Artykuł 325q

1. Czynnikami ryzyka walutowego delta, które mają stosować instytucje w odniesieniu do instrumentów wrażliwych na kurs walutowy, są wszystkie natychmiastowe kursy wymiany między walutą, w której instrument jest denominowany, a walutą sprawozdawczą instytucji lub walutą bazową instytucji, w przypadku gdy instytucja stosuje walutę bazową zgodnie z ust. 7. Istnieje jeden koszyk na parę walutową zawierający pojedynczy czynnik ryzyka i pojedynczy wskaźnik wrażliwości netto.

2. Czynnikami ryzyka walutowego vega, które mają stosować instytucje do opcji o instrumentach bazowych wrażliwych na kurs walutowy, są zmienności implikowane kursów wymiany między parami walutowymi. Wspomniane zmienności implikowane przyporządkowuje się do następujących terminów zapadalności zgodnie z terminami zapadalności odpowiadających im opcji podlegających wymogom w zakresie funduszy własnych: 0,5 roku, 1 rok, 3 lata, 5 lat i 10 lat.

3. Czynnikami ryzyka walutowego zakrzywienia, które mają stosować instytucje do instrumentów bazowych wrażliwych na kurs walutowy, są czynniki ryzyka walutowego delta, o których mowa w ust. 1.

4. Od instytucji nie wymaga się dokonywania rozróżnienia wariantów waluty funkcjonujących na rynku wewnętrznym (ang. onshore) i zewnętrznym (ang. offshore) w odniesieniu do wszystkich czynników ryzyka walutowego: delta, vega i zakrzywienia.

5. Jeżeli kurs wymiany walut będący podstawą instrumentu i, który podlega wymogom w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka zakrzywienia, nie odnosi się ani do waluty sprawozdawczej instytucji, ani do waluty bazowej instytucji, instytucja może podzielić przez 1,5 odpowiednie składniki I określone w art. 325g ust. 2, dla których wartość xk

stanowi czynnik ryzyka walutowego między jedną z dwóch walut instrumentu bazowego i, stosownie do przypadku, walutą sprawozdawczą instytucji lub walutą bazową instytucji.

6. Za zgodą właściwego organu instytucja może konsekwentnie dzielić przez 1,5 składniki i określone w art. 325g ust. 2 w odniesieniu do wszystkich czynników ryzyka walutowego instrumentów walutowych, które podlegają wymogowi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka zakrzywienia, o ile wszelkie czynniki ryzyka walutowego oparte na walucie sprawozdawczej danej instytucji lub, w stosownych przypadkach, jej walucie bazowej, które uwzględniono w obliczeniach tych składników, podlegają jednoczesnemu przesunięciu.

7. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 i 3 instytucja, za zgodą właściwego organu, może zastąpić swoją walutę sprawozdawczą inną walutą („waluta bazowa”) we wszystkich natychmiastowych kursach wymiany w celu wyrażenia czynników ryzyka walutowego delta i zakrzywienia, jeżeli spełnione są wszystkie poniższe warunki:

a) instytucja używa tylko jednej waluty bazowej;

b) instytucja stosuje walutę bazową konsekwentnie do wszystkich swoich pozycji zaliczanych do portfela handlowego i portfela niehandlowego;

c) instytucja wykazała w sposób zadowalający właściwy organ, że:

(i) stosowanie wybranej waluty bazowej zapewnia odpowiednią reprezentację ryzyka dla pozycji instytucji narażonych na ryzyko walutowe;

(ii) wybór waluty bazowej jest spójny ze sposobem wewnętrznego zarządzania przez instytucję danymi rodzajami ryzyka walutowego;

(iii) wybór waluty bazowej nie wynika wyłącznie z chęci ograniczenia wymogów w zakresie funduszy własnych instytucji;

d) instytucja uwzględnia ryzyko związane z przeliczeniem kwoty w walucie sprawozdawczej na kwotę w walucie bazowej.

Instytucja, która uzyskała zezwolenie na stosowanie waluty bazowej, jak określono w akapicie pierwszym, przelicza powstałe w ten sposób wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka walutowego na walutę sprawozdawczą przy zastosowaniu obowiązującego natychmiastowego kursu wymiany między walutą bazową a walutą sprawozdawczą.