Artykuł 63

1. Państwa członkowskie corocznie udzielają zezwoleń na nowe nasadzenia odpowiadające:

a) 1 % całkowitej faktycznej powierzchni upraw winorośli na ich terytorium mierzonej w dniu 31 lipca roku poprzedzającego; albo

b) 1 % obszaru obejmującego faktyczną powierzchnię upraw winorośli na ich terytorium mierzoną w dniu 31 lipca 2015 r. oraz powierzchnię objętą prawami do sadzenia przyznanymi na ich terytorium producentom zgodnie z art. 85h, art. 85i lub art. 85k rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, które były dostępne do celów przekształcenia w zezwolenia w dniu 1 stycznia 2016 r., o czym mowa w art. 68 niniejszego rozporządzenia.

2. Państwa członkowskie mogą:

a) zastosować na poziomie krajowym odsetek niższy od odsetka określonego w ust. 1;

b) ograniczyć udzielanie zezwoleń lub nie udzielać zezwoleń na nowe nasadzenia na poziomie regionalnym, dla konkretnych obszarów kwalifikujących się ze względu na produkcję win o chronionej nazwie pochodzenia, produkcję win o chronionym oznaczeniu geograficznym lub obszarów, na których produkuje się wino bez oznaczenia geograficznego;

c) ograniczyć udzielanie zezwoleń lub nie udzielać zezwoleń na nowe nasadzenia na poziomie regionalnym dla konkretnych obszarów lub dla winorośli, z których uzyskuje się określone rodzaje wina, w przypadku gdy w uzasadnionych sytuacjach kryzysowych wdrożono krajowe lub unijne środki dotyczące destylacji wina, zielonych zbiorów lub karczowania.

Państwa członkowskie, które ograniczają udzielanie zezwoleń na nowe nasadzenia na poziomie regionalnym zgodnie z akapitem pierwszym lit. b) lub c), mogą wymagać, aby takie zezwolenia były wykorzystane w danych regionach.

3. Każde ze stosowanych ograniczeń, o których mowa w ust. 2, musi przyczyniać się do zarządzania potencjałem produkcyjnym. Muszą być one uzasadnione co najmniej jedną z następujących szczegółowych przyczyn:

a) potrzebą uniknięcia udokumentowanego ryzyka nadmiernej podaży produktów sektora wina w stosunku do perspektyw rynkowych dla tych produktów, przy czym ograniczenia nie wykraczają poza to, co jest konieczne do zaspokojenia tej potrzeby;

b) potrzebą uniknięcia udokumentowanego ryzyka znacznej dewaluacji lub niewłaściwego wykorzystania przez strony trzecie próbujące skorzystać z reputacji konkretnych chronionych nazw pochodzenia lub chronionych oznaczeń geograficznych;

c) chęcią przyczynienia się do rozwoju danych produktów przy jednoczesnym zachowaniu jakości tych produktów.

3a. Państwa członkowskie mogą podjąć wszelkie niezbędne środki regulacyjne, aby zapobiec obchodzeniu przez podmioty gospodarcze środków ograniczających podjętych na podstawie ust. 2 i 3.

4. Państwa członkowskie podają do wiadomości publicznej wszelkie decyzje przyjęte zgodnie z ust. 2; powinny one zostać należycie uzasadnione. Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o tych decyzjach, podając ich uzasadnienie.