Artykuł 143

1. Wymóg kapitałowy dla ryzyka katastroficznego w ubezpieczeniach na życie, o którym mowa w art. 105 ust. 3) lit. g) dyrektywy 2009/138/WE, jest równy stracie podstawowych środków własnych zakładu ubezpieczeń i zakładu reasekuracji, która nastąpiłaby wskutek nagłego i trwałego wzrostu o 0,15 punktu procentowego współczynników umieralności odzwierciedlających umieralność w ciągu kolejnych 12 miesięcy (wyrażonych w procentach) wykorzystywanych do obliczania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych.

2. Wzrost współczynników umieralności, o którym mowa w ust. 1, ma zastosowanie jedynie do tych umów ubezpieczenia, dla których wzrost współczynników umieralności odzwierciedlający umieralność w ciągu kolejnych 12 miesięcy powoduje wzrost rezerw techniczno-ubezpieczeniowych. Identyfikacja umów ubezpieczenia, dla których wzrost współczynników umieralności powoduje wzrost rezerw techniczno-ubezpieczeniowych bez marginesu ryzyka, może zostać oparta na następujących założeniach:

a) ubezpieczenie jednej osoby na podstawie wielu umów ubezpieczenia można traktować jako jedną umowę ubezpieczenia;

b) jeżeli obliczenia rezerw techniczno-ubezpieczeniowych opierają się na grupach polis, o których mowa w art. 35, identyfikacja polis, w przypadku których następuje wzrost rezerw techniczno-ubezpieczeniowych w związku ze wzrostem współczynników umieralności, może także opierać się na tych grupach polis, zamiast na pojedynczych polisach, o ile nie prowadziłoby to do uzyskania istotnie różnych wyników.

3. W odniesieniu do polis reasekuracyjnych identyfikacja polis, w przypadku których następuje wzrost rezerw techniczno-ubezpieczeniowych w związku ze wzrostem współczynników umieralności, ma zastosowanie jedynie wobec bazowych polis ubezpieczeniowych i przeprowadza się ją zgodnie z ust. 2.