Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 606/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie wzajemnego uznawania środków ochrony w sprawach cywilnych

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy dotyczące prostego i szybkiego mechanizmu uznawania środków ochrony wydanych w państwie członkowskim w sprawach cywilnych.

Artykuł 2

Zakres stosowania

1. Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do środków ochrony w sprawach cywilnych wydanych przez organ wydający w rozumieniu art. 3 pkt 4.

2. Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do spraw transgranicznych. Na użytek niniejszego rozporządzenia sprawę uznaje się za transgraniczną w przypadku, gdy o uznanie środka ochrony wydanego w jednym państwie członkowskim występuje się w innym państwie członkowskim.

3. Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do środków ochrony wchodzących w zakres stosowania rozporządzenia (WE) nr 2201/2003.

Artykuł 3

Definicje

Na użytek niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:

1) „środek ochrony” oznacza każdą decyzję – niezależnie od jej nazwy – wydaną przez organ wydający państwa członkowskiego wydania zgodnie z jego prawem krajowym, nakładającą na osobę stwarzającą zagrożenie jeden lub kilka spośród wymienionych poniżej obowiązków w celu ochrony innej osoby, której integralność fizyczna lub psychiczna może być zagrożona:

a) zakaz lub ograniczenie wstępu do miejsca, w którym osoba objęta ochroną zamieszkuje, pracuje lub które regularnie odwiedza lub w którym regularnie przebywa;

b) zakaz lub uregulowanie wszelkich form kontaktu z osobą objętą ochroną, w tym za pośrednictwem telefonu, poczty elektronicznej lub zwykłej, faksu lub innych środków;

c) zakaz lub ograniczenie zbliżania się na określoną odległość do osoby objętej ochroną;

2) „osoba objęta ochroną” oznacza osobę fizyczną, która podlega ochronie udzielonej na mocy środka ochrony;

3) „osoba stwarzająca zagrożenie” oznacza osobę fizyczną, na którą nałożono jeden lub kilka obowiązków, o których mowa w pkt 1;

4) „organ wydający” oznacza każdy organ wymiaru sprawiedliwości lub każdy inny organ wyznaczony przez państwo członkowskie jako właściwy w sprawach należących do zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia, o ile taki inny organ daje stronom gwarancje w odniesieniu do bezstronności i o ile jego decyzje dotyczące środków ochrony mogą, na mocy prawa państwa członkowskiego, w którym funkcjonuje, być przedmiotem odwołania do organu sądowego oraz mają podobną moc i podobne skutki jak orzeczenie organu sądowego w takiej samej sprawie;

5) „państwo członkowskie wydania” oznacza państwo członkowskie, w którym zostaje wydany środek ochrony;

6) „państwo członkowskie, do którego kierowany jest wniosek” oznacza państwo członkowskie, w którym występuje się o uznanie oraz, w stosownych przypadkach, wykonanie środka ochrony.

Artykuł 4

Uznawanie i wykonywanie

1. Środek ochrony wydany w jednym państwie członkowskim jest uznawany w pozostałych państwach członkowskich bez potrzeby przeprowadzania specjalnej procedury oraz jest wykonalny bez potrzeby stwierdzania jego wykonalności.

2. Osoba objęta ochroną, która chce powołać się w państwie członkowskim, do którego kierowany jest wniosek, na środek ochrony wydany w państwie członkowskim wydania, dostarcza właściwemu organowi państwa członkowskiego, do którego kierowany jest wniosek:

a) odpis środka ochrony spełniający warunki niezbędne do stwierdzenia jego autentyczności;

b) zaświadczenie wydane w państwie członkowskim wydania zgodnie z art. 5; oraz

c) w razie konieczności, transliterację lub tłumaczenie zaświadczenia zgodnie z art. 16.

3. Zaświadczenie jest skuteczne wyłącznie w granicach wykonalności środka ochrony.

4. Niezależnie od tego, czy środek ochrony ma dłuższy okres obowiązywania, skutki uznania zgodnie z ust. 1 są ograniczone do okresu 12 miesięcy, począwszy od dnia wydania zaświadczenia.

5. Procedura wykonywania środków ochrony jest regulowana prawem państwa członkowskiego, do którego kierowany jest wniosek.

Artykuł 5

Zaświadczenie

1. Organ wydający państwa członkowskiego wydania wydaje na wniosek osoby objętej ochroną zaświadczenie zawierające informacje przewidziane w art. 7, stosując wielojęzyczny standardowy formularz określony zgodnie z art. 19.

2. Przeciwko wydaniu zaświadczenia nie przysługuje środek zaskarżenia.

3. Na wniosek osoby objętej ochroną organ wydający państwa członkowskiego wydania dostarcza osobie objętej ochroną transliterację lub tłumaczenie zaświadczenia na wielojęzycznym standardowym formularzu określonym zgodnie z art. 19.

Artykuł 6

Wymogi dotyczące wydania zaświadczenia

1. Zaświadczenie można wydać jedynie wtedy, gdy osoba stwarzająca zagrożenie została powiadomiona o środku ochrony zgodnie z prawem państwa członkowskiego wydania.

2. W przypadku gdy środek ochrony został wydany zaocznie, zaświadczenie można wydać jedynie wtedy, gdy osobie stwarzającej zagrożenie doręczono dokument wszczynający postępowanie lub dokument równoważny lub, w stosownych przypadkach, gdy osoba ta została w inny sposób poinformowana o wszczęciu postępowania zgodnie z prawem państwa członkowskiego wydania w odpowiednim czasie i w sposób umożliwiający tej osobie przygotowanie obrony.

3. W przypadku gdy środek ochrony wydano w ramach procedury, która nie przewiduje uprzedniego powiadomienia osoby stwarzającej zagrożenie („postępowanie ex-parte”), zaświadczenie można wydać jedynie pod warunkiem, że osoba ta miała prawo do zaskarżenia tego środka ochrony na mocy prawa państwa członkowskiego wydania.

Artykuł 7

Treść zaświadczenia

Zaświadczenie zawiera następujące informacje:

a) nazwę i adres lub dane kontaktowe organu wydającego;

b) numer referencyjny sprawy;

c) datę wydania zaświadczenia;

d) dane dotyczące osoby objętej ochroną: imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia, jeżeli są dostępne, oraz adres używany do powiadomień wraz z wyraźnym ostrzeżeniem, że adres ten może zostać ujawniony osobie stwarzającej zagrożenie;

e) dane dotyczące osoby stwarzającej zagrożenie: imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia, jeżeli są dostępne, oraz adres do powiadomień;

f) wszystkie informacje niezbędne do wykonania środka ochrony, w tym, w stosownych przypadkach, rodzaj środka i obowiązek, jaki nakłada on na osobę stwarzającą zagrożenie, oraz określenie funkcji miejsca lub strefy, do których osobie tej zabroniono, odpowiednio, zbliżać się lub wchodzić;

g) okres obowiązywania środka ochrony;

h) czas trwania skutków uznania zgodnie z art. 4 ust. 4;

i) oświadczenie o spełnieniu wymogów przewidzianych w art. 6;

j) informacje o prawach przyznanych na mocy art. 9 i 13;

k) dla ułatwienia – pełny tytuł niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 8

Powiadomienie osoby stwarzającej zagrożenie

1. Organ wydający państwa członkowskiego wydania powiadamia osobę stwarzającą zagrożenie o zaświadczeniu i o fakcie, że wydanie tego zaświadczenia skutkuje jego uznaniem oraz, w stosownych przypadkach, wykonalnością środka ochrony we wszystkich państwach członkowskich zgodnie z art. 4.

2. W przypadku gdy osoba stwarzająca zagrożenie zamieszkuje w państwie członkowskim wydania, powiadomienia dokonuje się zgodnie z prawem tego państwa członkowskiego. W przypadku gdy osoba stwarzająca zagrożenie zamieszkuje w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie wydania, powiadomienia dokonuje się za pomocą listu poleconego za potwierdzeniem odbioru lub z wykorzystaniem równoważnych środków lub przy użyciu elektronicznych środków doręczania przewidzianych w art. 19 i 19a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1784 (

1

). W przypadku gdy osoba stwarzająca zagrożenie zamieszkuje w państwie trzecim, powiadomienia dokonuje się za pomocą listu poleconego za potwierdzeniem odbioru lub z wykorzystaniem równoważnych środków.

Sytuacje, w których adres osoby stwarzającej zagrożenie nie jest znany lub w których osoba ta odmawia odbioru powiadomienia, regulowane są prawem państwa członkowskiego wydania.

3. Miejsce pobytu lub inne dane kontaktowe osoby objętej ochroną nie mogą być ujawniane osobie stwarzającej zagrożenie, chyba że ich ujawnienie jest niezbędne do zapewnienia przestrzegania lub wykonania środka ochrony.

Artykuł 9

Sprostowanie lub uchylenie zaświadczenia

1. Bez uszczerbku dla art. 5 ust. 2, na wniosek osoby objętej ochroną lub osoby stwarzającej zagrożenie skierowany do organu wydającego państwa członkowskiego wydania lub z własnej inicjatywy tego organu, zaświadczenie zostaje:

a) sprostowane, jeżeli ze względu na błąd pisarski istnieje rozbieżność między środkiem ochrony a zaświadczeniem; lub

b) uchylone, jeżeli zostało w sposób oczywisty wydane nieprawidłowo, biorąc pod uwagę wymogi przewidziane w art. 6 i zakres stosowania niniejszego rozporządzenia.

2. Procedurę, w tym wszelkie środki zaskarżenia, w odniesieniu do sprostowania lub uchylenia zaświadczenia reguluje prawo państwa członkowskiego wydania.

Artykuł 10

Pomoc udzielana osobie objętej ochroną

Na wniosek osoby objętej ochroną organ wydający państwa członkowskiego wydania udziela jej pomocy w uzyskaniu udostępnianych zgodnie z art. 17 i 18 informacji dotyczących organów państwa członkowskiego, do którego kierowany jest wniosek, przed którymi należy powoływać się na środek ochrony lub występować o jego wykonanie.

Artykuł 11

Dostosowanie środka ochrony

1. W razie konieczności i w niezbędnym zakresie właściwy organ państwa członkowskiego, do którego kierowany jest wniosek, dostosowuje elementy faktyczne środka ochrony, aby nadać temu środkowi skuteczność w tym państwie członkowskim.

2. Procedura dostosowania środka ochrony jest regulowana prawem państwa członkowskiego, do którego kierowany jest wniosek.

3. O dostosowaniu środka ochrony powiadamia się osobę stwarzającą zagrożenie.

4. W przypadku gdy osoba stwarzająca zagrożenie zamieszkuje w państwie członkowskim, do którego kierowany jest wniosek, powiadomienia dokonuje się zgodnie z prawem tego państwa członkowskiego. W przypadku gdy osoba stwarzająca zagrożenie zamieszkuje w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie, do którego kierowany jest wniosek, powiadomienia dokonuje się za pomocą listu poleconego za potwierdzeniem odbioru lub z wykorzystaniem równoważnych środków lub przy użyciu elektronicznych środków doręczania przewidzianych w art. 19 i 19a rozporządzenia (UE) 2020/1784. W przypadku gdy osoba stwarzająca zagrożenie zamieszkuje w państwie trzecim, powiadomienia dokonuje się za pomocą listu poleconego za potwierdzeniem odbioru lub z wykorzystaniem równoważnych środków.

Sytuacje, w których adres osoby stwarzającej zagrożenie nie jest znany lub w których osoba ta odmawia odbioru powiadomienia, regulowane są prawem państwa członkowskiego, do którego kierowany jest wniosek.

5. Środek zaskarżenia przeciwko dostosowaniu środka ochrony może zostać wniesiony przez osobę objętą ochroną lub osobę stwarzającą zagrożenie. Procedura odwoławcza jest regulowana prawem państwa członkowskiego, do którego kierowany jest wniosek. Wniesienie środka zaskarżenia nie ma jednak skutku zawieszającego.

Artykuł 12

Wyłączenie kontroli merytorycznej

Środek ochrony wydany w państwie członkowskim wydania w żadnym wypadku nie może być przedmiotem kontroli merytorycznej w państwie członkowskim, do którego kierowany jest wniosek.

Artykuł 13

Odmowa uznania lub wykonania

1. Uznania oraz, w stosownych przypadkach, wykonania środka ochrony odmawia się na wniosek osoby stwarzającej zagrożenie, w zakresie, w jakim takie uznanie jest:

a) wyraźnie sprzeczne z porządkiem publicznym państwa członkowskiego, do którego kierowany jest wniosek; lub

b) nie do pogodzenia z wyrokiem wydanym lub uznanym w państwie członkowskim, do którego kierowany jest wniosek.

2. Z wnioskiem o odmowę uznania lub wykonania występuje się do sądu państwa członkowskiego, do którego kierowany jest wniosek, o którym to państwo członkowskie poinformowało Komisję zgodnie z art. 18 ust. 1 lit. a) ppkt (iv).

3. Nie można odmówić uznania środka ochrony na podstawie tego, że prawo państwa członkowskiego, do którego kierowany jest wniosek, nie przewiduje takiego środka w takim samym stanie faktycznym.

Artykuł 14

Zawieszenie lub uchylenie uznania lub wykonania

1. W przypadku gdy środek ochrony zostaje zawieszony lub uchylony w państwie członkowskim wydania lub wykonalność tego środka zostaje zawieszona lub ograniczona, lub jeżeli zaświadczenie zostaje uchylone zgodnie art. 9 ust. 1 lit. b), organ wydający państwa członkowskiego wydania na wniosek osoby objętej ochroną lub osoby stwarzającej zagrożenie wydaje zaświadczenie potwierdzające zawieszenie, ograniczenie lub uchylenie z wykorzystaniem wielojęzycznego standardowego formularza określonego zgodnie z art. 19.

2. Po przedstawieniu przez osobę objętą ochroną lub osobę stwarzającą zagrożenie zaświadczenia wydanego zgodnie z ust. 1, właściwy organ państwa członkowskiego, do którego kierowany jest wniosek, zawiesza lub uchyla skutki uznania oraz, w stosownym przypadku, zawiesza lub uchyla wykonanie środka ochrony.

Artykuł 15

Legalizacja i inne podobne formalności

W kontekście niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do dokumentów wydanych w państwie członkowskim nie wymaga się legalizacji ani żadnych innych podobnych formalności.

Artykuł 16

Transliteracja lub tłumaczenie

1. Jeżeli na mocy niniejszego rozporządzenia wymagana jest jakakolwiek transliteracja lub tłumaczenie, dokonuje się ich na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych państwa członkowskiego, do którego kierowany jest wniosek, lub na jakikolwiek inny język urzędowy instytucji Unii, który państwo to wskazało jako możliwy do zaakceptowania.

2. Z zastrzeżeniem art. 5 ust. 3, wszelkich tłumaczeń zgodnie z niniejszym rozporządzeniem dokonuje osoba uprawniona do dokonywania tłumaczeń w jednym z państw członkowskich.

Artykuł 17

Informacje publicznie udostępniane

W ramach europejskiej sieci sądowej w sprawach cywilnych i handlowych ustanowionej decyzją 2001/470/WE oraz z myślą o publicznym udostępnianiu informacji, państwa członkowskie dostarczają opis krajowych przepisów i procedur dotyczących środków ochrony w sprawach cywilnych, w tym informacje o rodzaju organów właściwych w sprawach objętych zakresem stosowania niniejszego rozporządzenia..

Państwa członkowskie aktualizują te informacje.

Artykuł 18

Przekazywanie informacji przez państwa członkowskie

1. Do dnia 11 lipca 2014 r. państwa członkowskie przekazują Komisji następujące informacje:

a) rodzaj organów właściwych w sprawach objętych zakresem stosowania niniejszego rozporządzenia, wskazując w stosownych przypadkach:

(i) organy, które są właściwe do wydawania środków ochrony i do wydawania zaświadczeń zgodnie z art. 5;

(ii) organy, przed którymi należy powoływać się na środek ochrony wydany w innym państwie członkowskim lub które są właściwe do wykonania takiego środka;

(iii) organy, które są właściwe w sprawie dostosowania środków ochrony zgodnie z art. 11 ust. 1;

(iv) sądy, do których należy wystąpić z wnioskiem o odmowę uznania oraz, w stosownych przypadkach, o odmowę wykonania, zgodnie z art. 13;

b) język lub języki akceptowane w tłumaczeniach, o których mowa w art. 16 ust. 1.

2. Komisja publicznie udostępnia informacje, o których mowa w ust. 1, przy użyciu wszelkich właściwych środków, w szczególności poprzez stronę internetową europejskiej sieci sądowej w sprawach cywilnych i handlowych.

Artykuł 19

Określenie oraz późniejsze zmiany formularzy

Komisja przyjmuje akty wykonawcze dotyczące określenia oraz późniejszych zmian formularzy, o których mowa w art. 5 i 14. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 20.

Artykuł 20

Procedura komitetowa

1. Komisję wspomaga komitet. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.

Artykuł 21

Przegląd

Do dnia 11 stycznia 2020 r. Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie ze stosowania niniejszego rozporządzenia. W razie konieczności sprawozdaniu temu towarzyszą wnioski dotyczące zmian.

Artykuł 22

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 11 stycznia 2015 r.

Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do środków ochrony wydanych w dniu 11 stycznia 2015 r. lub po tym dniu, niezależnie od tego, kiedy wszczęte zostało postępowanie.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.

(

1

) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1784 z dnia 25 listopada 2020 r. dotyczące doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych lub handlowych (»doręczanie dokumentów«) (Dz.U. L 405 z 2.12.2020, s. 40).