Artykuł 4

1. Środek ochrony wydany w jednym państwie członkowskim jest uznawany w pozostałych państwach członkowskich bez potrzeby przeprowadzania specjalnej procedury oraz jest wykonalny bez potrzeby stwierdzania jego wykonalności.

2. Osoba objęta ochroną, która chce powołać się w państwie członkowskim, do którego kierowany jest wniosek, na środek ochrony wydany w państwie członkowskim wydania, dostarcza właściwemu organowi państwa członkowskiego, do którego kierowany jest wniosek:

a) odpis środka ochrony spełniający warunki niezbędne do stwierdzenia jego autentyczności;

b) zaświadczenie wydane w państwie członkowskim wydania zgodnie z art. 5; oraz

c) w razie konieczności, transliterację lub tłumaczenie zaświadczenia zgodnie z art. 16.

3. Zaświadczenie jest skuteczne wyłącznie w granicach wykonalności środka ochrony.

4. Niezależnie od tego, czy środek ochrony ma dłuższy okres obowiązywania, skutki uznania zgodnie z ust. 1 są ograniczone do okresu 12 miesięcy, począwszy od dnia wydania zaświadczenia.

5. Procedura wykonywania środków ochrony jest regulowana prawem państwa członkowskiego, do którego kierowany jest wniosek.