Artykuł 191

1. Kredyty indywidualne zabezpieczone hipoteką na nieruchomości (pożyczki zabezpieczone hipotecznie) są uznawane za ekspozycje typu 2 w ramach ryzyka niewykonania zobowiązania przez kontrahenta, o ile spełnione zostały wymogi przewidziane w ust. 2–13.

2. Ekspozycja występuje albo wobec osoby fizycznej albo osób fizycznych, albo wobec małego albo średniego przedsiębiorstwa.

3. Ekspozycja stanowi jedną z wielu ekspozycji o zbliżonych cechach charakterystycznych, które powodują znaczne zmniejszenie ryzyka związanego z takim kredytowaniem.

4. Łączna kwota należna wobec zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji oraz, jeżeli dotyczy, wobec wszystkich zakładów (jednostek) powiązanych w rozumieniu art. 212 ust. 1 lit. b) oraz art. 212 ust. 2 dyrektywy 2009/138/WE, wraz z wszystkimi ekspozycjami, których dotyczy niewykonanie zobowiązania przez kontrahenta lub inną stronę powiązaną, nie może przekroczyć, zgodnie z wiedzą zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, kwoty 1 mln euro. Zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji podejmuje uzasadnione działania w celu uzyskania takiej wiedzy.

5. Nieruchomość mieszkalna jest albo będzie zamieszkiwana albo wynajmowana przez właściciela.

6. Wartość nieruchomości nie zależy w istotny sposób od jakości kredytowej kredytobiorcy.

7. Ryzyko kredytobiorcy nie zależy w istotny sposób od wyników nieruchomości bazowej, ale od bazowej zdolności kredytobiorcy do spłaty kredytu z innych źródeł, a w rezultacie spłata kredytu nie jest w istotny sposób uzależniona od przepływów pieniężnych generowanych przez nieruchomość bazową stanowiącą zabezpieczenie. Dla takich innych źródeł zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji ustala maksymalny współczynnik kredytu do dochodów w ramach swoich zasad dotyczących udzielania kredytów i gromadzi należyte dowody wykazujące stosowne dochody przy udzielaniu kredytu.

8. Spełnione zostają wszystkie z następujących wymogów w zakresie pewności prawa:

a) hipoteka lub obciążenie podlegają egzekucji we wszystkich jurysdykcjach uznawanych za właściwe w momencie zawarcia umowy kredytu oraz są prawidłowo i terminowo rejestrowane;

b) wszystkie wymogi prawne dotyczące ustanowienia zastawu zostały spełnione;

c) umowa o ochronie kredytu oraz proces prawny, na którym jest oparta, pozwalają zakładowi ubezpieczeń lub zakładowi reasekuracji zrealizować wartość ochrony w odpowiednim terminie.

9. W odniesieniu do monitorowania wartości nieruchomości oraz wyceny nieruchomości spełnione zostają wszystkie z następujących wymogów:

a) zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji z regularną częstotliwością monitoruje wartość nieruchomości, co najmniej raz na trzy lata. Zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji monitoruje wartość nieruchomości częściej, jeżeli występują istotne zmiany warunków na rynku;

b) wycena nieruchomości podlega weryfikacji, jeżeli informacje będące do dyspozycji zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji wskazują, że wartość nieruchomości mogła istotnie się obniżyć w stosunku do ogólnych cen rynkowych, a weryfikację tę przeprowadza zewnętrzny, niezależny rzeczoznawca, który posiada kwalifikacje, zdolności i doświadczenie niezbędne do przeprowadzenia wyceny i który pozostaje niezależny od procesu decyzyjnego w sprawie udzielenia kredytu.

10. Do celów ust. 9 zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji mogą wykorzystywać metody statystyczne do monitorowania wartości nieruchomości oraz ustalenia, która nieruchomość wymaga ponownej wyceny.

11. Zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji dokumentuje w sposób niebudzący wątpliwości rodzaje nieruchomości mieszkalnych, które akceptuje jako zabezpieczenie, jak również zasady dotyczące kredytów w tym zakresie. Zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji wymaga od niezależnego rzeczoznawcy wyceniającego nieruchomość według wartości rynkowej, jak określono w art. 198 ust. 2, udokumentowania wartości rynkowej nieruchomości w przejrzysty i niebudzący wątpliwości sposób.

12. Zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji posiada wdrożone procedury monitorowania, czy nieruchomość przyjęta jako zabezpieczenie kredytu jest należycie ubezpieczona od ryzyka zniszczenia.

13. Zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji zgłasza organowi nadzoru wszystkie z następujących danych dotyczących strat z tytułu kredytów zabezpieczonych hipotecznie:

a) dane dotyczące strat z tytułu kredytów sklasyfikowanych jako ekspozycje typu 2 zgodnie z art. 189 ust. 3, w każdym roku;

b) dane dotyczące strat ogółem w każdym roku.

14. Organy nadzoru corocznie publikują zagregowane dane określone w ust. 13 lit. a)–b) wraz z danymi historycznymi, jeżeli są one dostępne. Organ nadzoru, na wniosek innego organu nadzoru z państwa członkowskiego, EUNB lub EIOPA dostarcza temu właściwemu organowi, EUNB lub EIOPA bardziej szczegółowe informacje dotyczące warunków na rynkach nieruchomości mieszkalnych lub komercyjnych w danym państwie członkowskim.