Artykuł 11

1. W razie konieczności i w niezbędnym zakresie właściwy organ państwa członkowskiego, do którego kierowany jest wniosek, dostosowuje elementy faktyczne środka ochrony, aby nadać temu środkowi skuteczność w tym państwie członkowskim.

2. Procedura dostosowania środka ochrony jest regulowana prawem państwa członkowskiego, do którego kierowany jest wniosek.

3. O dostosowaniu środka ochrony powiadamia się osobę stwarzającą zagrożenie.

4. W przypadku gdy osoba stwarzająca zagrożenie zamieszkuje w państwie członkowskim, do którego kierowany jest wniosek, powiadomienia dokonuje się zgodnie z prawem tego państwa członkowskiego. W przypadku gdy osoba stwarzająca zagrożenie zamieszkuje w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie, do którego kierowany jest wniosek, powiadomienia dokonuje się za pomocą listu poleconego za potwierdzeniem odbioru lub z wykorzystaniem równoważnych środków lub przy użyciu elektronicznych środków doręczania przewidzianych w art. 19 i 19a rozporządzenia (UE) 2020/1784. W przypadku gdy osoba stwarzająca zagrożenie zamieszkuje w państwie trzecim, powiadomienia dokonuje się za pomocą listu poleconego za potwierdzeniem odbioru lub z wykorzystaniem równoważnych środków.

Sytuacje, w których adres osoby stwarzającej zagrożenie nie jest znany lub w których osoba ta odmawia odbioru powiadomienia, regulowane są prawem państwa członkowskiego, do którego kierowany jest wniosek.

5. Środek zaskarżenia przeciwko dostosowaniu środka ochrony może zostać wniesiony przez osobę objętą ochroną lub osobę stwarzającą zagrożenie. Procedura odwoławcza jest regulowana prawem państwa członkowskiego, do którego kierowany jest wniosek. Wniesienie środka zaskarżenia nie ma jednak skutku zawieszającego.