Artykuł 403

1. Jeżeli ekspozycja wobec klienta jest objęta gwarancją osoby trzeciej lub zabezpieczeniem wyemitowanym przez osobę trzecią, instytucja musi:

a) traktować część ekspozycji, która jest objęta gwarancją, jako ekspozycję wobec gwaranta, a nie klienta, pod warunkiem że niezabezpieczonej ekspozycji wobec gwaranta zostałaby przypisana taka sama waga ryzyka jak waga ryzyka niezabezpieczonej ekspozycji wobec klienta zgodnie z częścią trzecią tytuł II rozdział 2 lub niższa waga ryzyka;

b) traktować część ekspozycji, która jest zabezpieczona wartością rynkową uznanego zabezpieczenia, jako ekspozycję wobec osoby trzeciej, a nie wobec klienta, pod warunkiem że taka ekspozycja jest objęta zabezpieczeniem i że zabezpieczonej części ekspozycji zostałaby przypisana taka sama waga ryzyka jak waga ryzyka niezabezpieczonej ekspozycji wobec klienta zgodnie z częścią trzecią tytuł II rozdział 2 lub niższa waga ryzyka.

Instytucja nie stosuje metody, o której mowa w akapicie pierwszym lit. b), jeżeli zachodzi niedopasowanie pomiędzy terminem zapadalności ekspozycji a terminem rozliczenia ochrony.

Do celów niniejszej części instytucja może stosować zarówno kompleksową metodę ujmowania zabezpieczeń finansowych, jak i sposób traktowania określony w akapicie pierwszym lit. b) niniejszego ustępu, wyłącznie wtedy, gdy do celów art. 92 dopuszcza się stosowanie zarówno kompleksowej metody ujmowania zabezpieczeń finansowych, jak i uproszczonej metody ujmowania zabezpieczeń finansowych.

2. W przypadkach gdy instytucja stosuje ust. 1 lit. a), instytucja:

a) jeżeli gwarancja jest denominowana w walucie innej niż waluta, w której jest denominowana ekspozycja – oblicza kwotę ekspozycji uznanej za zabezpieczoną zgodnie z przepisami dotyczącymi ujmowania niedopasowań walutowych w odniesieniu do ochrony kredytowej nierzeczywistej zawartymi w części trzeciej;

b) traktuje wszelkie niedopasowania między terminem zapadalności ekspozycji a terminem rozliczenia ochrony zgodnie z przepisami dotyczącymi ujmowania niedopasowań terminów zapadalności zawartymi w części trzeciej tytuł II rozdział 4;

c) może uznać częściowe zabezpieczenie zgodnie ze sposobem traktowania określonym w części trzeciej tytuł II rozdział 4.

3. Do celów ust. 1 lit. b) instytucja może zastąpić kwotę przewidzianą w lit. a) niniejszego ustępu kwotą przewidzianą w lit. b) niniejszego ustępu, o ile spełnione są warunki określone w lit. c), d) i e) niniejszego ustępu:

a) całkowita kwota ekspozycji instytucji wobec emitenta zabezpieczenia w związku z trójstronnymi umowami z udzielonym przyrzeczeniem odkupu, w których zawarciu pośredniczył agent trójstronny;

b) pełna kwota limitów, które – zgodnie z instrukcjami danej instytucji – ma stosować agent trójstronny, o którym mowa w lit. a), względem papierów wartościowych wyemitowanych przez emitenta zabezpieczenia, o którym mowa w tej literze;

c) instytucja sprawdziła, że agent trójstronny dysponuje odpowiednimi zabezpieczeniami, by zapobiec przekroczeniu limitów, o których mowa w lit. b);

d) właściwy organ nie wyraził żadnych istotnych obaw w odniesieniu do danej instytucji;

e) suma kwoty limitu, o którym mowa w lit. b) niniejszego ustępu, i wszelkich innych ekspozycji danej instytucji wobec emitenta zabezpieczenia nie przekracza limitu określonego w art. 395 ust. 1.

4. EUNB wydaje wytyczne zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 w celu określenia warunków stosowania sposobu traktowania, o którym mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, w tym warunków i częstotliwości ustalania, monitorowania i zmiany limitów, o których mowa w lit. b) tego ustępu.

EUNB wyda te wytyczne do dnia 31 grudnia 2019 r.

CZĘŚĆ SZÓSTA

PŁYNNOŚĆ