Artykuł 5w

1. Państwo członkowskie może nałożyć wymóg zezwolenia na podróż na swoje terytorium lub przejazd przez swoje terytorium w odniesieniu do obywateli rosyjskich, którzy są członkami rosyjskiego personelu dyplomatycznego lub konsularnego, lub członkami personelu administracyjnego i technicznego lub personelu służby rosyjskich misji dyplomatycznych lub urzędów konsularnych, lub członkami ich rodzin, posiadającymi ważny dokument pobytowy, w tym legitymacje dyplomatyczne, lub ważną wizę wydaną przez inne państwo, na podstawie tego dokumentu pobytowego lub tej wizy.

2. Środki krajowe przyjęte na podstawie ust. 1:

a) muszą być zgodne z wynikających z prawa międzynarodowego zobowiązań państwa członkowskiego w odniesieniu do jego własnych obywateli;

b) nie mają zastosowania do małoletnich lub do członków rodziny, którzy nie należą do gospodarstwa domowego członków misji dyplomatycznej lub urzędu konsularnego;

c) pozostają bez uszczerbku dla praw osoby fizycznej wynikających z prawa międzynarodowego, w przypadku gdy dana osoba przemieszcza się w celu objęcia swojego stanowiska lub powrotu na swoje stanowisko lub gdy powraca ona do swojego kraju;

d) pozostają bez uszczerbku dla przypadków, w których państwo członkowskie związane jest zobowiązaniem wynikającym z prawa międzynarodowego, a mianowicie:

(i) jako państwo przyjmujące międzynarodową organizację międzyrządową;

(ii) jako państwo przyjmujące międzynarodową konferencję lub obrady zwołane przez Organizację Narodów Zjednoczonych (ONZ) lub pod jej auspicjami;

(iii) w ramach umowy wielostronnej przyznającej przywileje i immunitety; lub

(iv) w ramach traktatu pojednawczego z 1929 r. (traktat laterański) zawartego między Stolicą Apostolską (Państwem Watykańskim) a Włochami;

(v) jako państwo przyjmujące Organizację Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE); oraz

e) nie mają zastosowania do podróży na terytorium państw członkowskich i z tego terytorium ani do przejazdu przez to terytorium w przypadku osób fizycznych, które są członkami rosyjskiego korpusu dyplomatycznego, w celu uczestnictwa w międzynarodowej konferencji zwołanej przez Unię Europejską, Organizację Narodów Zjednoczonych i jej wyspecjalizowane agencje, Radę Europy, Organizację Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie, Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju lub Organizację Traktatu Północnoatlantyckiego lub zorganizowanej pod ich auspicjami.

3. Państwo członkowskie, które zadecyduje o przyjęciu środków krajowych na podstawie ust. 1 informuje Radę co najmniej 5 dni przed wejściem w życie takich środków.

4. Niniejszy artykuł stosuje się od dnia 25 stycznia 2026 r.