Załącznik I

1. Niezabezpieczone pożyczki gotówkowe: inwestowanie pożyczek gotówkowych często prowadzi do zwiększenia ekspozycji AFI o wartość łącznej kwoty takich pożyczek. W związku z tym minimalny poziom ekspozycji jest zawsze równy kwocie pożyczki. Poziom ten może być wyższy, jeżeli wartość inwestycji zrealizowanej dzięki pożyczce przekracza kwotę pożyczki. Aby uniknąć podwójnego liczenia, w prowadzonych obliczeniach nie uwzględnia się pożyczek gotówkowych wykorzystywanych do finansowania ekspozycji. Jeżeli pożyczki gotówkowe nie są inwestowane, ale utrzymywane w postaci środków pieniężnych lub ich ekwiwalentów zgodnie z art. 7 lit. a), nie wpływają one na zwiększenie ekspozycji AFI.

2. Zabezpieczone pożyczki gotówkowe: zabezpieczone pożyczki gotówkowe są podobne do niezabezpieczonych pożyczek gotówkowych, ale w ich przypadku pożyczka może zostać zabezpieczona pulą aktywów lub pojedynczym składnikiem aktywów. Jeżeli pożyczki gotówkowe nie są inwestowane, ale utrzymywane w postaci środków pieniężnych lub ich ekwiwalentów zgodnie z art. 7 lit. a), nie wpływają one na zwiększenie ekspozycji AFI.

3. Pożyczki zamienne: pożyczki zamienne to zakupione wierzytelności, które ich posiadacz lub emitent może w określonych okolicznościach zamienić na innego rodzaju składnik aktywów. Poziom ekspozycji AFI odpowiada tu wartości rynkowej takich pożyczek.

4. Swapy stóp procentowych: swap stóp procentowych to umowa dotycząca wymiany stóp procentowych stosowanych w odniesieniu do przepływów środków pieniężnych związanych ze stopami procentowymi, naliczanych od nominalnej kwoty głównej, w określonych odstępach czasu (terminy płatności) przez cały okres obowiązywania umowy. Wysokość zobowiązania płatniczego każdej ze stron oblicza się, stosując inną stopę procentową, na podstawie nominalnej wartości ekspozycji.

5. Kontrakty różnic kursowych: kontrakt różnic kursowych (CFD) to umowa między dwiema stronami – inwestorem i dostawcą CFD – w ramach której zobowiązują się oni do zapłacenia drugiej stronie kwoty równej zmianie ceny aktywów bazowych. W zależności od kierunku wahań ceny jedna ze stron wypłaca drugiej wysokość różnicy wartości od momentu zawarcia umowy do momentu jej zakończenia. Poziom ekspozycji odpowiada tu wartości rynkowej aktywów bazowych. Tę samą metodę postępowania należy stosować w odniesieniu do instrumentu finansowego typu spread betting.

6. Kontrakty terminowe typu future: kontrakt terminowy typu future to umowa dotycząca kupna lub sprzedaży papieru wartościowego, waluty, towaru, indeksu lub innego składnika aktywów o określonej kwocie w wyznaczonym przyszłym terminie po wcześniej uzgodnionej cenie. Poziom ekspozycji odpowiada tu wartości rynkowej ekwiwalentu aktywów bazowych.

7. Swapy przychodu całkowitego: swap przychodu całkowitego to umowa, w ramach której jedna strona (podmiot wypłacający przychód całkowity) przekazuje drugiej stronie (podmiot otrzymujący przychód całkowity) całość wyników ekonomicznych z tytułu zobowiązania referencyjnego. Całkowity wynik ekonomiczny obejmuje dochód z odsetek i opłat, zyski lub straty z tytułu zmian rynkowych oraz straty kredytowe. Poziom ekspozycji AFI odpowiada tu wartości rynkowej ekwiwalentu aktywów odniesienia, które mają wpływ na wyniki ekonomiczne swapu.

8. Kontrakty terminowe typu forward: kontrakt terminowy typu forward to dostosowana do potrzeb umowa dwustronna dotycząca wymiany składnika aktywów lub przepływów środków pieniężnych w wyznaczonej przyszłej dacie rozrachunku po cenie terminowej kontraktu forward uzgodnionej w dniu zawarcia transakcji. Jedną ze stron kontraktu terminowego jest kupujący (pozycja długa), który zgadza się zapłacić cenę terminową kontraktu forward w dniu rozrachunku; drugą stroną jest sprzedający (pozycja krótka), który zgadza się przyjąć cenę terminową kontraktu forward. Zawarcie kontraktu terminowego z reguły nie wiąże się z koniecznością uiszczenia opłaty. Poziom ekspozycji AFI odpowiada tu wartości rynkowej ekwiwalentu aktywów bazowych. Wartość tę można zastąpić wartością referencyjną umowy, jeżeli została ona określona w sposób bardziej zachowawczy.

9. Opcje: opcja to umowa przyznająca kupującemu, który uiszcza specjalną opłatę (ang. premium), prawo – ale nie obowiązek – zakupu lub sprzedaży określonej liczby aktywów bazowych po uzgodnionej cenie (kurs wykonania) przed wygaśnięciem umowy lub w dniu jej wygaśnięcia (wygaśnięcie). Opcja kupna to opcja zakupu, a opcja sprzedaży to opcja sprzedaży. Granice ekspozycji funduszu zostaną wyznaczone z jednej strony przez ewentualną nieograniczoną ekspozycję, a z drugiej strony przez ekspozycję ograniczoną do najwyższej zapłaconej opłaty lub przez wartość rynkową opcji. Ekspozycję mieszczącą się w tak wyznaczonych granicach określa się jako dostosowany ekwiwalent delta pozycji bazowej (delta w przypadku opcji służy do pomiaru wrażliwość ceny opcji wyłącznie na zmiany ceny aktywów bazowych). Takie samo podejście należy stosować w odniesieniu do wbudowanych instrumentów pochodnych, np. w produktach będących wynikiem sekurytyzacji. Struktura powinna zostać podzielona na części składowe, a wpływ poziomów ekspozycji pochodnych musi zostać odpowiednio ujęty.

10. Umowy z udzielonym przyrzeczeniem odkupu: umowę z udzielonym przyrzeczeniem odkupu zawiera się zazwyczaj w przypadku, gdy AFI „sprzedaje” papiery wartościowe kontrahentowi będącemu stroną umowy z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu i zobowiązuje się do ich odkupienia po uzgodnionej cenie w przyszłości. W konsekwencji zawarcia takiej transakcji AFI poniesie koszty finansowe, a zatem będzie musiał ponownie zainwestować wpływy pieniężne (w praktyce zabezpieczenie gotówkowe) w celu wygenerowania stopy zwrotu wyższej niż poniesione koszty finansowe. Taka reinwestycja „zabezpieczenia gotówkowego” oznacza, że AFI będzie ponosić dodatkowe ryzyko rynkowe i w związku z tym musi ono zostać uwzględnione przy obliczaniu poziomu ogólnego narażenia na ryzyko. AFI pozostaje narażony na ryzyko gospodarcze i zachowuje korzyści gospodarcze związane ze „sprzedawanymi” papierami wartościowymi. Ponadto transakcja repo prawie zawsze wiąże się z dźwignią finansową z uwagi na reinwestycję zabezpieczenia gotówkowego. W przypadku otrzymania zabezpieczenia niegotówkowego w ramach transakcji i w sytuacji, gdy zabezpieczenie to jest następnie wykorzystywane jako element kolejnej umowy z udzielonym przyrzeczeniem odkupu lub umowy w sprawie pożyczki papierów wartościowych, przy obliczaniu poziomu ogólnego narażenia na ryzyko należy uwzględnić całkowitą wartość rynkową zabezpieczenia. Poziom ekspozycji AFI ulega tu zwiększeniu o wartość ponownie zainwestowanej części zabezpieczenia gotówkowego.

11. Umowy z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu: do tego rodzaju transakcji dochodzi w przypadku, gdy AFI „kupuje” papiery wartościowe od kontrahenta będącego stroną umowy z udzielonym przyrzeczeniem odkupu i zobowiązuje się od ich odsprzedania po uzgodnionej cenie w przyszłości. AFI zwykle przeprowadza tego rodzaju transakcje w celu wygenerowania obarczonej niskim poziomem ryzyka stopy zwrotu z rynku pieniężnego, przy czym „kupowane” papiery wartościowe pełnią rolę zabezpieczenia. W związku z tym nie dochodzi do powstania ogólnego narażenia na ryzyko; AFI nie przejmuje też ryzyka wiążącego się z „kupowanymi” papierami wartościowymi ani nie czerpie z nich korzyści, tj. nie dochodzi do dodatkowego ryzyka rynkowego. „Kupowane” papiery wartościowe mogą jednak być dalej wykorzystywane w ramach transakcji repo lub transakcji pożyczki papierów wartościowych, jak wskazano powyżej – w takim przypadku przy obliczaniu poziomu ogólnego narażenia na ryzyko należy uwzględnić całkowitą wartość rynkową papierów wartościowych. Ryzyko gospodarcze i korzyści gospodarcze związane z kupowanymi papierami wartościowymi pozostają po stronie kontrahenta, a zatem nie wpływają na zwiększenie ekspozycji AFI.

12. Ustalenia w zakresie udzielania pożyczek papierów wartościowych: AFI przeprowadzający transakcję udzielania pożyczek papierów wartościowych pożycza papier wartościowy kontrahentowi zaciągającemu pożyczkę w postaci papierów wartościowych (który zazwyczaj pożycza papier wartościowy w celu pokrycia transakcji krótkiej sprzedaży z fizyczną dostawą) po uiszczeniu uzgodnionej opłaty. Pożyczkobiorca papierów wartościowych przekazuje AFI zabezpieczenie gotówkowe lub niegotówkowe. Do powstania ogólnego narażenia na ryzyko dochodzi jedynie wówczas, gdy zabezpieczenie gotówkowe zostaje ponownie zainwestowane w instrumenty inne niż te określone w art. 7 lit. a). Jeżeli zabezpieczenie niegotówkowe jest wykorzystywane dalej w ramach transakcji repo lub innej transakcji udzielania pożyczek papierów wartościowych, przy obliczaniu ogólnego poziomu narażenia na ryzyko należy uwzględnić całkowitą wartość rynkową papierów wartościowych, jak wskazano powyżej. Ekspozycja powstaje w zakresie, w jakim ponownie inwestowane jest zabezpieczenie gotówkowe.

13. Ustalenia w zakresie pożyczek papierów wartościowych: AFI zaciągający pożyczkę papierów wartościowych pożycza papier wartościowy od kontrahenta udzielającego pożyczek papierów wartościowych po uzgodnionej cenie. Następnie AFI sprzedaje papier wartościowy na rynku. W związku z tym AFI posiada niepokrytą pozycję z tytułu tego papieru wartościowego. Jeżeli wpływy pieniężne zostaną ponownie zainwestowane, wpłynie to również na zwiększenie ekspozycji AFI. Poziom ekspozycji odpowiada tu wartości rynkowej papierów wartościowych objętych pozycją krótką; dodatkowa ekspozycja powstaje w zakresie, w jakim ponownie inwestowane są uzyskane wpływy pieniężne.

14. Swapy ryzyka kredytowego: swap ryzyka kredytowego (CDS) to kredytowy instrument pochodny zapewniający kupującemu ochronę, zazwyczaj w postaci odzyskania pełnej kwoty kredytu w przypadku, gdy podmiot referencyjny nie wykona zobowiązania lub gdy ucierpi ze względu na wydarzenie kredytowe. W zamian sprzedawca CDS otrzymuje od kupującego regularnie uiszczaną opłatę, tzw. spread. W przypadku sprzedawcy zabezpieczenia poziom ekspozycji odpowiada wyższej spośród dwóch wartości: wartości rynkowej bazowych aktywów referencyjnych lub wartości referencyjnej swapu ryzyka kredytowego. W przypadku nabywcy zabezpieczenia ekspozycja odpowiada wartości rynkowej bazowego składnika aktywów referencyjnych.