuje w budynkach skonstruowanych z określonego materiału budowlanego. Indeks ten ma zastosowanie do materiału budowlanego, a nie do jego składników, z wyjątkiem przypadków, gdy te składniki same są materiałami budowlanymi i są oddzielnie oceniane jako takie. W celu stosowania wskaźnika w odniesieniu do takich składników, w szczególności pozostałości z sektorów, w których przetwarza się naturalnie występujący materiał promieniotwórczy poddany recyklingowi na materiały budowlane, należy stosować odpowiedni współczynnik podziału. Wskaźnik stężenia promieniotwórczości o wartości 1 może być stosowany jako narzędzie kontroli w celu zidentyfikowania materiałów, które mogą spowodować przekroczenie poziomu referencyjnego ustalonego w art. 75 ust. 1. Przy obliczaniu dawki należy wziąć pod uwagę inne czynniki, takie jak gęstość, grubość materiału oraz czynniki związane z rodzajem budynku oraz planowanym zastosowaniem materiału (masowe lub powierzchniowe).