Artykuł 176c

1. Przepisy niniejszego artykułu stosuje się w następujących sytuacjach:

a) zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji zawarł umowę („umowę o wspólnej inwestycji”), aby zainwestować w obligacje lub pożyczki wspólnie z inną jednostką;

b) ta inna jednostka („współinwestor”) jest jedną z następujących jednostek:

(i) instytucją zdefiniowaną w art. 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 stosującą metodę wewnętrznych ratingów, o której mowa w art. 143 ust. 1 tego rozporządzenia;

(ii) zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji stosującym model wewnętrzny zgodnie z art. 100 dyrektywy 2009/138/WE;

c) zgodnie z umową o wspólnej inwestycji zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji i współinwestor inwestują wspólnie w obligacje lub pożyczki, dla których nie jest dostępna ocena kredytowa sporządzona przez wyznaczoną ECAI i w przypadku których dłużnicy nie złożyli zabezpieczenia spełniającego kryteria określone w art. 214;

d) umowa o wspólnej inwestycji stanowi, że współinwestor dzieli się z zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji informacjami na temat prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania określonego za pomocą stosowanej przez niego metody wewnętrznych ratingów lub, w stosownych przypadkach, na temat stopnia jakości kredytowej określonego za pomocą stosowanego przez niego modelu wewnętrznego dotyczące obligacji lub pożyczek, o których mowa w lit. c), w celu wykorzystania tych informacji do obliczenia kapitałowego wymogu wypłacalności zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji.

2. Jeżeli spełnione są wszystkie kryteria określone w pkt 3–6, obligacje i pożyczki, o których mowa w pkt 1 lit. c), przypisuje się do stopni jakości kredytowej ustalonych w następujący sposób:

a) w przypadku gdy współinwestor jest objęty zakresem pkt 1 lit. b) ppkt (i), stopnie jakości kredytowej ustala się na podstawie najbardziej aktualnego prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania określonego za pomocą metody wewnętrznych ratingów;

b) w przypadku gdy współinwestor jest objęty zakresem pkt 1 lit. b) ppkt (ii), stopnie jakości kredytowej są stopniami jakości kredytowej określonymi za pomocą modelu wewnętrznego.

3. Kryteria w niniejszym punkcie są następujące:

a) emitent każdej obligacji lub pożyczki nie należy do tej samej grupy przedsiębiorstw co zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji;

b) emitent nie jest zakładem ubezpieczeń, zakładem reasekuracji, jednostką infrastrukturalną, instytucją kredytową, firmą inwestycyjną, instytucją finansową, ZAFI, inwestycyjną spółką zarządzającą UCITS, instytucją pracowniczych programów emerytalnych ani niepodlegającą regulacji jednostką prowadzącą działalność finansową;

c) emitent ma siedzibę główną w państwie będącym członkiem EOG;

d) ponad 50 % rocznych przychodów emitenta jest denominowane w walutach państw będących członkami EOG lub OECD;

e) co najmniej jeden z następujących warunków jest spełniony dla każdego z trzech ostatnich lat obrachunkowych kończących się przed dniem, w którym oblicza się kapitałowy wymóg wypłacalności:

— obrót roczny emitenta przekracza 10 000 000 EUR,

— suma bilansowa emitenta przekracza 10 000 000 EUR,

— liczba personelu zatrudnionego przez emitenta przekracza 50 osó.

4. Kryteria w niniejszym punkcie są następujące:

a) umowa o wspólnej inwestycji określa rodzaje obligacji i pożyczek, które mają być zakupione, względnie udzielone, oraz mające zastosowanie kryteria oceny;

b) współinwestor dostarcza zakładowi ubezpieczeń lub zakładowi reasekuracji wystarczających szczegółowych informacji na temat procesu podjęcia decyzji w sprawie zakupu obligacji lub udzielenia pożyczki, w tym zastosowanych kryteriów, struktury organizacyjnej współinwestora oraz przeprowadzonych przez niego kontroli;

c) współinwestor dostarcza zakładowi ubezpieczeń lub zakładowi reasekuracji danych na temat wszystkich wniosków o obligacje i pożyczki, które mają być zakupione, względnie udzielone;

d) współinwestor dostarcza zakładowi ubezpieczeń lub zakładowi reasekuracji szczegółowych informacji na temat wszystkich decyzji o zatwierdzeniu lub odrzuceniu wniosków o obligacje i pożyczki, które mają być zakupione, względnie udzielone;

e) współinwestor utrzymuje ekspozycję na poziomie co najmniej 20 % wartości nominalnej każdej obligacji lub pożyczki;

f) proces podjęcia decyzji w sprawie zakupu obligacji lub udzielenia pożyczki jest taki sam jak proces przeprowadzany przez współinwestora w odniesieniu do jego innych inwestycji w porównywalne obligacje i pożyczki;

g) zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji inwestuje we wszystkie obligacje i pożyczki z rodzajów, o których mowa w lit. a), w odniesieniu do których współinwestor podejmuje decyzję o zatwierdzeniu wniosku o obligację lub pożyczkę;

h) współinwestor dostarcza zakładowi ubezpieczeń lub zakładowi reasekuracji informacji umożliwiających zakładowi zrozumienie metody wewnętrznych ratingów lub, w stosownych przypadkach, modelu wewnętrznego i jego ograniczeń, jak również jego adekwatności i stosowności, a w szczególności:

(i) opis metody wewnętrznych ratingów lub, w stosownych przypadkach, modelu wewnętrznego, w tym danych wejściowych i czynników ryzyka, ilościowego określenia parametrów ryzyka i podstawowych metod oraz ogólnej zastosowanej metodyki;

(ii) opis zakresu stosowania metody wewnętrznych ratingów lub, w stosownych przypadkach, modelu wewnętrznego;

(iii) opis procesu walidacji modelu oraz innych procesów umożliwiających monitorowanie wyników modelu, poddawanie z biegiem czasu przeglądowi stosowności jego specyfikacji oraz badanie wyników metody wewnętrznych ratingów lub, w stosownych przypadkach, modelu wewnętrznego w świetle zgromadzonych doświadczeń.

5. W przypadku gdy współinwestor jest objęty zakresem pkt 1 lit. b) ppkt (i):

a) zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji wyraźnie dokumentuje, któremu stopniowi jakości kredytowej odpowiada prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania określone w ramach oceny przeprowadzonej przez instytucję za pomocą metody wewnętrznych ratingów;

b) dokonywane przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji przyporządkowanie prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania do stopni jakości kredytowej zapewnia, aby otrzymany poziom wymogu kapitałowego dla podmodułu ryzyka spreadu kredytowego, o którym mowa w art. 105 ust. 5 akapit drugi lit. d) dyrektywy 2009/138/WE, dotyczący przedmiotowej obligacji lub pożyczki był odpowiedni;

c) przyporządkowania dokonuje się na podstawie tabeli 1 zawartej w załączniku I do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1799 (

17

);

d) przed przyporządkowaniem w ostrożny sposób dokonuje się dostosowań w prawdopodobieństwie niewykonania zobowiązania, uwzględniając czynniki jakościowe określone w art. 7 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1799;

e) dostosowania w prawdopodobieństwie niewykonania zobowiązania dokonuje się w jednej z następujących sytuacji:

(i) horyzont czasowy objęty metodą wewnętrznych ratingów znacznie odbiega od trzyletniego horyzontu czasowego określonego w art. 4 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1799;

(ii) definicja niewykonania zobowiązania zastosowana w metodzie wewnętrznych ratingów znacznie odbiega od definicji określonej w art. 4 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego.

6. W przypadku gdy współinwestor jest objęty zakresem pkt 1 lit. b) ppkt (ii), model wewnętrzny zapewnia, aby otrzymany poziom wymogu kapitałowego dla podmodułu ryzyka spreadu kredytowego, o którym mowa w art. 105 ust. 5 akapit drugi lit. d) dyrektywy 2009/138/WE, dotyczący przedmiotowej obligacji lub pożyczki był odpowiedni.