Artykuł 54

1. CDPW nie może sam świadczyć żadnych bankowych usług pomocniczych określonych w sekcji C załącznika, chyba że uzyskał dodatkowe zezwolenie na świadczenie takich usług zgodnie z niniejszym artykułem.

2. CDPW, który zamierza dokonywać rozrachunku płatności pieniężnych w odniesieniu do całości lub części swoich systemów rozrachunku papierów wartościowych przez własne rachunki zgodnie z art. 40 ust. 2 lub który zamierza świadczyć dowolne bankowe usługi pomocnicze, o których mowa w ust. 1, uzyskuje zezwolenie na prowadzenie tych działań na warunkach określonych w ust. 3, 6, 7, 8 i 9a niniejszego artykułu.

2a. CDPW, który zamierza dokonywać rozrachunku płatności pieniężnych w odniesieniu do całości lub części swojego systemu rozrachunku papierów wartościowych przez rachunki otwarte w instytucjach kredytowych lub w CDPW zgodnie z art. 40 ust. 2 uzyskuje zezwolenie – na warunkach określonych w ust. 3–9a niniejszego artykułu – na wyznaczenie w tym celu co najmniej jednego z poniższych podmiotów:

a) instytucji kredytowych, które posiadają zezwolenie zgodnie z art. 8 dyrektywy 2013/36/UE; lub

b) CDPW, które posiadają zezwolenie na świadczenie bankowych usług pomocniczych na podstawie ust. 3 niniejszego artykułu.

Z zezwolenia na wyznaczenie instytucji kredytowych lub CDPW zgodnie z akapitem pierwszym korzysta się wyłącznie w odniesieniu do bankowych usług pomocniczych, o których mowa w sekcji C załącznika, na potrzeby rozrachunku płatności pieniężnych w odniesieniu do całości lub części systemów rozrachunku papierów wartościowych CDPW, który chce skorzystać z bankowych usług pomocniczych; zezwolenie to nie dotyczy prowadzenia jakichkolwiek innych działań.

Instytucje kredytowe i CDPW, które posiadają zezwolenie na świadczenie bankowych usług pomocniczych zgodnie z akapitem pierwszym, są uznawane za agentów rozrachunkowych.

3. W przypadku gdy CDPW ubiega się o możliwość świadczenia jakichkolwiek rodzajów bankowych usług pomocniczych w ramach tego samego podmiotu prawnego co podmiot prawny prowadzący system rozrachunku papierów wartościowych, zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, jest udzielane wyłącznie wtedy, gdy spełnione są następujące warunki:

a) CDPW posiada zezwolenie na działalność jako instytucja kredytowa zgodnie z art. 8 dyrektywy 2013/36/UE;

b) CDPW spełnia wymogi ostrożnościowe określone w art. 59 ust. 1, 3 i 4 oraz wymogi nadzorcze określone w art. 60;

c) zezwolenie, o którym mowa w lit. a) niniejszego akapitu, jest wykorzystywane wyłącznie do świadczenia bankowych usług pomocniczych, o których mowa w sekcji C załącznika, i nie dotyczy prowadzenia żadnych innych działań;

d) CDPW podlega dodatkowemu wymogowi kapitałowemu, który odzwierciedla ryzyka, w tym ryzyko kredytowe i ryzyko utraty płynności, wynikające z udzielania kredytu śróddziennego m.in. uczestnikom systemu rozrachunku papierów wartościowych lub innym użytkownikom usług CDPW;

e) co najmniej raz w miesiącu właściwemu organowi, a raz w roku w ramach publicznego ujawniania informacji zgodnie z przepisami części ósmej rozporządzenia (UE) nr 575/2013, CDPW przedstawia sprawozdanie na temat zakresu śróddziennego ryzyka utraty płynności i zarządzania nim, zgodnie z art. 59 ust. 4 lit. j) niniejszego rozporządzenia;

f) CDPW przedstawił właściwemu organowi odpowiedni plan naprawy zapewniający ciągłość jego najważniejszych operacji, w tym również w sytuacjach, gdy ryzyko utraty płynności lub ryzyko kredytowe są wynikiem świadczenia bankowych usług pomocniczych.

W przypadku rozbieżności pomiędzy przepisami niniejszego rozporządzenia, rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i dyrektywy 2013/36/UE, CDPW, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. a), musi spełnić bardziej rygorystyczne wymogi dotyczące nadzoru ostrożnościowego. W regulacyjnych standardach technicznych, o których mowa w art. 47 i 59 niniejszego rozporządzenia, wyjaśnia się rozbieżności przepisów.

4. Jeżeli spełnione są wszystkie poniższe warunki, CDPW może uzyskać zezwolenie na wyznaczenie instytucji kredytowej do celów świadczenia bankowych usług pomocniczych na potrzeby rozrachunku płatności pieniężnych w odniesieniu do całości lub części systemów rozrachunku papierów wartościowych tego CDPW na podstawie ust. 2a lit. a):

a) instytucja kredytowa spełnia wymogi ostrożnościowe określone w art. 59 ust. 1, 3 i 4 oraz wymogi w zakresie nadzoru określone w art. 60;

b) instytucja kredytowa sama nie świadczy żadnych usług podstawowych, o których mowa w sekcji A załącznika;

c) z zezwolenia na mocy art. 8 dyrektywy 2013/36/UE korzysta się wyłącznie do celów świadczenia bankowych usług pomocniczych, o których mowa w sekcji C załącznika, na potrzeby rozrachunku płatności pieniężnych w odniesieniu do całości lub części systemu rozrachunku papierów wartościowych CDPW, który chce skorzystać z bankowych usług pomocniczych; zezwolenie to nie dotyczy prowadzenia jakichkolwiek innych działań;

d) instytucja kredytowa podlega dodatkowemu wymogowi kapitałowemu, który odzwierciedla ryzyka, w tym ryzyko kredytowe i ryzyko utraty płynności, wynikające z udzielania kredytu śróddziennego m.in. uczestnikom systemu rozrachunku papierów wartościowych lub innym użytkownikom usług CDPW;

e) instytucja kredytowa informuje właściwy organ co najmniej raz w miesiącu o zakresie śróddziennego ryzyka utraty płynności i zarządzania nim, zgodnie z art. 59 ust. 4 lit. j) niniejszego rozporządzenia, a raz w roku podaje takie informacje do wiadomości publicznej w ramach publicznego ujawniania informacji zgodnie z przepisami części ósmej rozporządzenia (UE) nr 575/2013; oraz

f) instytucja kredytowa przedstawiła właściwemu organowi odpowiedni plan naprawy zapewniający ciągłość jej najważniejszych operacji, w tym również w sytuacjach, gdy ryzyko utraty płynności lub ryzyko kredytowe powstają w wyniku świadczenia bankowych usług pomocniczych w ramach odrębnego podmiotu prawnego.

4a. W przypadku gdy CDPW, który chce wyznaczyć instytucję kredytową lub CDPW zgodnie z ust. 2a na potrzeby rozrachunku płatności pieniężnych w odniesieniu do całości lub części swojego systemu rozrachunku papierów wartościowych, taki rozrachunek płatności pieniężnych nie może być prowadzony w walucie państwa, w którym ma siedzibę CDPW dokonujący wyznaczenia.

5. Ust. 4 nie ma zastosowania do instytucji kredytowych, o których mowa w ust. 2a lit. a), a ust. 4a nie ma zastosowania do instytucji kredytowych i CDPW, o których mowa w ust. 2a, oferujących rozrachunek płatności pieniężnych w odniesieniu do całości lub części systemów rozrachunku papierów wartościowych danego CDPW, jeżeli całkowita wartość takiego rozrachunku pieniężnego dokonywanego przez rachunki otwarte w tych instytucjach kredytowych i CDPW, stosownie do przypadku, obliczona w okresie jednego roku nie przekracza progu określonego zgodnie z ust. 9.

Właściwy organ co najmniej raz w roku monitoruje przestrzeganie progu, o którym mowa w akapicie pierwszym. Właściwy organ przekazuje EUNGiPW i EUNB swoje ustalenia wraz z danymi bazowymi. Właściwy organ przekazuje też swoje ustalenia członkom ESBC. Bez uszczerbku dla art. 40 ust. 1, w przypadku gdy właściwy organ stwierdzi, że próg został przekroczony, nakłada na dany CDPW wymóg ubiegania się o zezwolenie zgodnie z ust. 2. Dany CDPW składa wniosek o udzielenie zezwolenia w terminie sześciu miesięcy.

6. W przypadku gdy właściwy organ uważa, że ekspozycja jednej instytucji kredytowej na koncentrację ryzyk, o których mowa w art. 59 ust. 3 i 4, nie została w wystarczającym stopniu ograniczona, może on nałożyć na CDPW wymóg wyznaczenia więcej niż jednej instytucji kredytowej lub więcej niż jednego CDPW, o którym mowa w ust. 2a, lub wyznaczenia instytucji kredytowej lub CDPW, o którym mowa w ust. 2a, które będą dodatkowe w stosunku do samodzielnego świadczenia usług zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu.

7. CDPW, który posiada zezwolenie na świadczenie dowolnych rodzajów bankowych usług pomocniczych, oraz instytucja kredytowa wyznaczona zgodnie z ust. 2a lit. a) muszą przez cały czas spełniać warunki wymagane dla uzyskania zezwolenia na mocy niniejszego rozporządzenia oraz niezwłocznie informują właściwe organy o wszelkich istotnych zmianach mających wpływ na warunki zezwolenia.

8. EUNB opracowuje, w ścisłej współpracy z EUNGiPW i członkami ESBC, projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia dodatkowego wymogu kapitałowego opartego na ryzyku, o którym to wymogu mowa w ust. 3 lit. d) i ust. 4 lit. d).

EUNB przedstawi Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych w terminie do dnia 18 czerwca 2015 r.

Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.

9. EUNB, w ścisłej współpracy z członkami ESBC i EUNGiPW, opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia progu, o którym mowa w ust. 5, oraz wszelkich towarzyszących im odpowiednich wymogów w zakresie zarządzania ryzykiem i wymogów ostrożnościowych w celu ograniczenia ryzyk związanych z wyznaczeniem instytucji kredytowych zgodnie z ust. 2a. Przy opracowywaniu tych standardów EUNB bierze pod uwagę następujące elementy:

a) wpływ na stabilność rynkową, jaki może wywierać zmiana profilu ryzyka CDPW i ich uczestników, w tym znaczenie systemowe CDPW w kontekście funkcjonowania rynków papierów wartościowych;

b) wpływ na ryzyko kredytowe i ryzyko utraty płynności dla CDPW, na wyznaczone instytucje kredytowe i na uczestników CDPW wynikający z rozrachunku płatności pieniężnych dokonanego przez rachunki otwarte w instytucjach kredytowych, które nie są objęte ust. 4;

c) możliwość dokonania przez CDPW rozrachunku płatności pieniężnych w kilku walutach;

d) konieczność unikania zarówno niezamierzonego przechodzenia z rozrachunku w pieniądzu banku centralnego na rozrachunek w pieniądzu banku komercyjnego, jak i czynników zniechęcających CDPW do podejmowania starań, by rozrachunku dokonywać w pieniądzu banku centralnego; oraz

e) konieczność zapewnienia równych warunków działania CDPW w Unii.

EUNB przedstawi Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia 17 stycznia 2025 r.

Komisja jest uprawniona do uzupełnienia niniejszego rozporządzenia poprzez przyjęcie regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.