Artykuł 39

1. Jednolita Rada, w drodze decyzji, nakłada okresową karę pieniężną na podmiot, o którym mowa w art. 2, aby skłonić:

a) ten podmiot do zastosowania się do decyzji przyjętej zgodnie z art. 34;

b) osobę, o której mowa w art. 34 ust. 1, do przedstawienia pełnych informacji, których zażądano decyzją przyjętą na podstawie tego artykułu;

c) osobę, o której mowa w art. 35 ust. 1, do poddania się dochodzeniu, w szczególności do okazania pełnych rejestrów, danych, procedur lub wszelkich innych żądanych materiałów oraz do uzupełnienia i sprostowania innych informacji przekazanych w ramach dochodzenia wszczętego decyzją przyjętą na podstawie tego artykułu;

d) osobę, o której mowa w art. 36 ust. 1, do poddania się kontroli na miejscu zarządzonej decyzją przyjętą na podstawie tego artykułu.

2. Okresowa kara pieniężna musi być skuteczna i proporcjonalna. Okresową karę pieniężną wymierza się w stawkach dziennych, dopóki podmiot, o którym mowa w art. 2, lub zainteresowana osoba nie zastosują się do odpowiednich decyzji, o których mowa w ust. 1 lit. a)–d) niniejszego artykułu.

3. Niezależnie od przepisów ust. 2 wysokość okresowej kary pieniężnej wynosi 0,1 % średniego dziennego obrotu w poprzedzającym roku obrotowym. Okresowa kara pieniężna jest obliczana od daty określonej w decyzji nakładającej okresową karę pieniężną.

4. Okresową karę pieniężną można nałożyć na okres nie dłuższy niż sześć miesięcy od powiadomienia o decyzji Jednolitej Rady.