Artykuł 189

1. Wymóg kapitałowy dla ryzyka niewykonania zobowiązania przez kontrahenta jest równy:

gdzie:

a) SCRdef,1 oznacza wymóg kapitałowy dla ryzyka niewykonania zobowiązania przez kontrahenta w odniesieniu do ekspozycji typu 1, określonych w ust. 2;

b) SCRdef,2 oznacza wymóg kapitałowy dla ryzyka niewykonania zobowiązania przez kontrahenta w odniesieniu do ekspozycji typu 2, określonych w ust. 3.

2. Ekspozycje typu 1 obejmują ekspozycje z tytułu:

a) umów ograniczania ryzyka, obejmujących umowy reasekuracji, spółki celowe (podmioty specjalnego przeznaczenia) oraz sekurytyzację ubezpieczeniową;

b) środków pieniężnych na rachunkach bankowych, zgodnie z definicją w art. 6 punkt F dyrektywy Rady 91/674/EWG (

19

);

c) należności depozytowe od zakładów cedujących, jeżeli liczba ekspozycji wobec pojedynczych kontrahentów nie przekracza 15;

d) zobowiązania wobec zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, do których opłacenia wezwano, które jednak pozostają nieopłacone, gdy liczba ekspozycji wobec pojedynczych kontrahentów nie przekracza 15, w tym nieopłacony kapitał zakładowy, do którego opłacenia wezwano, i akcje uprzywilejowane, prawnie wiążące zobowiązania, do których opłacenia wezwano, a które pozostają nieopłacone w odniesieniu do zobowiązań podporządkowanych, kapitał założycielski, wkłady członków lub równoważne pozycje podstawowych środków własnych w przypadku towarzystw ubezpieczeń wzajemnych oraz towarzystw reasekuracji wzajemnej i innych towarzystw opartych na zasadzie wzajemności, do których opłacenia wezwano, a które pozostają nieopłacone, gwarancje, akredytywy, roszczenia, jakie towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych oraz towarzystwa reasekuracji wzajemnej i inne towarzystwa oparte na zasadzie wzajemności mogą rościć wobec swoich członków jako wezwanie do wniesienia dodatkowych wkładów, do których opłacenia wezwano, a które pozostają nieopłacone;

e) prawnie wiążące zobowiązania, które jednostka złożyła lub ustaliła, a które mogą powodować obowiązek zapłaty, na podstawie oceny zdolności kredytowej lub niewykonania zobowiązania przez kontrahenta, w tym w odniesieniu do gwarancji, akredytyw, listów gwarancyjnych dostarczonych przez jednostkę;

f) instrumentów pochodnych innych niż kredytowe instrumenty pochodne objęte podmodułem ryzyka spreadu kredytowego.

3. Ekspozycje typu 2 obejmują wszystkie ekspozycje kredytowe, które nie zostały objęte podmodułem ryzyka spreadu kredytowego i które nie stanowią ekspozycji typu 1, w tym:

a) należności od pośredników ubezpieczeniowych;

b) należności od ubezpieczających;

c) pożyczki zabezpieczone hipotecznie, spełniające kryteria określone w art. 191 ust. 2–13;

d) Należności depozytowe od zakładów cedujących, jeżeli liczba ekspozycji wobec pojedynczych kontrahentów przekracza 15;

e) zobowiązania otrzymane przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji, do których opłacenia wezwano, a które pozostają nieopłacone, o których mowa w ust. 2 lit. d), jeżeli liczba ekspozycji wobec pojedynczych kontrahentów przekracza 15.

4. Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji mogą, jeżeli uznają za stosowne, uznać wszystkie ekspozycje, o których mowa w ust. 3 lit. d) i e), za ekspozycje typu 1, bez względu na liczbę ekspozycji wobec pojedynczych kontrahentów.

5. Jeżeli akredytywa, gwarancja lub równoważna technika ograniczania ryzyka została zastosowana w celu pełnego zabezpieczenia ekspozycji i gdy taka technika ograniczania ryzyka spełnia wymogi określone w art. 209–215, to dostawca takiej akredytywy, gwarancji lub równoważnej techniki ograniczania ryzyka może zostać uznany za kontrahenta zabezpieczanej ekspozycji do celów dokonania oceny liczby ekspozycji wobec pojedynczych kontrahentów.

6. Następujące ryzyka kredytowe nie są objęte modułem ryzyka niewykonania zobowiązania przez kontrahenta:

a) ryzyko kredytowe przeniesione przy pomocy kredytowego instrumentu pochodnego;

b) ryzyko kredytowe przy emisji wierzytelności przez spółkę celową (podmiot specjalnego przeznaczenia) zdefiniowaną w art. 13 pkt 26 dyrektywy 2009/138/WE lub nie;

c) ryzyko aktuarialne ubezpieczeń i reasekuracji kredytów i poręczeń, o których mowa w liniach biznesowych 9, 21 i 28 określonych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;

d) ryzyko kredytowe pożyczek zabezpieczonych hipotecznie, które nie spełniają wymogów określonych w art. 191 ust. 2–9;

e) ryzyko kredytowe związane z aktywami złożonymi jako zabezpieczenie u kontrahenta centralnego lub członka rozliczającego, które są wyłączone z masy upadłościowej.

7. Gwarancje inwestycyjne dotyczące umów ubezpieczenia, zapewniane ubezpieczającym przez stronę trzecią, wobec których zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji ponosiłby odpowiedzialność, gdyby strona trzecia była niewypłacalna, powinny być traktowane w module ryzyka niewypłacalności kontrahenta jako instrumenty pochodne.