Artykuł 411

Do celów niniejszej części stosuje się poniższe definicje:

(1) „klient finansowy” oznacza klienta, w tym klienta finansowego należącego do grupy przedsiębiorstw niefinansowych, którego głównym przedmiotem działalności jest co najmniej jedna z działalności wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2013/36/UE lub który jest jednym z poniższych podmiotów:

a) instytucją kredytową;

b) firmą inwestycyjną;

c) jednostką specjalnego przeznaczenia do celów sekurytyzacji (SSPE);

d) przedsiębiorstwem zbiorowego inwestowania;

e) zamkniętym programem inwestycyjnym;

f) zakładem ubezpieczeń;

g) zakładem reasekuracji;

h) finansową spółką holdingową lub finansową spółką holdingową o działalności mieszanej;

i) instytucją finansową;

j) systemem programów emerytalnych, zdefiniowanym w art. 2 pkt 10) rozporządzenia (UE) nr 648/2012;

(2) „depozyt detaliczny” oznacza zobowiązanie wobec osoby fizycznej lub wobec MŚP, gdy dane MŚP kwalifikowałoby się do kategorii ekspozycji detalicznej w ramach metody standardowej lub metody IRB dotyczących ryzyka kredytowego, lub zobowiązanie wobec przedsiębiorstwa kwalifikującego się do objęcia sposobem traktowania określonym w art. 153 ust. 4, oraz gdy łączna wartość depozytów złożonych przez to MŚP lub przedsiębiorstwo na poziomie grupy nie przekracza 1 mln EUR;

(3) „przedsiębiorstwo inwestowania indywidualnego” oznacza przedsiębiorstwo lub fundusz powierniczy, którego właścicielem lub właścicielem rzeczywistym jest osoba fizyczna albo grupa ściśle powiązanych osób fizycznych i które nie prowadzi żadnej innej działalności o charakterze komercyjnym, przemysłowym ani zawodowym i które zostało ustanowione w wyłącznym celu, jakim jest zarządzanie majątkiem właściciela lub właścicieli, miedzy innymi działalność pomocnicza, taka jak oddzielanie aktywów właścicieli od aktywów przedsiębiorstwa, ułatwianie przekazywania aktywów w rodzinie lub uniemożliwianie rozdziału aktywów po śmierci członka rodziny, pod warunkiem że tego rodzaju działalność pomocnicza jest powiązana z głównym celem polegającym na zarządzaniu majątkiem właścicieli;

(4) „broker depozytowy” oznacza osobę fizyczną lub przedsiębiorstwo, które za opłatą lokują w instytucjach kredytowych depozyty osób trzecich, w tym depozyty detaliczne i depozyty korporacyjne z wyłączeniem depozytów od klientów finansowych;

(5) „aktywa wolne od obciążeń” oznaczają aktywa, które nie podlegają żadnym prawnym, umownym, regulacyjnym ani innym ograniczeniom uniemożliwiającym instytucji likwidację, sprzedaż, przeniesienie lub cesję tych aktywów lub ogólnie zbycie tych aktywów w drodze zwykłej umowy sprzedaży lub umowy z udzielonym przyrzeczeniem odkupu;

(6) „nieobowiązkowe nadzabezpieczenie” oznacza każdą kwotę aktywów, której instytucja nie musi przypisywać do emisji obligacji zabezpieczonych na mocy wymogów prawnych lub regulacyjnych, zobowiązań umownych lub z przyczyn dyscypliny rynkowej, w tym w szczególności wtedy, gdy kwota zapewnianych aktywów przekracza minimalny wymóg prawny, ustawowy lub regulacyjny dotyczący nadzabezpieczenia, który na mocy prawa krajowego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego ma zastosowanie do obligacji zabezpieczonych;

(7) „wymóg pokrycia aktywów” oznacza stosunek aktywów do zobowiązań określany zgodnie z prawem krajowym państwa członkowskiego lub państwa trzeciego do celów wsparcia jakości kredytowej w odniesieniu do obligacji zabezpieczonych;

(8) „kredyty na depozyt zabezpieczający” oznaczają kredyty zabezpieczone udzielane klientom w celu zajęcia lewarowanych pozycji handlowych;

(9) „kontrakty na instrumenty pochodne” oznaczają kontrakty na instrumenty pochodne wyszczególnione w załączniku II oraz kredytowe instrumenty pochodne;

(10) „warunki skrajne” oznaczają nagłe lub poważne pogorszenie wypłacalności lub poziomu płynności instytucji wynikające ze zmian warunków rynkowych lub czynników idiosynkratycznych, na skutek których występuje istotne ryzyko, że dana instytucja nie będzie w stanie uregulować swoich zobowiązań w terminie ich wymagalności w ciągu kolejnych 30 dni kalendarzowych;

(11) „aktywa poziomu 1” oznaczają aktywa charakteryzujące się wyjątkowo wysoką płynnością i jakością kredytową, o których mowa w art. 416 ust. 1 akapit drugi;

(12) „aktywa poziomu 2” oznaczają aktywa charakteryzujące się wysoką płynnością i jakością kredytową, o których mowa w art. 416 ust. 1 akapit drugi niniejszego rozporządzenia; aktywa poziomu 2 dzieli się dalej na aktywa poziomu 2A i 2B, jak określono w akcie delegowanym, o którym mowa w art. 460 ust. 1;

(13) „zabezpieczenie przed utratą płynności” oznacza kwotę aktywów poziomu 1 i 2 będących w posiadaniu instytucji zgodnie z aktem delegowanym, o którym mowa w art. 460 ust. 1;

(14) „wypływy płynności netto” oznaczają kwotę otrzymaną po odliczeniu wpływów płynności instytucji od jej wypływów płynności;

(15) „waluta sprawozdawcza” oznacza walutę państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba główna danej instytucji;

(16) „faktoring” oznacza porozumienie umowne pomiędzy przedsiębiorstwem (faktorantem) a podmiotem finansowym (faktorem), zgodnie z którym faktorant ceduje lub sprzedaje swoje należności faktorowi, w zamian za co faktor świadczy na rzecz faktoranta co najmniej jedną z następujących usług w odniesieniu do scedowanych należności:

a) wniesienie zaliczki odsetka kwoty scedowanych należności zasadniczo krótkoterminowych, niegwarantowanych i bez automatycznego rolowania;

b) zarządzanie należnościami, windykacja należności i ochrona kredytowa, przy czym zasadniczo faktor zarządza księgą sprzedaży faktoranta i ściąga należności we własnym imieniu;

do celów tytułu IV faktoring traktuje się jako finansowanie handlu.

(17) „przyznany instrument kredytowy lub instrument wsparcia płynności” oznacza instrument kredytowy lub instrument wsparcia płynności, które są nieodwołalne lub warunkowo odwołalne.