Artykuł 3qa

1. O każdej sprzedaży lub każdym innym uzgodnieniu powodującym przeniesienie własności, dokonywanych na rzecz jakiegokolwiek państwa trzeciego przez obywatela jednego z państw członkowskich, osobę fizyczną mającą miejsce zamieszkania w jednym z państw członkowskich lub osobę prawną, podmiot lub organ z siedzibą w Unii w odniesieniu do gazowca przewożącego skroplony gaz ziemny (LNG) objętego kodem CN ex 8901 20, powiadamia się niezwłocznie właściwe organy państwa członkowskiego, którego właściciel statku jest obywatelem lub w którym ma miejsce zamieszkania lub siedzibę.

Powiadomienie składane do właściwego organu zawiera co najmniej następujące informacje:

a) tożsamość sprzedającego i kupującego;

b) w stosownych przypadkach, dokumenty założycielskie sprzedającego i kupującego, w tym strukturę udziałów i kierownictwo;

c) numer identyfikacyjny statku według IMO; oraz

d) sygnał wywoławczy statku.

2. Zainteresowane państwo członkowskie informuje pozostałe państwa członkowskie oraz Komisję o każdym powiadomieniu otrzymanym zgodnie z ust. 1 w terminie jednego tygodnia od otrzymania powiadomienia.

3. Na podstawie dokonanej przez Komisję oceny informacji przekazanych na podstawie ust. 1 i 2 Rada sprawdza do dnia 25 października 2026 r., czy zakaz przewidziany w ust. 4–9 powinien wejść w życie.

4. Od dnia ustalonego przez Radę na podstawie ust. 10 zakazuje się obywatelom państw członkowskich, osobom fizycznym, które mają miejsce zamieszkania w jednym z państw członkowskich, oraz osobom prawnym, podmiotom lub organom, które mają siedzibę w Unii, sprzedaży lub przenoszenia własności w inny sposób, bezpośrednio lub pośrednio, gazowców przewożących LNG objętych kodem CN ex 8901 20 na rzecz jakichkolwiek osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów w Rosji lub do wykorzystania w Rosji.

5. Zgodnie z ust. 4 obywatele państw członkowskich, osoby fizyczne, które mają miejsce zamieszkania w jednym z państw członkowskich, oraz osoby prawne, podmioty lub organy, które mają siedzibę w Unii, dokonujące sprzedaży lub przenoszące w inny sposób własność, bezpośrednio lub pośrednio, gazowca przewożącego LNG objętego kodem CN ex 8901 20 na rzecz osób, podmiotów i organów z siedzibą w państwie trzecim:

a) podejmują odpowiednie działania, proporcjonalnie do swojego charakteru i wielkości, aby zidentyfikować i ocenić ryzyko dalszego przekierowania gazowca do osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu w Rosji lub do wykorzystania w Rosji;

b) wdrażają odpowiednie polityki, kontrole i procedury, proporcjonalnie do swojego charakteru i wielkości, aby ograniczyć ryzyko, o którym mowa w lit. a).

6. Osoby fizyczne i prawne, podmioty lub organy, o których mowa w ust. 5, nabywające gazowce przewożące LNG przekazują wszelkie informacje niezbędne do zakończenia działań, o których mowa w lit. a) tego ustępu.

7. W działaniach, o których mowa w ust. 5 lit. a), uwzględnia się wszelkie istotne informacje dostępne w chwili sprzedaży lub przeniesienia własności.

8. W umowie sprzedaży lub w innym uzgodnieniu, które powodują przeniesienie własności przez obywatela jednego z państw członkowskich lub osobę fizyczną, która ma miejsce zamieszkania w jednym z państw członkowskich, lub osobę prawną, podmiot lub organ, które mają siedzibę w Unii, do państwa trzeciego w odniesieniu do gazowca przewożącego LNG objętego kodem CN ex 8901 20 wprowadza się pisemny zakaz odsprzedaży i przekazania statku na rzecz jakichkolwiek osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów w Rosji lub do wykorzystania w Rosji.

9. Umowa sprzedaży lub inne uzgodnienie, o których mowa w ust. 8, muszą również zawierać pisemne zobowiązanie strony z państwa trzeciego nabywającej statek:

a) do odzwierciedlenia przez nią zakazu przewidzianego w ust. 8 przy odsprzedaży lub przekazaniu statku; oraz

b) do zobowiązania nabywcy statku w przypadku jego odsprzedaży lub przekazania, do zawarcia w umowie pisemnych postanowień równoważnych z postanowieniami wymaganymi na podstawie ust. 8 oraz niniejszego ustępu.

10. Ustępy 4–9 stosuje się od dnia wejścia w życie rozporządzenia przyjętego przez Radę na wspólny wniosek Wysokiego Przedstawiciela i Komisję, na podstawie dokonanej przez Komisję oceny, o której mowa w ust. 3.